جمعیت اندونزی


جمعیت اندونزی
جمعیت اندونزی


Coordinates: .mw-parser-output .geo-default,.mw-parser-output .geo-dms,.mw-parser-output .geo-dec{display:inline}.mw-parser-output .geo-nondefault,.mw-parser-output .geo-multi-punct{display:none}.mw-parser-output .longitude,.mw-parser-output .latitude{white-space:nowrap}5°S 120°E / 5°S 120°E / -5; 120

Indonesia (/ˌɪndəˈniːʒə/ (listen) IN-də-NEE-zhə), officially the Republic of Indonesia (Indonesian: Republik Indonesia [reˈpublik ɪndoˈnesia] (listen)),[a] is a country in Southeast Asia and Oceania between the Indian and Pacific oceans. It consists of over 17,000 islands, including Sumatra, Sulawesi, Java, and parts of Borneo and New Guinea. Indonesia is the world’s largest island country and the 14th-largest country by area, at 1,904,569 square kilometres (735,358 square miles). With about 270 million people, Indonesia is the world’s fourth-most populous country and the most populous Muslim-majority country. Java, the world’s most populous island, is home to more than half of the country’s population.

Indonesia is a presidential, constitutional republic with an elected legislature. It has 34 provinces, of which five have special status. The country’s capital, Jakarta, is the world’s second-most populous urban area. Indonesia shares land borders with Papua New Guinea, East Timor, and the eastern part of Malaysia, as well as maritime borders with Singapore, Vietnam, the Philippines, Australia, Palau, and India (Andaman and Nicobar Islands). Despite its large population and densely populated regions, Indonesia has vast areas of wilderness that support one of the world’s highest levels of biodiversity.

The Indonesian archipelago has been a valuable region for trade since at least the 7th century when Srivijaya and later Majapahit traded with entities from mainland China and the Indian subcontinent. Local rulers gradually absorbed foreign influences from the early centuries, and Hindu and Buddhist kingdoms flourished. Sunni traders and Sufi scholars brought Islam, while Christianity was brought mostly through European explorers. Although sometimes interrupted by the Portuguese, French and British, the Dutch were the foremost colonial power for much of their 350-year presence in the archipelago. The concept of “Indonesia” as a nation-state emerged in the early 20th century, culminating later in the proclamation of Indonesian Independence in 1945. However, it was not until 1949 that the Dutch recognised Indonesia’s sovereignty following an armed and diplomatic conflict between the two.

جمعیت اندونزی

Indonesia consists of hundreds of distinct native ethnic and linguistic groups, with Javanese being the largest. A shared identity has developed with the motto “Bhinneka Tunggal Ika” (“Unity in Diversity” literally, “many, yet one”), defined by a national language, ethnic diversity, religious pluralism within a Muslim-majority population, and a history of colonialism and rebellion against it. The economy of Indonesia is the world’s 16th-largest by nominal GDP and the 7th-largest by PPP. It is a regional power and is considered a middle power in global affairs. The country is a member of several multilateral organisations, including the United Nations, World Trade Organization, G20, and a founding member of the Non-Aligned Movement, Association of Southeast Asian Nations, East Asia Summit, and the Organisation of Islamic Cooperation.

The name Indonesia derives from Greek words of Indos (Ἰνδός) and nesos (νῆσος), meaning “Indian islands”.[11] The name dates to the 18th century, far predating the formation of independent Indonesia.[12] In 1850, George Windsor Earl, an English ethnologist, proposed the terms Indunesians—and, his preference, Malayunesians—for the inhabitants of the “Indian Archipelago or Malay Archipelago”.[13] In the same publication, one of his students, James Richardson Logan, used Indonesia as a synonym for Indian Archipelago.[14][15] However, Dutch academics writing in East Indies publications were reluctant to use Indonesia; they preferred Malay Archipelago (Dutch: Maleische Archipel); the Netherlands East Indies (Nederlandsch Oost Indië), popularly Indië; the East (de Oost); and Insulinde.[16]

After 1900, Indonesia became more common in academic circles outside the Netherlands, and native nationalist groups adopted it for political expression.[16] Adolf Bastian of the University of Berlin popularized the name through his book Indonesien oder die Inseln des Malayischen Archipels, 1884–1894. The first native scholar to use the name was Ki Hajar Dewantara when in 1913, he established a press bureau in the Netherlands, Indonesisch Pers-bureau.[12]

Fossilised remains of Homo erectus, popularly known as the “Java Man”, suggest the Indonesian archipelago was inhabited two million to 500,000 years ago.[18][19][20] Homo sapiens reached the region around 43,000 BCE.[21] Austronesian peoples, who form the majority of the modern population, migrated to Southeast Asia from what is now Taiwan. They arrived in the archipelago around 2,000 BCE and confined the native Melanesian peoples to the far eastern regions as they spread east.[22] Ideal agricultural conditions and the mastering of wet-field rice cultivation as early as the eighth century BCE[23] allowed villages, towns, and small kingdoms to flourish by the first century CE. The archipelago’s strategic sea-lane position fostered inter-island and international trade, including with Indian kingdoms and Chinese dynasties, from several centuries BCE.[24] Trade has since fundamentally shaped Indonesian history.[25][26]

From the seventh century CE, the Srivijaya naval kingdom flourished due to trade and the influences of Hinduism and Buddhism.[27][28] Between the eighth and tenth centuries CE, the agricultural Buddhist Sailendra and Hindu Mataram dynasties thrived and declined in inland Java, leaving grand religious monuments such as Sailendra’s Borobudur and Mataram’s Prambanan. The Hindu Majapahit kingdom was founded in eastern Java in the late 13th century, and under Gajah Mada, its influence stretched over much of present-day Indonesia. This period is often referred to as a “Golden Age” in Indonesian history.[29]

The earliest evidence of Islamized populations in the archipelago dates to the 13th century in northern Sumatra.[30] Other parts of the archipelago gradually adopted Islam, and it was the dominant religion in Java and Sumatra by the end of the 16th century. For the most part, Islam overlaid and mixed with existing cultural and religious influences, which shaped the predominant form of Islam in Indonesia, particularly in Java.[31]

The first Europeans arrived in the archipelago in 1512, when Portuguese traders, led by Francisco Serrão, sought to monopolise the sources of nutmeg, cloves, and cubeb pepper in the Maluku Islands.[32] Dutch and British traders followed. In 1602, the Dutch established the Dutch East India Company (VOC) and became the dominant European power for almost 200 years. The VOC was dissolved in 1800 following bankruptcy, and the Netherlands established the Dutch East Indies as a nationalised colony.[33]

For most of the colonial period, Dutch control over the archipelago was tenuous. Dutch forces were engaged continuously in quelling rebellions both on and off Java. The influence of local leaders such as Prince Diponegoro in central Java, Imam Bonjol in central Sumatra, Pattimura in Maluku, and the bloody 30-year war in Aceh weakened the Dutch and tied up the colonial military forces.[34][35][36] Only in the early 20th century did Dutch dominance extend to what was to become Indonesia’s current boundaries.[36][37][38][39]

The Japanese invasion and subsequent occupation during World War II ended Dutch rule[40][41][42] and encouraged the previously suppressed independence movement.[43] Two days after the surrender of Japan in August 1945, Sukarno and Mohammad Hatta, influential nationalist leaders, proclaimed Indonesian independence and were appointed president and vice-president, respectively.[44][45][46][44][47]

The Netherlands attempted to re-establish their rule, and a bitter armed and diplomatic struggle ended in December 1949 when the Dutch formally recognised Indonesian independence in the face of international pressure.[48][46][49] Despite extraordinary political, social and sectarian divisions, Indonesians, on the whole, found unity in their fight for independence.[50][51]

As president, Sukarno moved Indonesia from democracy towards authoritarianism and maintained power by balancing the opposing forces of the military, political Islam, and the increasingly powerful Communist Party of Indonesia (PKI).[52] Tensions between the military and the PKI culminated in an attempted coup in 1965. The army, led by Major General Suharto, countered by instigating a violent anti-communist purge that killed between 500,000 and one million people.[53][54][55] The PKI was blamed for the coup and effectively destroyed.[56][57][58] Suharto capitalised on Sukarno’s weakened position, and following a drawn-out power play with Sukarno, Suharto was appointed president in March 1968. His “New Order” administration,[59] supported by the United States,[60][61][62] encouraged foreign direct investment,[63][64] which was a crucial factor in the subsequent three decades of substantial economic growth.

Indonesia was the country hardest hit by the 1997 Asian financial crisis.[65] It brought out popular discontent with the New Order’s corruption and suppression of political opposition and ultimately ended Suharto’s presidency.[40][66][67][68] In 1999, East Timor seceded from Indonesia, following its 1975 invasion by Indonesia[69] and a 25-year occupation marked by international condemnation of human rights abuses.[70]

Since 1998, democratic processes have been strengthened by enhancing regional autonomy and instituting the country’s first direct presidential election in 2004.[71] Political, economic and social instability, corruption, and instances of terrorism (the deadliest being the 2002 Bali bombings) remained problems in the 2000s; however, the economy has performed strongly in the last 15 years. Although relations among the diverse population are mostly harmonious, acute sectarian discontent and violence remain a problem in some areas.[72] A political settlement to an armed separatist conflict in Aceh was achieved in 2005 following the 2004 Indian Ocean earthquake and tsunami that killed 130,000 Indonesians.[73]

Indonesia lies between latitudes 11°S and 6°N, and longitudes 95°E and 141°E. It is the world’s largest archipelagic country, extending 5,120 kilometres (3,181 mi) from east to west and 1,760 kilometres (1,094 mi) from north to south.[74] The country’s Coordinating Ministry for Maritime and Investments Affairs says Indonesia has 17,504 islands (with 16,056 registered at the UN)[75] scattered over both sides of the equator, around 6,000 of which are inhabited.[76] The largest are Sumatra, Java, Borneo (shared with Brunei and Malaysia), Sulawesi, and New Guinea (shared with Papua New Guinea).[77] Indonesia shares land borders with Malaysia on Borneo and Sebatik, Papua New Guinea on the island of New Guinea, and East Timor on the island of Timor, and maritime borders with Singapore, Malaysia, Vietnam, the Philippines, Palau, and Australia.

At 4,884 metres (16,024 ft), Puncak Jaya is Indonesia’s highest peak, and Lake Toba in Sumatra is the largest lake, with an area of 1,145 km2 (442 sq mi). Indonesia’s largest rivers are in Kalimantan and New Guinea and include Kapuas, Barito, Mamberamo, Sepik and Mahakam. They serve as communication and transport links between the island’s river settlements.[78]

Indonesia lies along the equator, and its climate tends to be relatively even year-round.[79] Indonesia has two seasons—a wet season and a dry season—with no extremes of summer or winter.[80] For most of Indonesia, the dry season falls between May and October, with the wet season between November and April.[80] Indonesia’s climate is almost entirely tropical, dominated by the tropical rainforest climate found in every large island of Indonesia. More cooling climate types do exist in mountainous regions that are 1,300 to 1,500 metres (4,300 to 4,900 feet) above sea level. The oceanic climate (Köppen Cfb) prevails in highland areas adjacent to rainforest climates, with reasonably uniform precipitation year-round. In highland areas near the tropical monsoon and tropical savanna climates, the subtropical highland climate (Köppen Cwb) is prevalent with a more pronounced dry season.[citation needed]

Some regions, such as Kalimantan and Sumatra, experience only slight differences in rainfall and temperature between the seasons, whereas others, such as Nusa Tenggara, experience far more pronounced differences with droughts in the dry season and floods in the wet. Rainfall varies across regions, with more in western Sumatra, Java, and the interiors of Kalimantan and Papua, and less in areas closer to Australia, such as Nusa Tenggara, which tend to be dry. The almost uniformly warm waters that constitute 81% of Indonesia’s area ensure that land temperatures remain relatively constant. Humidity is quite high, at between 70 and 90%. Winds are moderate and generally predictable, with monsoons usually blowing in from the south and east in June through October and from the northwest in November through March. Typhoons and large-scale storms pose little hazard to mariners; significant dangers come from swift currents in channels, such as the Lombok and Sape straits.[82]

Several studies consider Indonesia to be at severe risk from the projected effects of climate change.[83] These include unreduced emissions resulting in an average temperature rise of around 1 °C (2 °F) by mid-century,[84][85] raising the frequency of drought and food shortages (with an impact on precipitation and the patterns of wet and dry seasons, and thus Indonesia’s agriculture system[85]) as well as numerous diseases and wildfires.[85] Rising sea levels would also threaten the majority of Indonesia’s population who lives in low-lying coastal areas.[85][86][87] Impoverished communities would likely be affected the most by climate change.[88]

Tectonically, most of Indonesia’s area is highly unstable, making it a site of numerous volcanoes and frequent earthquakes.[89] It lies on the Pacific Ring of Fire where the Indo-Australian Plate and the Pacific Plate are pushed under the Eurasian plate, where they melt at about 100 kilometres (62 miles) deep. A string of volcanoes runs through Sumatra, Java, Bali and Nusa Tenggara, and then to the Banda Islands of Maluku to northeastern Sulawesi.[90] Of the 400 volcanoes, around 130 are active.[89] Between 1972 and 1991, there were 29 volcanic eruptions, mostly on Java.[91] Volcanic ash has made agricultural conditions unpredictable in some areas.[92] However, it has also resulted in fertile soils, a factor in historically sustaining high population densities of Java and Bali.[93]

A massive supervolcano erupted at present-day Lake Toba around 70,000 BCE. It is believed to have caused a global volcanic winter and cooling of the climate and subsequently led to a genetic bottleneck in human evolution, though this is still in debate.[94] The 1815 eruption of Mount Tambora and the 1883 eruption of Krakatoa were among the largest in recorded history. The former caused 92,000 deaths and created an umbrella of volcanic ash that spread and blanketed parts of the archipelago and made much of the Northern Hemisphere without summer in 1816.[95] The latter produced the loudest sound in recorded history and caused 36,000 deaths due to the eruption itself and the resulting tsunamis, with significant additional effects around the world years after the event.[96] Recent catastrophic disasters due to seismic activity include the 2004 Indian Ocean earthquake and the 2006 Yogyakarta earthquake.

Indonesia’s size, tropical climate, and archipelagic geography support one of the world’s highest levels of biodiversity and is among the 17 megadiverse countries identified by Conservation International. Its flora and fauna is a mixture of Asian and Australasian species.[97] The Sunda Shelf islands (Sumatra, Java, Borneo, and Bali) were once linked to mainland Asia and have a wealth of Asian fauna. Large species such as the Sumatran tiger, rhinoceros, orangutan, Asian elephant, and leopard were once abundant as far east as Bali, but numbers and distribution have dwindled drastically. Having been long separated from the continental landmasses, Sulawesi, Nusa Tenggara, and Maluku have developed their unique flora and fauna.[98][99] Papua was part of the Australian landmass and is home to a unique fauna and flora closely related to that of Australia, including over 600 bird species.[100]

Indonesia is second only to Australia in terms of total endemic species, with 36% of its 1,531 species of bird and 39% of its 515 species of mammal being endemic.[101] Tropical seas surround Indonesia’s 80,000 kilometres (50,000 miles) of coastline. The country has a range of sea and coastal ecosystems, including beaches, dunes, estuaries, mangroves, coral reefs, seagrass beds, coastal mudflats, tidal flats, algal beds, and small island ecosystems.[11] Indonesia is one of Coral Triangle countries with the world’s most enormous diversity of coral reef fish, with more than 1,650 species in eastern Indonesia only.[102]

British naturalist Alfred Russel Wallace described a dividing line (Wallace Line) between the distribution of Indonesia’s Asian and Australasian species.[103] It runs roughly north–south along the edge of the Sunda Shelf, between Kalimantan and Sulawesi, and along the deep Lombok Strait, between Lombok and Bali. Flora and fauna on the west of the line are generally Asian, while east from Lombok, they are increasingly Australian until the tipping point at the Weber Line. In his 1869 book, The Malay Archipelago, Wallace described numerous species unique to the area.[104] The region of islands between his line and New Guinea is now termed Wallacea.[103]

Indonesia’s large and growing population and rapid industrialisation present serious environmental issues. They are often given a lower priority due to high poverty levels and weak, under-resourced governance.[105] Problems include the destruction of peatlands, large-scale illegal deforestation (causing extensive haze across parts of Southeast Asia), over-exploitation of marine resources, air pollution, garbage management, and reliable water and wastewater services.[105] These issues contribute to Indonesia’s low ranking (number 116 out of 180 countries) in the 2020 Environmental Performance Index. The report also indicates that Indonesia’s performance is generally below average in both regional and global context.[106]

In 2018, forests cover approximately 49.7% of the country’s land area,[107] down from 87% in 1950.[108] Starting in 1970s, and continuing up to the present day, log production, various plantations and agriculture have been responsible for much of the deforestation in Indonesia.[108] Most recently, it has been driven by the palm oil industry.[109] Though it can generate wealth for local communities, it may degrade ecosystems and cause social problems.[110] This situation makes Indonesia the world’s largest forest-based emitter of greenhouse gases.[111] It also threatens the survival of indigenous and endemic species. The International Union for Conservation of Nature (IUCN) identified 140 species of mammals as threatened and 15 as critically endangered, including the Bali myna,[112] Sumatran orangutan,[113] and Javan rhinoceros.[114]

Indonesia is a republic with a presidential system. Following the fall of the New Order in 1998, political and governmental structures have undergone sweeping reforms, with four constitutional amendments revamping the executive, legislative and judicial branches.[115] Chief among them is the delegation of power and authority to various regional entities while remaining a unitary state.[116] The President of Indonesia is the head of state and head of government, commander-in-chief of the Indonesian National Armed Forces (Tentara Nasional Indonesia, TNI), and the director of domestic governance, policy-making, and foreign affairs. The president may serve a maximum of two consecutive five-year terms.[117]

The highest representative body at the national level is the People’s Consultative Assembly (Majelis Permusyawaratan Rakyat, MPR). Its main functions are supporting and amending the constitution, inaugurating and impeaching the president,[118][119] and formalising broad outlines of state policy. The MPR comprises two houses; the People’s Representative Council (Dewan Perwakilan Rakyat, DPR), with 575 members, and the Regional Representative Council (Dewan Perwakilan Daerah, DPD), with 136.[120] The DPR passes legislation and monitors the executive branch. Reforms since 1998 have markedly increased its role in national governance,[115] while the DPD is a new chamber for matters of regional management.[121][119]

Most civil disputes appear before the State Court (Pengadilan Negeri); appeals are heard before the High Court (Pengadilan Tinggi). The Supreme Court of Indonesia (Mahkamah Agung) is the highest level of the judicial branch and hears final cessation appeals and conducts case reviews. Other courts include the Constitutional Court (Mahkamah Konstitusi) that listens to constitutional and political matters, and the Religious Court (Pengadilan Agama) that deals with codified Islamic Law (sharia) cases.[122] Additionally, the Judicial Commission (Komisi Yudisial) monitors the performance of judges.[123]

Since 1999, Indonesia has had a multi-party system. In all legislative elections since the fall of the New Order, no political party has managed to win an overall majority of seats. The Indonesian Democratic Party of Struggle (PDI-P), which secured the most votes in the 2019 elections, is the party of the incumbent president, Joko Widodo.[124] Other notable parties include the Party of the Functional Groups (Golkar), the Great Indonesia Movement Party (Gerindra), the Democratic Party, and the Prosperous Justice Party (PKS).

The first general election was held in 1955 to elect members of the DPR and the Constitutional Assembly (Konstituante). The most recent elections in 2019 resulted in nine political parties in the DPR, with a parliamentary threshold of 4% of the national vote.[125] At the national level, Indonesians did not elect a president until 2004. Since then, the president is elected for a five-year term, as are the party-aligned members of the DPR and the non-partisan DPD.[120][115] Beginning with the 2015 local elections, elections for governors and mayors have occurred on the same date. In 2014, the Constitutional Court ruled that legislative and presidential elections would be held simultaneously, starting in 2019.[126]

Indonesia has several levels of subdivisions. The first level is that of the provinces, with five out of a total of 34 having a special status. Each has a legislature (Dewan Perwakilan Rakyat Daerah, DPRD) and an elected governor. This number has evolved, with the most recent change being the split of North Kalimantan from East Kalimantan in 2012.[127] The second level is that of the regencies (kabupaten) and cities (kota), led by regents (bupati) and mayors (walikota) respectively and a legislature (DPRD Kabupaten/Kota). The third level is that of the districts (kecamatan, distrik in Papua, or kapanewon and kemantren in Yogyakarta), and the fourth is of the villages (either desa, kelurahan, kampung, nagari in West Sumatra, or gampong in Aceh).[128]

The village is the lowest level of government administration. It is divided into several community groups (rukun warga, RW), which are further divided into neighbourhood groups (rukun tetangga, RT). In Java, the village (desa) is divided into smaller units called dusun or dukuh (hamlets), which are the same as RW. Following the implementation of regional autonomy measures in 2001, regencies and cities have become chief administrative units responsible for providing most government services. The village administration level is the most influential on a citizen’s daily life and handles village or neighbourhood matters through an elected village head (lurah or kepala desa).[129]

Aceh, Jakarta, Yogyakarta, Papua, and West Papua have greater legislative privileges and a higher degree of autonomy from the central government than the other provinces. A conservative Islamic territory, Aceh has the right to create some aspects of an independent legal system implementing sharia.[130] Yogyakarta is the only pre-colonial monarchy legally recognised in Indonesia, with the positions of governor and vice governor being prioritised for descendants of the Sultan of Yogyakarta and Paku Alam, respectively.[131] Papua and West Papua are the only provinces where the indigenous people have privileges in their local government.[132] Jakarta is the only city granted a provincial government due to its position as the capital of Indonesia.[133][134]

Indonesia maintains 132 diplomatic missions abroad, including 95 embassies.[135] The country adheres to what it calls a “free and active” foreign policy, seeking a role in regional affairs in proportion to its size and location but avoiding involvement in conflicts among other countries.[136]

Indonesia was a significant battleground during the Cold War. Numerous attempts by the United States and the Soviet Union,[137][138] and the People’s Republic of China to some degree,[139] culminated in the 1965 coup attempt and subsequent upheaval that led to a reorientation of foreign policy.[140] Quiet alignment with the Western world while maintaining a non-aligned stance has characterised Indonesia’s foreign policy since then.[141] Today, it maintains close relations with its neighbours and is a founding member of the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) and the East Asia Summit. In common with most of the Muslim world, Indonesia does not have diplomatic relations with Israel and has actively supported Palestine. However, observers have pointed out that Indonesia has ties with Israel, albeit discreetly.[142]

جمعیت اندونزی

Indonesia has been a member of the United Nations since 1950 and was a founding member of the Non-Aligned Movement (NAM) and the Organisation of Islamic Cooperation (OIC).[143] Indonesia is a signatory to the ASEAN Free Trade Area agreement, the Cairns Group, the World Trade Organization (WTO), and an occasional OPEC member.[144] During the Indonesia–Malaysia confrontation, Indonesia withdrew from the UN due to the latter’s election to the United Nations Security Council, although it returned 18 months later. It marked the first time in UN history that a member state had attempted a withdrawal.[145] Indonesia has been a humanitarian and development aid recipient since 1966,[146][147][148] and recently, the country established its first overseas aid program in late 2019.[149]

Indonesia’s Armed Forces (TNI) include the Army (TNI–AD), Navy (TNI–AL, which includes Marine Corps), and Air Force (TNI–AU). The army has about 400,000 active-duty personnel. Defence spending in the national budget was 0.7% of GDP in 2018,[150] with controversial involvement of military-owned commercial interests and foundations.[151] The Armed Forces were formed during the Indonesian National Revolution when it undertook guerrilla warfare along with informal militia. Since then, territorial lines have formed the basis of all TNI branches’ structure, aimed at maintaining domestic stability and deterring foreign threats.[152] The military has possessed a strong political influence since its founding, which peaked during the New Order. Political reforms in 1998 included the removal of the TNI’s formal representation from the legislature. Nevertheless, its political influence remains, albeit at a reduced level.[153]

Since independence, the country has struggled to maintain unity against local insurgencies and separatist movements.[154] Some, notably in Aceh and Papua, have led to an armed conflict and subsequent allegations of human rights abuses and brutality from all sides.[155][156] The former was resolved peacefully in 2005,[73] while the latter continues, amid a significant, albeit imperfect, implementation of regional autonomy laws and a reported decline in the levels of violence and human rights abuses since 2004.[157] Other engagements of the army include the campaign against the Netherlands New Guinea to incorporate the territory into Indonesia, the Konfrontasi to oppose the creation of Malaysia, the mass killings of PKI, and the invasion of East Timor, which remains Indonesia’s most massive military operation.[158][159]

Indonesia has a mixed economy in which both the private sector and government play vital roles.[161] As the only G20 member state in Southeast Asia,[162] the country has the largest economy in the region and is classified as a newly industrialised country. Per a 2021 estimate, it is the world’s 16th largest economy by nominal GDP and 7th in terms of GDP at PPP, estimated to be US$1.159 trillion and US$3.507 trillion, respectively. Per capita GDP in PPP is US$12,882, while nominal per capita GDP is US$4,256. The debt ratio to GDP is 29.2%.[163] The services are the economy’s largest sector and account for 43.4% of GDP (2018), followed by industry (39.7%) and agriculture (12.8%).[164] Since 2009, it has employed more people than other sectors, accounting for 47.7% of the total labour force, followed by agriculture (30.2%) and industry (21.9%).[165]

Over time, the structure of the economy has changed considerably.[166] Historically, it has been weighted heavily towards agriculture, reflecting both its stage of economic development and government policies in the 1950s and 1960s to promote agricultural self-sufficiency.[166] A gradual process of industrialisation and urbanisation began in the late 1960s and accelerated in the 1980s as falling oil prices saw the government focus on diversifying away from oil exports and towards manufactured exports.[166] This development continued throughout the 1980s and into the next decade despite the 1990 oil price shock, during which the GDP rose at an average rate of 7.1%. As a result, the official poverty rate fell from 60% to 15%.[167] Trade barriers reduction from the mid-1980s made the economy more globally integrated. The growth ended with the 1997 Asian financial crisis that severely impacted the economy, including a 13.1% real GDP contraction in 1998 and a 78% inflation. The economy reached its low point in mid-1999 with only 0.8% real GDP growth.[168]

Relatively steady inflation[169] and an increase in GDP deflator and the Consumer Price Index[170] have contributed to strong economic growth in recent years. From 2007 to 2019, annual growth has accelerated to between 4% and 6% as a result of improvement in the banking sector and domestic consumption,[171] helping Indonesia weather the 2008–2009 Great Recession,[172] and regain in 2011 the investment grade rating it had lost in 1997.[173] As of 2019[update], 9.41% of the population lived below the poverty line, and the official open unemployment rate was 5.28%.[174] However, in late 2020, Indonesia fell into its first recession in 22 years due to the effects of the global COVID-19 pandemic.[175]

Indonesia has abundant natural resources like oil and natural gas, coal, tin, copper, gold, and nickel, while agriculture produces rice, palm oil, tea, coffee, cacao, medicinal plants, spices, and rubber. These commodities make up a large portion of the country’s exports, with palm oil and coal briquettes as the leading export commodities. In addition to refined and crude petroleum as the primary imports, telephones, vehicle parts and wheat cover the majority of additional imports. China, the United States, Japan, Singapore, India, Malaysia, South Korea and Thailand are Indonesia’s principal export markets and import partners.[176]

Indonesia’s transport system has been shaped over time by the economic resource base of an archipelago, and the distribution of its 250 million people highly concentrated on Java.[177] All transport modes play a role in the country’s transport system and are generally complementary rather than competitive. In 2016, the transport sector generated about 5.2% of GDP.[178]

The road transport system is predominant, with a total length of 542,310 kilometres (336,980 miles) as of 2018[update].[179] Jakarta has the most extended bus rapid transit system globally, boasting 251.2 kilometres (156.1 miles) in 13 corridors and ten cross-corridor routes.[180] Rickshaws such as bajaj and becak and share taxis such as Angkot and Metromini are a regular sight in the country.

Most railways are in Java, used for freight and passenger transport, such as local commuter rail services (mainly in Jakarta and Yogyakarta–Solo) complementing the inter-city rail network in several cities. In the late 2010s, Jakarta and Palembang were the first cities in Indonesia to have rapid transit systems, with more planned for other cities in the future.[181] In 2015, the government announced a plan to build a high-speed rail, which would be a first in Southeast Asia.[182]

Indonesia’s largest airport, Soekarno–Hatta International Airport, is among the busiest in the Southern Hemisphere, serving 54 million passengers in 2019. Ngurah Rai International Airport and Juanda International Airport are the country’s second-and third-busiest airport, respectively. Garuda Indonesia, the country’s flag carrier since 1949, is one of the world’s leading airlines and a member of the global airline alliance SkyTeam. Port of Tanjung Priok is the busiest and most advanced Indonesian port,[183] handling more than 50% of Indonesia’s trans-shipment cargo traffic.

In 2017, Indonesia was the world’s 9th largest energy producer with 4,200 terawatt-hours (14.2 quadrillion British thermal units), and the 15th largest energy consumer, with 2,100 terawatt-hours (7.1 quadrillion British thermal units).[184] The country has substantial energy resources, including 22 billion barrels (3.5 billion cubic metres) of conventional oil and gas reserves (of which about 4 billion barrels are recoverable), 8 billion barrels of oil-equivalent of coal-based methane (CBM) resources, and 28 billion tonnes of recoverable coal.[185] While reliance on domestic coal and imported oil has increased,[186] Indonesia has seen progress in renewable energy, with hydropower being the most abundant source. Furthermore, the country has the potential for geothermal, solar, wind, biomass and ocean energy.[187] As of 2019[update], Indonesia’s total national installed power generation capacity stands at 69,678.85 MW.[188]

The country’s largest dam, Jatiluhur, has several purposes, including the provision of hydroelectric power generation, water supply, flood control, irrigation and aquaculture. The earth-fill dam is 105 m (344 ft) high and withholds a reservoir of 3.0 billion m3 (2.4 million acre⋅ft). It helps to supply water to Jakarta and to irrigate 240,000 ha (590,000 acres) of rice fields[189] and has an installed capacity of 186.5 MW which feeds into the Java grid managed by the State Electricity Company (Perusahaan Listrik Negara, PLN).

Government expenditure on research and development is relatively low (0.3% of GDP in 2019)[190] and Indonesia only ranked 87th (out of 132 economies) on the 2021 Global Innovation Index report.[191] Historical examples of scientific and technological developments include the paddy cultivation technique terasering, which is common in Southeast Asia, and the pinisi boats by the Bugis and Makassar people.[192] In the 1980s, Indonesian engineer Tjokorda Raka Sukawati invented a road construction technique named Sosrobahu that allows the construction of long stretches of flyovers above existing main roads with minimum traffic disruption. It later became widely used in several countries.[193] The country is also an active producer of passenger trains and freight wagons with its state-owned company, the Indonesian Railway Industry (INKA), and has exported trains abroad.[194]

Indonesia has a long history of developing military and small commuter aircraft as the only country in Southeast Asia to build and produce aircraft. With its state-owned company, the Indonesian Aerospace (PT. Dirgantara Indonesia), Indonesia has provided components for Boeing and Airbus.[195] The company also collaborated with EADS CASA of Spain to develop the CN-235 that has seen use by several countries.[196] Former President B. J. Habibie played a vital role in this achievement.[197] Indonesia has also joined the South Korean programme to manufacture the fifth-generation jet fighter KAI KF-X.[198]

Indonesia has a space programme and space agency, the National Institute of Aeronautics and Space (Lembaga Penerbangan dan Antariksa Nasional, LAPAN). In the 1970s, Indonesia became the first developing country to operate a satellite system called Palapa,[199] a series of communication satellites owned by Indosat Ooredoo. The first satellite, PALAPA A1, was launched on 8 July 1976 from the Kennedy Space Center in Florida, United States.[200] As of 2019[update], Indonesia has launched 18 satellites for various purposes,[201] and LAPAN has expressed a desire to put satellites in orbit with native launch vehicles by 2040.[202]

Tourism contributed around US$19.7 billion to GDP in 2019. In 2018, Indonesia received 15.8 million visitors, a growth of 12.5% from last year, and received an average receipt of US$967.[204][205] China, Singapore, Malaysia, Australia, and Japan are the top five sources of visitors to Indonesia.[206] Since 2011, Wonderful Indonesia has been the slogan of the country’s international marketing campaign to promote tourism.[207]

Nature and culture are prime attractions of Indonesian tourism. The former can boast a unique combination of a tropical climate, a vast archipelago, and a long stretch of beaches, and the latter complement those with a rich cultural heritage reflecting Indonesia’s dynamic history and ethnic diversity. Indonesia has a well-preserved natural ecosystem with rain forests that stretch over about 57% of Indonesia’s land (225 million acres). Forests on Sumatra and Kalimantan are examples of popular destinations, such as the Orangutan wildlife reserve. Moreover, Indonesia has one of the world’s longest coastlines, measuring 54,716 kilometres (33,999 mi). The ancient Borobudur and Prambanan temples, as well as Toraja and Bali with their traditional festivities, are some of the popular destinations for cultural tourism.[209]

Indonesia has nine UNESCO World Heritage Sites, including the Komodo National Park and the Sawahlunto Coal Mine; and a further 19 in a tentative list that includes Bunaken National Park and Raja Ampat Islands.[210] Other attractions include the specific points in Indonesian history, such as the colonial heritage of the Dutch East Indies in the old towns of Jakarta and Semarang and the royal palaces of Pagaruyung, Ubud, and Yogyakarta.[209]

The 2020 census recorded Indonesia’s population as 270.2 million, the fourth largest in the world, with a moderately high population growth rate of 1.25%.[211] Java is the world’s most populous island,[212] where 56% of the country’s population lives.[7] The population density is 141 people per km2 (365 per sq mi),[7] ranking 88th in the world, although Java has a population density of 1,067 people per km2 (2,435 per sq mi). In 1961, the first post-colonial census recorded a total of 97 million people.[213] It is expected to grow to around 295 million by 2030 and 321 million by 2050.[214] The country currently possesses a relatively young population, with a median age of 30.2 years (2017 estimate).[76]

The spread of the population is uneven throughout the archipelago, with a varying habitat and level of development, ranging from the megacity of Jakarta to uncontacted tribes in Papua.[215] As of 2017, about 54.7% of the population lives in urban areas.[216] Jakarta is the country’s primate city and the second-most populous urban area globally, with over 34 million residents.[217] About 8 million Indonesians live overseas; most settled in Malaysia, the Netherlands, Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Hong Kong, Singapore, the United States, and Australia.[218]

Indonesia is an ethnically diverse country, with around 1,300 distinct native ethnic groups.[4] Most Indonesians are descended from Austronesian peoples whose languages had origins in Proto-Austronesian, which possibly originated in what is now Taiwan. Another major grouping is the Melanesians, who inhabit eastern Indonesia (the Maluku Islands and Western New Guinea).[22][219][220]

The Javanese are the largest ethnic group, constituting 40.2% of the population,[4] and are politically dominant.[221] They are predominantly located in the central to eastern parts of Java and also sizeable numbers in most provinces. The Sundanese are the next largest group (15.4%), followed by Batak, Madurese, Betawi, Minangkabau, Buginese and Malay people.[b] A sense of Indonesian nationhood exists alongside strong regional identities.[222]

The country’s official language is Indonesian, a variant of Malay based on its prestige dialect, which had been the archipelago’s lingua franca for centuries. It was promoted by nationalists in the 1920s and achieved official status in 1945 under the name Bahasa Indonesia.[223] As a result of centuries-long contact with other languages, it is rich in local and foreign influences, including Javanese, Sundanese, Minangkabau, Makassarese, Hindustani, Sanskrit, Tamil, Chinese, Arabic, Dutch, Portuguese and English.[224][225][226] Nearly every Indonesian speaks the language due to its widespread use in education, academics, communications, business, politics, and mass media. Most Indonesians also speak at least one of more than 700 local languages,[3] often as their first language. Most belong to the Austronesian language family, while over 270 Papuan languages are spoken in eastern Indonesia.[3] Of these, Javanese is the most widely spoken[76] and has co-official status in the Special Region of Yogyakarta.[227]

In 1930, Dutch and other Europeans (Totok), Eurasians, and derivative people like the Indos, numbered 240,000 or 0.4% of the total population.[228] Historically, they constituted only a tiny fraction of the native population and remain so today. Also, the Dutch language never had a substantial number of speakers or official status despite the Dutch presence for almost 350 years.[229] The small minorities that can speak it or Dutch-based creole languages fluently are the aforementioned ethnic groups and descendants of Dutch colonisers. This reflected the Dutch colonial empire’s primary purpose, which was commercial exchange as opposed to sovereignty over homogeneous landmasses.[230] Today, there is some degree of fluency by either educated members of the oldest generation or legal professionals,[231] as specific law codes are still only available in Dutch.[232]

Despite guaranteeing religious freedom in the constitution,[233][119] the government officially recognises only six religions: Islam, Protestantism, Roman Catholicism, Hinduism, Buddhism, and Confucianism;[234][235] with indigenous religions only partly acknowledged.[235] With 231 million adherents (86.7%) in 2018, Indonesia is the world’s most populous Muslim-majority country,[236][237] with Sunnis being the majority (99%).[238] The Shias and Ahmadis, respectively, constitute 1% (1–3 million) and 0.2% (200,000–400,000) of Muslims.[235][239] Almost 11% of Indonesians are Christians, while the rest are Hindus, Buddhists, and others. Most Hindus are Balinese,[240] and most Buddhists are Chinese Indonesians.[241]

The natives of the Indonesian archipelago originally practised indigenous animism and dynamism, beliefs that are common to Austronesian people.[242] They worshipped and revered ancestral spirit and believed that supernatural spirits (hyang) might inhabit certain places such as large trees, stones, forests, mountains, or sacred sites.[242] Examples of Indonesian native belief systems include the Sundanese Sunda Wiwitan, Dayak’s Kaharingan, and the Javanese Kejawèn. They have had a significant impact on how other faiths are practised, evidenced by a large proportion of people—such as the Javanese abangan, Balinese Hindus, and Dayak Christians—practising a less orthodox, syncretic form of their religion.[243]

Hindu influences reached the archipelago as early as the first century CE.[244] The Sundanese Kingdom of Salakanagara in western Java around 130 was the first historically recorded Indianised kingdom in the archipelago.[245] Buddhism arrived around the 6th century,[246] and its history in Indonesia is closely related to that of Hinduism, as some empires based on Buddhism had their roots around the same period. The archipelago has witnessed the rise and fall of powerful and influential Hindu and Buddhist empires such as Majapahit, Sailendra, Srivijaya, and Mataram. Though no longer a majority, Hinduism and Buddhism remain to have a substantial influence on Indonesian culture.[247][248]

Islam was introduced by Sunni traders of the Shafi’i school as well as Sufi traders from the Indian subcontinent and southern Arabia as early as the 8th century CE.[249][250] For the most part, Islam overlaid and mixed with existing cultural and religious influences that resulted in a distinct form of Islam (pesantren).[31][251] Trade, Islamic missionary activity such as by the Wali Sanga and Chinese explorer Zheng He, and military campaigns by several sultanates helped accelerate the spread of Islam.[252][253] By the end of the 16th century, it had supplanted Hinduism and Buddhism as the dominant religion of Java and Sumatra.

Catholicism was brought by Portuguese traders and missionaries such as Jesuit Francis Xavier, who visited and baptised several thousand locals.[254][255] Its spread faced difficulty due to the Dutch East India Company policy of banning the religion and the Dutch hostility due to the Eighty Years’ War against Catholic Spain’s rule. Protestantism is mostly a result of Calvinist and Lutheran missionary efforts during the Dutch colonial era.[256][257][258] Although they are the most common branch, there is a multitude of other denominations elsewhere in the country.[259]

There was a sizeable Jewish presence in the archipelago until 1945, mostly Dutch and some Baghdadi Jews. Since most left after Indonesia proclaimed independence, Judaism was never accorded official status, and only a tiny number of Jews remain today, mostly in Jakarta and Surabaya.[260]

At the national and local level, Indonesia’s political leadership and civil society groups have played a crucial role in interfaith relations, both positively and negatively. The invocation of the first principle of Indonesia’s philosophical foundation, Pancasila (the belief in the one and only God), often serves as a reminder of religious tolerance,[261] though instances of intolerance have occurred.[72] An overwhelming majority of Indonesians consider religion to be essential and an integral part of life.[262][263]

Education is compulsory for 12 years.[264] Parents can choose between state-run, non-sectarian schools or private or semi-private religious (usually Islamic) schools, supervised by the ministries of Education and Religion, respectively.[265] Private international schools that do not follow the national curriculum are also available. The enrolment rate is 93% for primary education, 79% for secondary education, and 36% for tertiary education (2018).[266] The literacy rate is 96% (2018), and the government spends about 3.6% of GDP (2015) on education.[266] In 2018, there were 4,670 higher educational institutions in Indonesia, with most of them (74%) being located in Sumatra and Java.[267][268] According to the QS World University Rankings, Indonesia’s top universities are the University of Indonesia, Gadjah Mada University and the Bandung Institute of Technology.

Government expenditure on healthcare is about 3.3% of GDP in 2016.[269] As part of an attempt to achieve universal health care, the government launched the National Health Insurance (Jaminan Kesehatan Nasional, JKN) in 2014.[270] It includes coverage for a range of services from the public and also private firms that have opted to join the scheme. Despite remarkable improvements in recent decades such as rising life expectancy (from 62.3 years in 1990 to 71.7 years in 2019)[271] and declining child mortality (from 84 deaths per 1,000 births in 1990 to 23.9 deaths in 2019),[272] challenges remain, including maternal and child health, low air quality, malnutrition, high rate of smoking, and infectious diseases.[273]

In the economic sphere, there is a gap in wealth, unemployment rate, and health between densely populated islands and economic centres (such as Sumatra and Java) and sparsely populated, disadvantaged areas (such as Maluku and Papua).[274][275] This is created by a situation in which nearly 80% of Indonesia’s population lives in the western parts of the archipelago,[276] and yet growing at a slower pace than the rest of the country.

In the social arena, numerous cases of racism and discrimination, especially against Chinese Indonesians and Papuans, have been well documented throughout Indonesia’s history.[277][278] Such cases have sometimes led to violent conflicts, most notably the May 1998 riots and the Papua conflict, which has continued since 1962. LGBT people also regularly face challenges. Although LGBT issues have been relatively obscure, the 2010s (especially after 2016) has seen a rapid surge of anti-LGBT rhetoric, putting LGBT Indonesians into a frequent subject of intimidation, discrimination, and even violence.[279][280] In addition, Indonesia has been reported to have sizeable numbers of child and forced labours, with the former being prevalent in the palm oil and tobacco industries, while the latter in the fishing industry.[281][282]

The cultural history of the Indonesian archipelago spans more than two millennia. Influences from the Indian subcontinent, mainland China, the Middle East, Europe,[283][284] and the Austronesian peoples have historically shaped the cultural, linguistic and religious makeup of the archipelago. As a result, modern-day Indonesia has a multicultural, multilingual and multi-ethnic society,[3][4] with a complex cultural mixture that differs significantly from the original indigenous cultures. Indonesia currently holds eleven items of UNESCO’s Intangible Cultural Heritage, including a wayang puppet theatre, kris, batik,[285] pencak silat, angklung, and the three genres of traditional Balinese dance.[286]

Indonesian arts include both age-old art forms developed through centuries and recently developed contemporary art. Despite often displaying local ingenuity, Indonesian arts have absorbed foreign influences—most notably from India, the Arab world, China and Europe, due to contacts and interactions facilitated, and often motivated, by trade.[287] Painting is an established and developed art in Bali, where its people are famed for their artistry. Their painting tradition started as classical Kamasan or Wayang style visual narrative, derived from visual art discovered on candi bas reliefs in eastern Java.[288]

There have been numerous discoveries of megalithic sculptures in Indonesia.[289] Subsequently, tribal art has flourished within the culture of Nias, Batak, Asmat, Dayak and Toraja.[290][291] Wood and stone are common materials used as the media for sculpting among these tribes. Between the 8th and 15th centuries, the Javanese civilisation has developed a refined stone sculpting art and architecture influenced by Hindu-Buddhist Dharmic civilisation. The temples of Borobudur and Prambanan are among the most famous examples of the practice.[292]

As with the arts, Indonesian architecture has absorbed foreign influences that have brought cultural changes and profound effect on building styles and techniques. The most dominant has traditionally been Indian; however, Chinese, Arab, and European influences have also been significant. Traditional carpentry, masonry, stone and woodwork techniques and decorations have thrived in vernacular architecture, with numbers of traditional houses’ (rumah adat) styles that have been developed. The traditional houses and settlements vary by ethnic groups, and each has a specific custom and history.[293] Examples include Toraja’s Tongkonan, Minangkabau’s Rumah Gadang and Rangkiang, Javanese style Pendopo pavilion with Joglo style roof, Dayak’s longhouses, various Malay houses, Balinese houses and temples, and also different forms of rice barns (lumbung).[citation needed]

The music of Indonesia predates historical records. Various indigenous tribes incorporate chants and songs accompanied by musical instruments in their rituals. Angklung, kacapi suling, gong, gamelan, talempong, kulintang, and sasando are examples of traditional Indonesian instruments. The diverse world of Indonesian music genres results from the musical creativity of its people and subsequent cultural encounters with foreign influences. These include gambus and qasida from the Middle East,[294] keroncong from Portugal,[295] and dangdut—one of Indonesia’s most popular music genres—with notable Hindi influence as well as Malay orchestras.[296] Today, the Indonesian music industry enjoys both nationwide and regional popularity in Malaysia, Singapore, and Brunei,[297][298] due to common culture and intelligible languages between Indonesian and Malay.[citation needed]

Indonesian dances have a diverse history, with more than 3,000 original dances. Scholars believe that they had their beginning in rituals and religious worship.[299] Examples include war dances, a dance of witch doctors, and dance to call for rain or any agricultural rituals such as Hudoq. Indonesian dances derive their influences from the archipelago’s prehistoric and tribal, Hindu-Buddhist, and Islamic periods. Recently, modern dances and urban teen dances have gained popularity due to the influence of Western culture and those of Japan and South Korea to some extent. However, various traditional dances, including those of Java, Bali and Dayak, continue to be a living and dynamic tradition.[300]

Indonesia has various styles of clothing as a result of its long and rich cultural history. The national costume has its origins in the indigenous culture of the country and traditional textile traditions. The Javanese Batik and Kebaya[301] are arguably Indonesia’s most recognised national costume, though they have Sundanese and Balinese origins as well.[302] Each province has a representation of traditional attire and dress,[283] such as Ulos of Batak from North Sumatra; Songket of Malay and Minangkabau from Sumatra; and Ikat of Sasak from Lombok. People wear national and regional costumes during traditional weddings, formal ceremonies, music performances, government and official occasions,[302] and they vary from traditional to modern attire.

Wayang, the Javanese, Sundanese, and Balinese shadow puppet theatre display several mythological legends such as Ramayana and Mahabharata.[303] Other forms of local drama include the Javanese Ludruk and Ketoprak, the Sundanese Sandiwara, Betawi Lenong,[304][305] and various Balinese dance drama. They incorporate humour and jest and often involve audiences in their performances.[306] Some theatre traditions also include music, dancing and silat martial art, such as Randai from Minangkabau people of West Sumatra. It is usually performed for traditional ceremonies and festivals,[307][308] and based on semi-historical Minangkabau legends and love story.[308] Modern performing art also developed in Indonesia with its distinct style of drama. Notable theatre, dance, and drama troupe such as Teater Koma are famous as it often portrays social and political satire of Indonesian society.[309]

The first film produced in the archipelago was Loetoeng Kasaroeng,[310] a silent film by Dutch director L. Heuveldorp. The film industry expanded after independence, with six films made in 1949 rising to 58 in 1955. Usmar Ismail, who made significant imprints in the 1950s and 1960s, is generally considered the pioneer of Indonesian films.[311] The latter part of the Sukarno era saw the use of cinema for nationalistic, anti-Western purposes, and foreign films were subsequently banned, while the New Order utilised a censorship code that aimed to maintain social order.[312] Production of films peaked during the 1980s, although it declined significantly in the next decade.[310] Notable films in this period include Pengabdi Setan (1980), Nagabonar (1987), Tjoet Nja’ Dhien (1988), Catatan Si Boy (1989), and Warkop’s comedy films.

Independent filmmaking was a rebirth of the film industry since 1998, where films started addressing previously banned topics, such as religion, race, and love.[312] Between 2000 and 2005, the number of films released each year steadily increased.[313] Riri Riza and Mira Lesmana were among the new generation of filmmakers who co-directed Kuldesak (1999), Petualangan Sherina (2000), Ada Apa dengan Cinta? (2002), and Laskar Pelangi (2008). In 2016, Warkop DKI Reborn: Jangkrik Boss Part 1 smashed box office records, becoming the most-watched Indonesian film with 6.8 million tickets sold.[314] Indonesia has held annual film festivals and awards, including the Indonesian Film Festival (Festival Film Indonesia) held intermittently since 1955. It hands out the Citra Award, the film industry’s most prestigious award. From 1973 to 1992, the festival was held annually and then discontinued until its revival in 2004.

Media freedom increased considerably after the fall of the New Order, during which the Ministry of Information monitored and controlled domestic media and restricted foreign media.[315] The television market includes several national commercial networks and provincial networks that compete with public TVRI, which held a monopoly on TV broadcasting from 1962 to 1989. By the early 21st century, the improved communications system had brought television signals to every village, and people can choose from up to 11 channels.[316] Private radio stations carry news bulletins while foreign broadcasters supply programmes. The number of printed publications has increased significantly since 1998.[316]

Like other developing countries, Indonesia began developing Internet in the early 1990s. Its first commercial Internet service provider, PT. Indo Internet began operation in Jakarta in 1994.[317] The country had 171 million Internet users in 2018, with a penetration rate that keeps increasing annually.[318] Most are between the ages of 15 and 19 and depend primarily on mobile phones for access, outnumbering laptops and computers.[319]

The oldest evidence of writing in the Indonesian archipelago is a series of Sanskrit inscriptions dated to the 5th century. Many of Indonesia’s peoples have firmly rooted oral traditions, which help define and preserve their cultural identities.[321] In written poetry and prose, several traditional forms dominate, mainly syair, pantun, gurindam, hikayat and babad. Examples of these forms include Syair Abdul Muluk, Hikayat Hang Tuah, Sulalatus Salatin, and Babad Tanah Jawi.[322]

Early modern Indonesian literature originates in the Sumatran tradition.[323][324] Literature and poetry flourished during the decades leading up to and after independence. Balai Pustaka, the government bureau for popular literature, was instituted in 1917 to promote the development of indigenous literature. Many scholars consider the 1950s and 1960s to be the Golden Age of Indonesian Literature.[325] The style and characteristics of modern Indonesian literature vary according to the dynamics of the country’s political and social landscape,[325] most notably the war of independence in the second half of the 1940s and the anti-communist mass killings in the mid-1960s.[326] Notable literary figures of the modern era include Multatuli, Chairil Anwar, Mohammad Yamin, Merari Siregar, Marah Roesli, Pramoedya Ananta Toer, and Ayu Utami.

Indonesian cuisine is one of the world’s most diverse, vibrant, and colourful, full of intense flavour.[327] Many regional cuisines exist, often based upon indigenous culture and foreign influences such as Chinese, European, Middle Eastern, and Indian precedents.[328] Rice is the leading staple food and is served with side dishes of meat and vegetables. Spices (notably chilli), coconut milk, fish and chicken are fundamental ingredients.[329]

Some popular dishes such as nasi goreng, gado-gado, sate, and soto are ubiquitous and considered national dishes. The Ministry of Tourism, however, chose tumpeng as the official national dish in 2014, describing it as binding the diversity of various culinary traditions.[330] Other popular dishes include rendang, one of the many Padang cuisines along with dendeng and gulai. Another fermented food is oncom, similar in some ways to tempeh but uses a variety of bases (not only soy), created by different fungi, and is prevalent in West Java.[331]

Sports are generally male-oriented, and spectators are often associated with illegal gambling.[332] Badminton and football are the most popular sports. Indonesia is among the only five countries that have won the Thomas and Uber Cup, the world team championship of men’s and women’s badminton. Along with weightlifting, it is the sport that contributes the most to Indonesia’s Olympic medal tally. Liga 1 is the country’s premier football club league. On the international stage, Indonesia was the first Asian team to participate in the FIFA World Cup in 1938 as the Dutch East Indies.[333] On a regional level, Indonesia won a bronze medal at the 1958 Asian Games as well as two gold medals at the 1987 and 1991 Southeast Asian Games (SEA Games). Indonesia’s first appearance at the AFC Asian Cup was in 1996 and successfully qualified for the next three tournaments, although they never make the knockout phase.[334]

Other popular sports include boxing and basketball, which has a long history in Indonesia and was part of the first National Games (Pekan Olahraga Nasional, PON) in 1948.[335] Sepak takraw and karapan sapi (bull racing) in Madura are some examples of Indonesia’s traditional sports. In areas with a history of tribal warfare, mock fighting contests are held, such as caci in Flores and pasola in Sumba. Pencak Silat is an Indonesian martial art and, in 1987, became one of the sporting events in the SEA Games, with Indonesia appearing as one of the leading competitors. In Southeast Asia, Indonesia is one of the top sports powerhouses by topping the SEA Games medal table ten times since 1977,[336] most recently in 2011.[337]


“Nationality, Ethnicity, Religion, and Languages of Indonesians”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“UN Statistics”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Hasil Sensus Penduduk 2020”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


Human Development Report 2020 The Next Frontier: Human Development and the AnthropoceneDownloads-icon


the originalDownloads-icon


“Dutch Attitudes towards Colonial Empires, Indigenous Cultures, and Slaves”Downloads-icon


“The Carter Center 2004 Indonesia Election Report”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Climate: Observations, projections and impacts”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Indonesia and Climate Change: Current Status and Policies”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Climate Change in Indonesia: Implications for Humans and Nature”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Indonesia: Climate Risk and Adaptation Country Profile”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Volcanic activity and environment: Impacts on agriculture and use of geological data to improve recovery processes”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“2020 Environmental Performance Index”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Palm Oil and Land Acquisition in Indonesia: Implications for Local Communities and Indigenous People”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“The 1945 Constitution of the Republic of Indonesia”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Guide to the 2019 Indonesian Elections”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“The Islamic Legal System in Indonesia”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Indonesia Law No. 5/1974 Concerning Basic Principles on Administration in the Region”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“The Foreign Policy of Indonesia In Light of President Jokowi’s “Visi-Misi” Program”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Strategic Realignment or Déjà vu? Russia-Indonesia Defence Cooperation in the Twenty-First Century”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Indonesia”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“The Political Influence of the Military Before and After Democratic Transition: Experiences from Indonesia – An Assessment on Myanmar”Downloads-icon


“Papua: Answer to Frequently Asked Questions”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“The Growth and Development of the Indonesian Economy”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Growing into trouble: Indonesia after 1966”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“Indonesia’s growth experience in the 20th century: Evidence, queries, guesses”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Power in Indonesia 2017”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


Statistik Ketenagalistrikan 2019Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


Making Indonesia’s Research and Development BetterDownloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Indonesia”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“World Population Prospect: 2017 Revision”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Demographia World Urban Areas, 15th Annual Edition”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“The Demographic History of the Dutch in the East Indies”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“2016 Indonesia International Religious Freedom Report”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“Educative Tradition and Islamic Schools in Indonesia”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


Making Indonesia’s Research and Development BetterDownloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“2018 Health SDG Profile: Indonesia”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“The impact of migration on the people of Papua, Indonesia: A historical demographic analysis”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Routine Violence in Java, Indonesia: Neo-Malthusian and Social Justice Perspectives”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Culture and Customs of Indonesia”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“Balinese Traditional Paintings”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Land of Dance & Dragon”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Traditions, Wayang Wong Priangan: Dance Drama of West Java”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


Indonesia: A country studyDownloads-icon


the originalDownloads-icon


“The Internet in Indonesia: Development and Impact of Radical Websites”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


“Preserving intangible cultural heritage in Indonesia”Downloads-icon


ArchivedDownloads-icon


The political economy of oligarchy and the reorganization of power in IndonesiaDownloads-icon


Statistical yearbook of Indonesia 2009Downloads-icon


onlineDownloads-icon

The World Development Indicators is a compilation of relevant, high-quality, and internationally comparable statistics about global development and the fight against poverty. The database contains 1,400 time series indicators for 217 economies and more than 40 country groups, with data for many indicators going back more than 50 years.

Poverty and Inequality

People

Environment

Economy

جمعیت اندونزی

States and Markets

Global Links

poverty, prosperity, consumption, income distribution

population dynamics, education, labor, health, gender

agriculture, climate change, energy, biodiversity, water, sanitation

growth, economic structure, income and savings, trade, labor productivity

business, stock markets, military, communications, transport, technology

debt, trade, aid dependency, refugee, tourism, migration

Access and query the World Development Indicators database through the Open Data site and DataBank. You can create visualizations, download data, and generate maps.

Download bulk Excel and CSV file versions of the World Development Indicators database, including metadata. The files are revised whenever the WDI is updated.

The World Bank indicators API allows users to programmatically access all the WDI indicators and query the data in several ways, using parameters to specify the request.

The feature stories highlight key development data issues. The WDI helps data users find information related to all aspects of development, both historical and current, and to follow trends and monitor progress towards a myriad of goals and targets. The database is compiled from officially-recognized sources and includes national, regional, and global estimates.


Excel downloadDownloads-icon


CSV downloadDownloads-icon


ExcelDownloads-icon


CSVDownloads-icon

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

اَندونِزی یا به‌طور رسمی جمهوری اندونزی (به فرانسوی: République d’Indonésie) به اندونزیایی (Republik Indonesia) کشوری است که در آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه (پاپوآ در ملانزی) قرار دارد. اندونزی در مجمع‌الجزایر مالایی بین قاره آسیا و اقیانوسیه قرار دارد. اندونزی یک مجمع‌الجزایر متشکل از ۱۷٬۵۰۸ جزیره و ۳۳ استان است.

اندونزی با جمعیت بیش از ۲۷۰ میلیون نفر،[۱] چهارمین کشور پرجمعیت دنیا است. نظام سیاسی این کشور جمهوری با انتخابات مجلس و ریاست جمهوری می‌باشد. پایتخت اندونزی جاکارتا است.

نام اندونزی از واژه لاتین ایندوس (به لاتین: Indus) و یونانی نسوس (به یونانی: nesos) به معنی جزیره آمده‌است.[۲] نام امروزی آن به قرن ۱۸ میلادی، زمانی که اندونزی در حال تشکیل یک کشور مستقل بود بازمی‌گردد و تلفظ آن در فارسی از زبان فرانسه گرفته شده‌است.[۳]

یافت شدن بازمانده‌های سنگواره‌ای انسان راست‌قامت که به نام انسان جاوه‌ای نیز شناخته می‌شود نشان می‌دهد که مجمع‌الجزایر اندونزی
از دو میلیون تا ۶۰۰ هزار سال پیش مسکونی شده‌بود.[۴]

جمعیت اندونزی

اکثریت جمعیت امروزی اندونزی از نژاد آسترونزی هستند که از تایوان به سوی جنوب شرق مهاجرت کرده‌بودند. آن‌ها در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد به اندونزی رسیدند و جمعیت بومی ملانزی را به سوی شرق راندند. شرایط بسیار خوب برای کشاورزی و توسعه کشت آبی برنج در حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد باعث شد تا شهرها، شهرستان‌ها و پادشاهی‌های کوچک بتوانند در سراسر قرن نخست پیش از میلاد شکوفا شوند.[۵]

حالت قرارگیری تنگه‌های میان جزایر در اندونزی به‌گونه‌ای است که هم تجارت بین جزایر و هم بازرگانی برون‌مرزی را شکوفا می‌کند. به عنوان نمونه مسیرهای تجاری میان پادشاهی‌های اندونزی و چین از چند سده پیش از میلاد مسیح شکل گرفته بودند. این تجارت‌ها بر تاریخ اندونزی تأثیر بسیاری داشته‌است.[۶]

در متون خاورمیانه از مناطقی از اندونزی امروزی به عنوان «جابه» و «زابج» یاد شده‌است. این دو نام بیش از آنکه به‌زعم برخی پژوهندگان محدود به دو جزیرهٔ جاوه و سوماترا باشد، یک عنوان کلی برای قلمرو پادشاهی سری‌ویجایا و ماجاپاهیت، شامل تعداد زیادی از جزایر هند بوده‌است. مسلمانان تمام این جزایر را تحت نام کلی جاوه می‌شناختند و کلمهٔ زابج یا جابه نیز در متون کهن اسلامی به همین معنا به کار رفته‌است. تلقی مارکوپولو از جاوهٔ بزرگ و جاوهٔ کوچک نیز احتمالاً به اعتبار همین نام کلی می‌باشد.[۷]

منبت العطر یا سرزمین گیاهان خوشبو به شرحی که در کتاب ابن خُردادبه با فاصلهٔ پانزده روز راه از زابج و اطراف آن آمده‌است به احتمال زیاد جزایر ملوک مرکز ادویه می‌باشد، زیرا میخک و جوز بویا که اقلام عمدهٔ ادویه‌اند عمدتاً در این جزایر به عمل می‌آیند. حتی جنگل‌های خودروی این دو گیاه نیز از قدیم در بعضی از جزایر ملوک نظیر آمبون و ترناته وجود داشته‌است.[۷]

جزایر اندونزی در قدیم سلطان‌نشین بوده‌اند تا آنکه در قرن شانزدهم اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها به آن دست یافتند. کمپانی شرقی هلند در ابتدای قرن هجدهم، حکومت اندونزی را به دست گرفت. در ۱۷۴۰ هلندی‌ها شورش مردم جاکارتا را با کشتار ۲۰ هزار اندونزیایی و چینی درهم شکستند. در ۱۹۰۷، «سی سی نگا مانگزایا» پادشاه اندونزی علیه هلندی‌ها قیام کرد اما ارتش استعماری هلند سپاه او را شکست داد و سلطه استعمار هلند بر اندونزی محکم شد.

تا ۱۹۴۲ میلادی اندونزی متعلق به هلند بود و از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ تحت اشغال ژاپن درآمد. در ۱۷ اوت ۱۹۴۵، میلیون به رهبری احمد سوکارنو و حتی اعلام جمهوری کردند. چهار سال تمام میان نیروهای هلند و اندونزی جنگ بود. در نهایت در سال ۱۹۴۹ موافقت‌نامه‌ای امضاء شد که طبق مفاد آن، همه سرزمین اندونزی بجز گینه نو به حکومت موقت (جمهوری) ایالات متحده اندونزی واگذار شد. در۱۶ دسامبر ۱۹۴۹، سوکارنو به ریاست جمهوری این کشور انتخاب گردید.

از قرن هفدهم، هند شرقی مهم‌ترین و سودآورترین بخش امپراتوری هلند به‌شمار می‌رفت. به غیر از اشغال کوتاه مدت بریتانیایی‌ها (۱۸۱۱ تا ۱۸۱۴) و قیام‌های گاه گاهی محلی، هلند کنترل این کشور را تا ۱۹۴۲ حفظ کرد. در این سال ژاپنی‌ها به این مستعمره هجوم آوردند و به عنوان آزاد کنندگان کشور از حکومت استعماری مورد استقبال اکثر اندونزیایی‌ها قرار گرفتند با تسلیم ژاپن در ۱۹۴۵، احمد سوکارنو (۱۹۰۱ تا ۱۹۷۰)- بنیان‌گذار حزب میلیون در ۱۹۲۷ – هند شرقی هلند را جمهوری مستقل اندونزی اعلام کرد. هلندی‌ها پس از چهار سال جنگ متناوب ولی وحشیانه، تحت فشار بین‌المللی استقلال اندونزی را در ۱۹۴۹ پذیرفتند. حکومت سوکارنو به‌طور فزاینده‌ای اقتدارطلب شد و کشور به هرج و مرج اقتصادی گرفتار گردید. او در ۱۹۶۲ گینه نوی هلند را تصرف کرد، که در۱۹۶۲ با عنوان ایریان جایا رسماً ضمیمه شد، هر چند جنبشی جدایی طلب پا برجاست. بین ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ سوکارنو کوشید با تهاجمات مسلحانه به شمال بورنئو فدراسیون نوپای مالزی را بی‌ثبات سازد. احمد سوکارنو تا زمان سقوطش از کلیه جنبش‌های استقلال طلبانه در قاره‌های آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین دفاع می‌کرد.

ژنرال سوهارتو توانست با سرکوبی قیام کمونیستی در ۱۹۶۵ و ۱۹۶۶ سیاست ضد آمریکایی سوکارنو را وارونه سازد و نهایتاً با کمک دانشجویان و ارتش او را برکنار کند. در این مدت حدود ۸۰ هزار نفر از اعضای حزب کمونیست اندونزی کشته شدند. الحاق تیمور شرقی پرتغال در ۱۹۷۶ توسط اندونزی از طرف جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته نشد، و عملیات چریکی ملی گرایان محلی ادامه داشت. برنامه جاه طلبانه‌ای برای اسکان مجدد اهالی جاوه به منظور کم کردن جمعیت زیاد این جزیره به مورد اجرا گذاشته شد ولی این مهاجران جاوه‌ای با انزجار بومیان جزایر کم توسعه یافته و دوردست روبرو شد. کشتار تظاهرکنندگان بی سلاح تیموری به دست سربازان اندونزی در ۱۹۹۱ اعتراضات بین‌المللی را به دنبال داشت.

ژنرال سوهارتو بعد از آنکه به قدرت رسید کشور مالزی را به رسمیت شناخت و دوباره کشورش را به عضویت سازمان ملل درآورد و از این جهت مورد حمایت ایالات متحده آمریکا بود. در مدت طولانی ریاست جمهوری اش خود و خانواده‌اش مستقیماً در صادرات و واردات اندونزی دخالت کرده و میلیاردها دلار اندوختند. در اثر رکود اقتصادی و ضعف بنیان مالی و فقر عمومی ژنرال سوهارتو دچار تظاهرات مردمی شد تا آنکه در ۱۹ مه ۱۹۹۸ مادلین آلبرایت وزیر خارجه آمریکا به او تکلیف کرد که از مقام خود استعفاء کند.
ژنرال سوهارتو در همان روز ۱۹ مه ۱۹۹۸ بعد از ابلاغ برکناری‌اش توسط آلبرایت در یک نطق سه دقیقه یی از مردم اندونزی به سبب خطاهایش پوزش خواست و از مردم درخواست کرد از بشارالدین یوسف حبیبی تبعیت کنند.

زمانی که محمد سوهارتو پس از سی و سه سال قدرت سقوط کرد بسیاری از مردم اندونزی بر این عقیده بودند که کشور اندونزی تجزیه خواهد شد اما پس از سوهارتو وسعت این امر کمتر از پیش‌بینی‌ها بود.

در دهه ۱۹۵۰ مبارزات خشونت‌آمیزی علیه حکومت اندونزی بر جزایر ملوک جنوبی، توسط مردم ملوک جنوبی صورت گرفت و نیروهای اندونزی این مبارزات را به شدت سرکوب کردند. پس از سقوط حکومت ژنرال سوهارتو در سال ۱۹۹۸، این مبارزات از سر گرفته شد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲، خشونت‌ها در جزایر ملوک موجب کشته شدن حدود ۵ هزار نفر و بی‌خانمان شدن ۵۰۰ هزار نفر شد.

در ۱۷ ژوئن ۱۹۹۹ به دستور یوسف حبیبی ژنرال دامیری به فرماندهی منطقه تیمور شرقی رسید که مردم آن خواهان استقلال بودند. در چهارم ژوئیه ۱۹۹۹ بانک جهانی با اعطای وام یک میلیارد دلاری به اندونزی موافقت کرد. انتخابات ریاست جمهوری پس از ۳۰ سال انجام شد و رقیب یوسف حبیبی، خانم مگاواتی سوکارنو پوتری از حزب دموکرات بود که بالاخره در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۱ به ریاست جمهوری رسید و حزب گلکار یعنی حزب وابسته به سیستم حاکمیت شکست خورد. در آخرین روزهای حکومت یوسف حبیبی مردم تیمور شرقی با نظارت سازمان ملل به استقلال خویش رأی دادند. بعد از مگاواتی سوکارنو پوتری، ژنرال بازنشسته سوسیلو بامبانگ یودهویونو که زمانی افسر اطلاعات و فرماندار تیمور شرقی بوده‌است در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۴ در انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی رسید.

از اواسط تا اواخر جنگ جهانی دوم، اندونزی تحت اشغال ژاپن بود. با پایان جنگ و تسلیم نیروهای ژاپن، کلیه سلاح‌های ژاپنی به دست ملی گرایان استقلال طلب اندونزیایی افتاد. در سال ۱۹۴۵ میلادی احمد سوکارنو رهبر آزادی خواهان این کشور، اعلام استقلال کرد، که با مخالفت و لشکر کشی هلندی‌ها مواجه گردید. اما سازمان ملل در این موضوع دخالت کرد و دولت هلند به ناچار با حکومتی به نام اتحادیه اندونزی و هلند موافقت کرد. از این رو نمایندگان دولت اندونزی و دولت پادشاهی هلند به دستور سازمان ملل متحد، بر روی عرشه یک ناو آمریکایی، قرار داد ترک مخاصمه را در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۸ امضاء کردند و جنگ دو کشور به پایان رسید. علت این که اندونزی و هلند، این قرار داد را روی یک کشتی بیگانه امضاء کردند این بود که هیچ محل دیگری برای امضای معاهده مورد موافقت دو طرف قرار نگرفته بود.[۸]

در سال ۱۹۹۹ مردم تیمور شرقی با شرکت در یک همه‌پرسی که تحت نظر سازمان ملل برگزار شد به استقلال از اندونزی رأی دادند. نتیجه این همه‌پرسی واکنش خشونت‌آمیز شبه نظامیان طرفدار اندونزی را به دنبال داشت.
اقدامات شبه نظامیان با ورود یگان‌هایی از ارتش استرالیا، که بر اساس قطعنامه شورای امنیت به این سرزمین اعزام شده بودند، پایان یافت اما در جریان خشونت‌ها، بیش از یک هزار تن از اهالی تیمور شرقی کشته شدند.

با خروج نیروهای اندونزی از تیمور شرقی، اداره امور این سرزمین به‌طور موقت برعهده نماینده سازمان ملل قرار گرفت و روز ۲۰ ماه مه سال ۲۰۰۲، تیمور شرقی به عنوان یک کشور مستقل مورد شناسایی بین‌المللی قرار گرفت. تیمور شرقی بیش از یک میلیون جمعیت دارد که اکثر آنان مسیحی کاتولیک هستند.

محمد سوهارتو، رئیس‌جمهوری پیشین اندونزی در سال ۱۹۶۸ و در پی خشونت‌هایی که پس از یک کودتای شکست خورده رخ داد، به قدرت رسید و بلافاصله به مبارزه با کمونیسم پرداخت که نتیجه آن قتل حداقل ۵۰۰ هزار نفر و زندانی کردن میلیون‌ها نفر دیگر شد.[۹]

با ۱٬۹۱۹٬۴۴۰ کیلومتر مربع (۷۴۱٬۵۰ مایل مربع)، اندونزی پانزدهمین کشور بزرگ جهان از لحاظ مساحت است.

اندونزی مجموعه‌ای از جزایر (نزدیک به ۱۷۵۰۸جزیره بزرگ و کوچک) است که در جنوب شرقی آسیا در اقیانوس کبیر قرار دارد. اندونزی در نیمکرهٔ شرقی، در جنوب شرقی آسیا، در اقیانوس هند و دریاهای وابسته به آن واقع شده و خط استوا از آن می‌گذرد. اندونزی در جزیره گینه نو با پاپوا و هم چنین در جزیره برنئو با مالزی مرز مشترک دارد.

سابقاً این جزایر در تصرف هلند و به هندِ هلند موسوم بود ولی بعد از آنکه کشوری مستقل و آزاد گردید، «اندونزی» نام گرفت. پایتخت آن شهر جاکارتا است که در جزیره جاوه قرار دارد و سابقاً باتاویا نامیده می‌شد. شهر مهم آن سورابایا است.
این کشور دارای معادن قلع، نفت، زغال‌سنگ و مس است و توتون، برنج، قهوه و کائوچو جزو محصولات کشاورزی این کشور است.

اندونزی را می‌توان بزرگترین مجمع الجزایر جهان دانست که بین دو خشکی، یعنی جنوب شرق آسیا و استرالیا واقع شده‌است. وسعت آب‌های این کشور ۳ برابر مساحت خشکی‌های آن می‌باشد.[۱۰]
بندرهای مهم این کشور نیز عبارتند از: مدان، بندر ساحلی بلاوان، پکانبارو، ریو، جاکارتا سنگارنگ، نوزاتنگارا، بندر ساحلی بیتونگ و بندر آمبون. شهرهای مهم اندونزی را هم می‌توان در ۱۰ شهر زیر خلاصه کرد: جاکارتا، سورابایا، سمارانگ، باندونگ، مدان، پالمبانگ، یوجونگ پادانگ، بانجارماسین، بندر لامپومگ، مانادو.[۱۰]

جاکارتا، پایتخت کشور اندونزی، ابتدا یک شهر بندری کوچک بود، اما هم‌اکنون این شهر ۶۷۰ کیلومتر مربع وسعت دارد و جمعیتی معادل ۹ میلیون نفر را در خود جای داده و یکی از مراکز مهم اقتصادی اندونزی است.[۱۰]

جزیره جاوه با آنکه فقط ۷ درصد کل خاک این کشور را تشکیل می‌دهد، به تنهایی حدود ۶۰ درصد کل جمعیت کشور را به خود اختصاص داده‌است.[۱۰]

رشته جزایر جنوبی کوهستانی و آتشفشانی است و شامل سوماترا، جاوه، مادورا، بالی و جزایر سوندای کوچک (از جمله لامبارک، فلورس و تیمور) است. جاوه و همسایه کوچکترش مادورا جمعیت متراکمی دارند و نزدیک به دو سوم مردم اندونزی را در خود جای می‌دهند. زنجیره جزایر شمالی متشکل است از کالیمانتان (بخش اندونزیایی جزیره بورنئو)، جزایر نامنظم و کوهستانی سولاوسی (سلبس)، گوره ملوک، وایریان جایا (بخش غربی گینه نو).

بیش از دو سوم این کشور از جنگل‌های استوایی بارانی پوشده شده‌است؛ و آب و هوای آن استوایی و بارندگی در طول سال سنگین است.
رودهای مهم آن کاپواس، دیگول، باریتو، و بلندترین نقطه اندونزی نگگا پولو (هرم کارستنز) با ۵۰۳۰ متر ارتفاع است (در جزیره ایریان جایا).

قسمت اعظم اندونزی کوهستانی است و با وضع جغرافیائی خود که در دو طرف خط استوا قرار گرفته بیش از دو فصل دارا نیست یکی فصل مرطوب از نوامبر تا مارس و دیگری فصل خشک از ژوئن تا اکتبر.

این کشور را می‌توان از لحاظ وضعیت طبیعی به چند قسمت زیر تقسیم کرد:

جزیره برنئو: قسمت اعظم این جزیره متعلق به اندونزی است که در اصطلاح محلی به آن کالیمانتان گفته می‌شود. ارتفاعات آن عمدتاً در نواحی شمالی واقع شده و قسمت اعظم آن را جنگل‌ها و جلگه‌ها شامل می‌شوند. رودهای طویلی در آن جریان دارند از جمله: باریتو، ماهاکام، نگارا، کایان و کاپواس. بلندترین نقطه آن ۹۸۸٬۲ متر ارتفاع دارد.

بر روی هم اندونزی سرزمینی نیمه کوهستانی است. جلگه‌های آن عمدتاً در جزیره‌های جاوه و سوماترا و جزایر سوندای کوچک (نوساتنگارا) و جنگل‌های آن عمدتاً در جزیره‌های برنئو، گینه نو، و سوماترا واقع شده‌اند. آب و هوای آن گرم و مرطوب و پر باران است. بلندترین نقطه آن قله جایا با ۰۲۹، ۵ متر ارتفاع است. طویل‌ترین رود آن باریتو (۸۸۵ کیلومتر) و دریاچه توبا (۵۰۰، ۲ کیلومتر مربع) وسیع‌ترین دریاچهٔ آن است.

کوه لوکون در جزیره سولاوسی یکی از فعال‌ترین آتشفشان‌های اندونزی است که فوران آن در ژوئیه ۲۰۱۱ هزاران نفر را آواره کرد. سونامی سال ۲۰۰۴ در اقیانوس هند منجر به کشته شدن ۱۷۰٬۰۰۰ نفر در آچه اندونزی شد.[۱۱]

نگاه کنید به: فهرست شهرهای اندونزی

فهرست استان‌های اندونزی که برپایه منطقه دسته‌بندی شده‌است. نام‌های اندونزیایی در پرانتز آمده و نام مرکز استان‌ها نیز پس از آن آمده‌است.
در این فهرست در جلوی استان‌های دارای وضعیت ویژه ستاره گذاشته شده‌است.

سوماترا

جاوه

جزایر سوندای کوچک

جمعیت اندونزی

| style=”text-align:right; vertical-align:top;” |

| style=”text-align:right; vertical-align:top;” |
کالیمانتان

سولاوسی

جزایر ملوک

پاپوآی غربی

اندونزی ۲۷۳ میلیون نفر جمعیت دارد و زبان رسمی آنان «اندونزیایی» است ولی به زبان‌های مختلف گویش می‌نمایند. ۸۶٫۱ درصد از مردم اندونزی مسلمان هستند و اسلام توسط بازرگانان دریانورد مسلمان از تانزانیای دارالسلام به این منطقه رسید و در نتیجه مسلمانان این منطقه نیز مانند مسلمانان شرق قاره آفریقا شافعی مذهب هستند.
اندونزی در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ از هلند استقلال یافت و استقلال آن در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ به رسمیت شناخته شد.

حدود ۸۶ درصد از مردم اندونزی مسلمان و بقیه مسیحی، هندو یا بودایی هستند. فرقه اسلامی احمدیه در اندونزی حدود دویست هزار هوادار دارد.[۱۲]

اندونزی که پرجمعیت‌ترین کشور مسلمان جهان است همواره به داشتن سنت بردباری مذهبی افتخار می‌کرده و در قانون اساسی این کشور آزادی مذهبی تضمین شده‌است ولی در سال‌های اخیر این آزادی مذهبی مورد تهدید قرار گرفته‌است.[۱۲] امروزه قوانین این کشور تبلیغ افکار ناخداباورانه را جرم دانسته و برای کسانی که بخواهند مؤمنان مسلمان را با باورهای دیگری آشنا کنند تا پنج سال زندان پیش‌بینی کرده‌است.[۱۳]
در اندونزی دین نقش مهمی در آموزش خصوصی دارد و در شرایطی که تعداد مدارس دولتی خوب بسیار اندک است غیر از مدارس دینی گزینه دیگری نیست.

آچه تنها استان اندونزی است که قوانین شریعت می‌تواند در آن اجرا شود. پارلمان محلی آچه در سال ۲۰۰۹ به تنبیه همجنسگرایان با ترکه چوب رأی داد، اما فرماندار آچه حاضر به اجرای این رأی و تبدیل آن به قانون نشده‌است.[۱۴]

در قانون مجازات «کفرگویی» که در سال ۱۹۶۵ در اندونزی به تصویب رسیده‌است هرگونه دگراندیشی از یکی از شش دین رسمی اندونزی ممنوع اعلام شده‌است.[۱۵] در سال ۱۳۸۷ خورشیدی نهادی اسلامی در اندونزی با صدور فتوایی نرمش‌های یوگا را ممنوع اعلام کرد.[۱۶]

ابوبکر بشیر، روحانی بنیادگرای مسلمان اندونزی، به اتهام همکاری در عملیات تروریستی و سازماندهی یک مرکز آموزش تندروهای مسلح در استان آچه، در غرب اندونزی، محاکمه شده‌است.

با وجود جمعیت زیاد و مناطق پرتراکم، اندونزی جنگل‌های کم‌جمعیت بسیار گسترده‌ای نیز دارد که دومین سطح از تنوع زیستی را در جهان در خود جای داده‌اند. این کشور از نظر منابع طبیعی غنی است اما با این وجود بخش بزرگی از مردم هنوز در فقر به‌سر می‌برند. اندونزی بزرگترین قدرت اقتصادی جنوب شرقی آسیا است. بنابر آمار سال ۲۰۰۵ تولید ناخالص داخلی اندونزی ۲۸۷ میلیارد دلار بوده‌است که سهم سرانه هر فرد ۴۴۵۸ دلار است. سهم صنعت ۴۰٫۷٪ که بیشتر به فرآوری محصولات کشاورزی و معدنی مشغول است و سهم بخش کشاورزی ۱۴٪ می‌باشد و محصول اصلی اش برنج است. با این حال بیشترین شاغلان در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. ۴۱ میلیون و هشتصد هزار نفر از نیروی کار در بخش کشاورزی شاغلند؛ که کشاورزانی هستند که حرفه‌ای نیستند و در سطح کلان تولید نمی‌کنند. اما هم کشاورزان بزرگ و هم روستاییان مقدار زیادی لاستیک، چای، قهوه، تنباکو و ادویه تولید و صادر می‌کنند. از دوران استعمار هلند زیرساخت مناسب آبیاری در کشاورزی برای اندونزی به جا مانده‌است.[۱۰]

بیشترین صادرات اندونزی به کشورهای آمریکا و ژاپن و چین و سنگاپور می‌باشد. اندونزی از لحاظ معدنی کشوری غنی می‌باشد و معادن نفت، گاز طبیعی، قلع، نیکل، ذغال سنگ، بوکسیت و مس در این کشور موجود است اما به علت نسبت بیشتر جمعیت به ثروت جمعیت مردم فقیر زیاد است. صنعت معدنکاری سهمی ۱۲ درصدی در تولید ناخالص داخلی اندونزی دارد.
یکی دیگر از منابع کسب درآمد برای اندونزی صنعت گردشگری است.

در اواخر دهه ۹۰ میلادی که بازارهای اقتصادی در آسیا دچار مشکلات شدید شد، ارزش پول اندونزی نیز بشدت سقوط کرد و سوهارتو ناچار شد تا اصلاحات اقتصادی شدیدی را انجام دهد و در همین رابطه با صندوق بین‌المللی پول برای کمکی به ارزش بیش از ۴۰ میلیارد دلار به توافق رسید. نارضایتی‌های سیاسی و در خواست استعفای سوهارتو، از پیامدهای این مشکلات اقتصادی بود.
در مارس سال ۱۹۹۸ سوهارتو برای چندمین بار به قدرت رسید. اما مشکلات برای دولت همچنان ادامه داشت.

در میان سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ شمار میلیونرها در اندونزی رشد فزاینده‌ای داشته‌است اما هنوز نیمی از مردم با درآمد روزی کمتر از دو دلار زندگی می‌کنند. تنها ۱۰ درصد کسانی که کار می‌کنند مالیات می‌پردازند و دولت برای تأمین آموزش رایگان و بهداشت مشکل دارد.[۱۷]

تولید نفت در اندونزی بسیار کم است و این میزان تنها برای تأمین نیازهای داخلی این کشور صرف می‌شود ولی با این حال اندونزی بزرگترین تولیدکننده نفت در کشورهای جنوب شرقی آسیا به‌شمار می‌آید.[۱۸]

اندونزی به دلیل فرسودگی چاه‌های نفت و کمبود تولید نفت در این کشور در ماه مه ۲۰۰۸ از سازمان اوپک خارج شد.[۱۸]

اندونزی دارای بزرگ‌ترین جنگل‌ها در کشورهای جنوب شرق آسیا است به‌طوری‌که ۱۲۰ میلیون هکتار آن را جنگل‌های بارانی تشکیل داده‌است. حریق در جنگل‌های اندونزی به رویدادی سالانه در فصل خشک کشور تبدیل شده و تاکنون برای کشورهای همسایه آلودگی زیادی ایجاد کرده‌است. افزایش تقاضا برای تهیه روغن درخت نخل در هند نیز موجب تخریب نگران‌کننده جنگل‌های استوایی در اندونزی شده‌است. دولت اندونزی در ابتکاری زیست‌محیطی زوج‌های جوان را ملزم کرده قبل از ازدواج خود یک درخت بکارند. اندونزی دارای آب و هوای استوایی، گرم و مرطوب می‌باشد و تغییرات فصلی و دما در آن بسیار کم است. این کشور دارای دو فصل گرم، بارانی و مرطوب است.[۱۹]

هنر نقاشی در بالی هنری دارای سنت و پیشینه است. تماس هنرمندان محلی با سبک نقاشی اروپایی در سده بیستم روی داد. امروزه البته در جاوه مرکزی روش‌های نقش‌پردازی کلاقه‌ای که از روش‌های بسیار قدیمی اندونزیایی است رفته‌رفته کاربردهای بیشتری در نقاشی‌ها پیدا می‌کنند.

موسیقی در اندونزی انواع گوناگونی داد ولی معروف‌ترین آن موسیقی گاملان است که موسیقی سنتی دربارهای جاوه و بالی به‌شمار می‌آید. امروزه تمام سبک‌های موسیقی پاپ نیز به زبان ملی (اندونزیایی) یا به زبان محلی خوانده می‌شود. افزون بر این سبک‌های عامه‌پسندی مانند کرونتیونگ، دانگ‌دوت، کاپورساری و جایپونگان نیز رایجند.

زبان رسمی این کشور زبان اندونزیایی و واحد پول آن روپیه است. مردم این کشور متشکل از اقوام گوناگونی هستند که جاوه‌ایها با حدود ۴۰ درصد بزرگ‌ترین قوم هستند و پس از آن‌ها سوندانی‌ها با ۱۵ درصد قرار دارند. جاوه‌ای‌ها بر امور سیاسی اندونزی چیرگی دارند.

۱ بخشی از آن در اروپا. 
۲ بخشی از آن در آفریقا. 
۳ تمامی یا بخشی از آن جزو اقیانوسیه به‌شمار می‌آید.

۱ بخشی از آن در اروپا. 
۲ بخشی از آن در آفریقا. 
۳ تمامی یا بخشی از آن جزو اقیانوسیه به‌شمار می‌آید.

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

اندونزی پرجمعیت‌ترین کشور اسلامی است. جمعیت آن ۲۴۲ میلیون نفر است و ۹۰ درصد این جمعیت را مسلمانان، ۸ درصد مسیحی و ۲ درصد هندو و بودیسم تشکیل می‌دهند.

اسلام از قرن ۴ قمری به این کشور وارد شد و در قرن ۶ به وسیله تجار هندی به شکل بسیار وسیع منتشر شده‌است. بیشتر مسلمانان این کشور سنی یا مذهب شافعی دارند و بقیه شیعه، حنفی، حنبلی، مالکی، زیدی و علوی هستند. این کشور دارای ۵۵۰ هزار مسجد است.

اسلام پس از تثبیت در حجاز به واسطه فتوحات اسلامی در دیگر نواحی جهان گسترش یافت، به طوری که حضور فاتحان مسلمان به تدریج باعث
آشنایی و در نهایت گرایش مردمان سرزمینهای فتح شده به اسلام گشت، ولی این امر در جنوب شرق آسیا به ویژه در اندونزی به گونه دیگر بوده‌است؛ زیرا اولاً ورود اسلام نه به واسطه فتوحات اسلامی بلکه به دلیل حضور بازرگانان مسلمان هند و ایرانی در جزایر سوماترا و جاوه بوده‌است. دوماً اسلام نه در قرون نخستین اسلامی بلکه در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم میلادی
در این منطقه نفوذ پیدا کرد.[۱]

تاریخ ورود شیعیان به اندونزی به زمان ورود اولین مبلغان مسلمان در قرن ۴ هجری قمری بازمی‌گردد که از نوادگان امام موسی بن جعفر بودند که به این منطقه مهاجرت کردند و پس از سکونت، از اهالی این منطقه شدند. در ضمن جمعیت این کشور چیزی در حدود دویست و چهل ودو میلیون است.
.[۲][۳]

جمعیت اندونزی

منطقه اچیه در شمال سوماترا مرکز شیعیان اندونزی به‌شمار می‌رود و حکومت اندونزی پس از استقلال این شهر را شهر شیعیان کوالا نامید.

جمهوری آذربایجان • اردن • ارمنستان • ازبکستان • اسرائیل • افغانستان • امارات متحده عربی • اندونزی • ایران • بحرین • برونئی • بنگلادش • بوتان • پاکستان • تاجیکستان • تایلند • ترکمنستان • ترکیه • تیمور شرقی • چین • روسیه • ژاپن • سری‌لانکا • سنگاپور • سوریه • عراق • عربستان سعودی • عمان • فیلیپین • قبرس • قرقیزستان • قزاقستان • قطر • کامبوج • کره جنوبی • کره شمالی • کویت • گرجستان • لائوس • لبنان • مالدیو • مالزی • مصر • مغولستان • میانمار • نپال • ویتنام • هند • یمن

آبخاز • اوستیای جنوبی • تایوان • فلسطین • جمهوری ترک قبرس شمالی • قره‌باغ

جزیره کریسمس • جزایر کوکوس • ماکائو • هنگ کنگ

این یک مقالهٔ خرد اسلام است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.


بررسي و تحليل روند ورود و گسترش اسلام در اندونزيDownloads-icon


http://ensani.ir/file/download/article/20141227090054-9971-1.pdfDownloads-icon

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

کشور اندونزی مجمع‌الجزایری است که بر پایه تصاویر ماهواره‌ای از ۱۳٫۵۰۰ جزیره تشکیل شده‌است. ۶۰۰۰ از این جزیره‌ها مسکونی هستند.[۱]

جزایر اصلی اندونزی:

دیگر جزایر اندونزی:

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

پرچم اندونزی برای اولین بار در ۰۱۹۴۵−۰۸−۱۷ ۱۷ اوت ۱۹۴۵ به رسمیت شناخته شد.به عنوان پرچم ملی و نشان ملی شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب ۲:۳ می‌باشد.

ویکی‌پدیای انگلیسی

جمهوری آذربایجان ·
اردن ·
ارمنستان ·
ازبکستان ·
اسرائیل ·
افغانستان ·
امارات متحده عربی ·
اندونزی ·
ایران ·
بحرین ·
برونئی ·
بنگلادش ·
بوتان ·
پاکستان ·
تاجیکستان ·
تایلند ·
ترکمنستان ·
ترکیه ·
تیمور شرقی ·
چین ·
روسیه ·
ژاپن ·
سری لانکا ·
سنگاپور ·
سوریه ·
عربستان سعودی ·
عراق ·
عمان ·
فلسطین ·
فیلیپین ·
قبرس ·
قرقیزستان ·
قزاقستان ·
قطر ·
کامبوج ·
کره شمالی ·
کره جنوبی ·
کویت ·
گرجستان ·
لائوس ·
لبنان ·
مالدیو ·
مالزی ·
مغولستان ·
میانمار ·
نپال ·
ویتنام ·
هند ·
یمن

مناطق دیگر
کردستان عراق ·
قلمروی اقیانوس هند بریتانیا ·
ماکائو ·
هنگ کنگ

جمعیت اندونزی

مناطق مورد مناقشه
آبخاز ·
اوستیای جنوبی ·
تایوان ·
جمهوری ترک قبرس شمالی ·

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

فهرستی از شهرهای کشور اندونزی:

جمهوری آذربایجان • اردن • ارمنستان • ازبکستان • اسرائیل • افغانستان • امارات متحده عربی • اندونزی • ایران • بحرین • برونئی • بنگلادش • بوتان • پاکستان • تاجیکستان • تایلند • ترکمنستان • ترکیه • تیمور شرقی • چین • روسیه • ژاپن • سری‌لانکا • سنگاپور • سوریه • عراق • عربستان سعودی • عمان • فیلیپین • قبرس • قرقیزستان • قزاقستان • قطر • کامبوج • کره جنوبی • کره شمالی • کویت • گرجستان • لائوس • لبنان • مالدیو • مالزی • مصر • مغولستان • میانمار • نپال • ویتنام • هند • یمن

آبخاز • اوستیای جنوبی • تایوان • فلسطین • جمهوری ترک قبرس شمالی • قره‌باغ

جزیره کریسمس • جزایر کوکوس • ماکائو • هنگ کنگ

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

اَندونِزی با نام رسمی جمهوری اندونزی (به اندونزیایی:Republik Indonesia)، بزرگترین کشور مسلمان جهان است. ورود اسلام به این سرزمین مربوط به قرن‌های نخست قمری بوده است.

اندونزی کشوری در آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه است که بین اقیانوس هند و اقیانوس آرام قرار دارد. این کشور بزرگترین مجمع‌الجزایر دنیا و متشکل از ۱۷٬۵۰۸ جزیره که از این میان ۶۰۰۰ جزیره مسکونی و باقی، خالی از سکنه هستند[نیازمند منبع]. اندونزی با جمعیت ۲۷۰ میلیون نفر، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا است[۱]. نظام سیاسی این کشور جمهوری با انتخابات مجلس و ریاست جمهوری می‌باشد. پایتخت اندونزی، جاکارتا است. سوماترا، کالیمانتان (بُورنِئُو)، سولاوِسی، و پاپوآ (گینة نو) دیگر جزایر بزرگ اندونزی هستند. جزیره جاوه نیمی از جمعیت اندونزی را در خود جای داده و قلب فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و تاریخی اندونزی محسوب می‌شود و موقعیت مرکزی را در مجمع الجزایر اندونزی دارد. جزیره سوماترا در معنای لغوی به‌معنی زمین است. این جزیره غربی‌ترین جزیره‌اندونزی محسوب می‌شود.[نیازمند منبع]

اندونزی با ۲۷۰ میلیون نفر جمعیت[۲] و با توجه به وجود اقوام و ادیان متفاوت در آن، به تنوع و گوناگونی موجود با شعار “وحدت در عین کثرت ” احترام می‌گذارد.[۳] اندونزی در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ از هلند استقلال یافت و استقلال آن در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ به رسمیت شناخته شد. اندونزی سرانجام به‌مدت سه قرن و نیم تبدیل به مستعمره هلند شد، و بعداً پس از پایان جنگ جهانی دوم، اعلام استقلال کرد.[نیازمند منبع]

۸۶٫۱ درصد از مردم اندونزی مسلمان هستند و و بقیه مسیحی، هندو یا بودایی هستند. اسلام توسط بازرگانان دریانورد مسلمان به این منطقه رسید.

جمعیت اندونزی

اندونزی بزرگ‌ترین مجمع الجزایر كره خاكی و چهارمین كشور پرجمعیت جهان می‌باشد و از این لحاظ بزرگترین كشور اسلامی به‌شمار می‌رود. با آن‌كه اسلام دیرتر از بسیاری كشورهای مسلمان وارد این كشور شد، به تدریج سراسر جزایر مسكونی آن‌را تحت پوشش قرار داد و البته ورود و گسترش آن نیز برخلاف برخی از نقاط، اسلام نه از راه لشكر كشی، بلكه به‌گونه مسالمت آمیز و فرهنگی بوده است.[۴]
نشر اسلام یکی از برجسته‌ترین و در عین حال مبهم‌ترین مراحل تاریخ اندونزی است. بازرگانان مسلمان، ظاهراً قرن‌ها قبل از تثبیت اسلام در اجتماعات بومی در این کشور حضور داشته‌اند. زمان و علت و چگونگی گرایش مردم اندونزی به پذیرش اسلام مورد بحث بسیاری از دانشمندان بوده و هست؛ و چون مدارک موجود در این زمینه بسیار اندک و اغلب نارسا است، وصول به نتایجی مشخص و قطعی امکان پذیر نیست.
در این خصوص به نظر می‌رسد دو جریان کلی به وقوع پیوسته است؛ بدین ترتیب که از یک طرف بومیان اندونزی در تماس با اسلام واقع شده آن را پذیرفته‌اند و از سوی دیگر بیگانگان مسلمان آسیایی (اعراب، هندیان، چینیان و…) در مناطقی از اندونزی سکنای دائم گزیده و با ازدواج جذب آداب و زندگی محلی شده و به‌حدی با بومیان در آمیخته‌اند که سرانجام خود جاوه‌ای یا ملایو و… شده‌اند. این دو جریان شاید اغلب در اختلاط با یکدیگر واقع شده باشند و هر گاه سندی حاکی از این باشد که برای مثال سلسله‌ای از مسلمانان در منطقه‌ای تأسیس شده، اغلب درک این قضیه دشوار است که کدام یک از دو جریانِ یاد شده در ایجاد آن مؤثرتر بوده‌است.[۵]

لذا با توجه به توضیح بالا می‌توان گفت که کشور اندونزی دراوایل قرن هفتم هجری (چهاردهم میلادی) با اسلام که از طریق جزیره سوماترا به‌ویژه شهر آچه، وارد آن شد، آشنا گشت و اسلام به‌سرعت در آن توسعه یافت. برخی از مورخان می‌گویند اسلام در قرن سیزدهم میلادی وارد این کشور شده و برخی دیگر، همچون “دمشقی” و “مقریزی” تاریخ ورود اسلام را قرن اول هجری می‌دانند. دین اسلام توسط بازرگانان هندی، ایرانی و عرب در کشور اندونزی منتشر گردیده است.[۶] نام جاوه، نامی است که مسلمانان اندونزی بدان نام در جهان اسلام شناخته می‌شدند و از دیر باز حجاج جاوه‌ای شهرتی در جهان اسلام داشتند. این نام، اختصاص به اصلی‌ترین جزیره اندونزی دارد که شهر جاکارتا نیز در آن قرار دارد. در حال حاضر ۸۸ درصد از جمعیت این کشور مسلمان و اکثریت آنان بر مذهب شافعی هستند.[۷]

تاریخ شیعه در این سرزمین به آغاز دعوت اسلامی و ورود مسلمانان به این مجمع الجزایر باز می‌گردد. بنا بر اسناد(از قبیل سنگ قبر، آثار قدیمی و باستانی)، جمعی از پژوهشگران بر این باورند که تاریخ تشیع در اندونزی نیز همراه با ورود اسلام به این کشور، به سده‌های اولیه هجری باز می‌گردد. آثاری هم که از قبور مسلمین در این سرزمین بر جای مانده است؛ نشانگر این حقیقت است که حداقل از سده چهارم هجری، تشیع در آنجا وجود داشته است. اگر این مطلب با قرائن و شواهد محکم، تأیید و تثبیت گردد که علت رسوخ تشیع به اندونزی، فرار شیعیان علوی به‌سمت مشرق جهت یافتن پناهگاهی امن بوده، می‌بایست قبول کرد که شمار شیعیان نیز در گذشته‌های دور در این کشور قابل توجه بوده است.[۸]


پروفسور جایادیننگراد، تاریخ نگار سنی مذهب اندونزیایی و استاد دانشگاه‌اندونزی، عقیده دارد که دین اسلام توسط شیعیان به این سرزمین راه یافته است. گروهی از شیعیان امروز این کشور از نوادگان محمد بن علی و حسن بن علی بن جعفر الصادق(ع) هستند که برای حفظ جان خود از ممالک دیگر گریخته و در این سرزمین ساکن شدند. سردسته این مهاجران شیعه که پس از مبارزه‌های فراوان با خوارج اباضیه به‌اندونزی، هند، فیلیپین، مالایا و جزایر سلیمان هجرت کرده‌اند، احمد بن عیسی بن محمد بن علی بن الامام جعفر صادق(ع)، ملقب به مهاجر قرار داشته است. برخی از آن مهاجران با دختران پادشاهان و حاکمان محلی ازدواج کرده و در پاره‌ای موارد، به مراتب و مقامات عالی و حتی سلطنت رسیده بودند. خاندان این افراد که تا امروز در اندونزی ادامه دارد، همگی شیعه امامیه هستند. علاوه بر این، در سال ۷۱۷ ه‍.ق نیز یک گروه از کشتی‌های تجاری ایرانی، که شامل سی و پنج کشتی بود، تعداد زیادی از مبلغان شیعه را در سواحل این کشور پیاده کرده و به بخش‌های مختلف این سرزمین رسانده بود.

از مهم‌ترین علویان مهاجر احمد بن عیسی بن محمد بن علی بن جعفر بن محمد(ع) است که در سال ۳۱۷ هجری وارد این منطقه شده است. او و دیگر مهاجران در جزایری که امروز معروف به مالایا، اندونزی، فیلیپین و جزایر سلیمان است وارد شده‌اند. این افراد با ازدواج که با مردم این دیار داشتند، نفوذ خود را حفظ کرده، به موقعیت بالای اجتماعی دست یافتند، به‌گونه‌ای که هنوز هم خاندان‌های آنها مشهور است.[۹]

سادات اندونزی از نسل علی بن جعفر عریضی هستند كه در قرن نهم با كشتی به اندونزی آمده‌اند. در اندونزی به جای كلمه «سید» كلمه «حبیب» (حبائب یعنی سادات) را به كار می‌برند.

سادات و هاشمی‌های اندونزی که اغلب آنها سادات حضرمی (حضرموت یمن) هستند و طبقه اشرافی را در میان مردم اندونزی تشکیل می‌دهند، از احترام ویژه‌ای در میان مردم برخوردارند و مردم برای احترام، دست آنها را می‌بویند (چرا که بوسیدن دست برای احترام در میان آنها متداول نیست.) بعضی از سادات در پست‌های مهمی در دولت به کار گماشته شده‌اند. شمار سادات حدود نیم میلیون نفر برآورد شده است. سادات مورد نظر شامل سادات شیعی، شافعی و حتی نواصب می‌باشند. سادات اندونزی به‌شدت علاقه‌مند به حفظ اصالت عربی و هاشمی خود هستند، از این رو، در یادگیری زبان عربی تلاش جدی دارند و ارتباط خود را با حضرموت همچنان حفظ کرده‌اند.[۱۰]

از جمله مهم‌ترین مراسم‌های شیعیان، مراسم تابوت است. مسلمانان غیرشیعه نیز به این مراسم احترام می‌گذارند. مردم برخی از مناطق کشور هنوز پایبند مراسم عاشورای حسینی(ع) بوده، به این روز تاریخی husein hona (روز حسین) می‌گویند. همچنین به‌مناسبت تاسوعا و عاشورا در بسیاری از شهرها تابوتی را با آداب خاصی حمل می‌کنند و به سوگواری می‌پردازند. یکی از دانشگاه‌های شهر را نیز “حوض شیعه” نام گذاشته‌اند.

عواملی از قبیل فشار و تسلط دولت استعمارگر هلند در سال‌های طولانی و بروز جنگ‌های مختلف داخلی از یک سو، عدم استمرار حرکت مبلغان شیعه پس از منقرض شدن نسل پیشین از سوی دیگر و سرانجام ورود مذهب شافعی موجب شد که مردم از تشیع دور بمانند.

تاکنون ده‌ها کتاب از علامه طباطبایی، شهید مطهری و شهید صدر و دیگر دانشمندان شیعه، به زبان اندونزی ترجمه و چاپ شده است. حتی دیده شده که علمای اهل سنّت به مؤسسات شیعه مراجعه و از آنها درخواست کتاب‌های شیعه

پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران شیعه حیات مجدد یافته و از لحاظ رشد فکری و سیاسی، راه تعالی را طی می‌نماید.[۱۱]

شیعیان اندونزی را می‌توان به دو گروه شیعیان قدیم و شیعیان جدید تقسیم بندی کرد.

امروزه مذهب شیعه در میان اندیشمندان، دانشگاهیان، تجّار و اقشار مختلف این کشور، اعم از عرب و غیر عرب، سید و غیر سید، پیروانی دارد و اقلیت شیعه در اندونزی با بهره‌گیری از معارف اهل بیت(ع) و تکیه بر وحدت اسلامی، توانسته‌اند زندگی مسالمت‌آمیزی با برادران شافعی مذهب خود در این کشور داشته باشند و از وجهه و اعتبار مناسبی نیز برخوردار گردند.[۱۲]

انقلاب اسلامی همراه با نوشته‌های شهید مرتضی مطهری،جعفر سبحانی، علامه طباطبایی و دکتر علی شریعتی و دیگر اندیشمندان شیعی، که به زبان اندونزیایی ترجمه شده‌، به اجتماع راه یافت، به گونه‌ای که پس از سال‌های طولانی انفعال نسبت به علما و روحانیان، آنان را از نو به علما و دانشمندان علوم اسلامی امیدوار ساخت و این پدیده مثبت را می‌توان در چند برابر شدن علاقه‌مندی آنان به فراگیری علوم اسلامی مشاهده کرد.

گرچه آزادی دین در قانون اساسی اندونزی آمده است، اما دولت رسماً تنها شش دین را به رسمیت می‌شناسد: اسلام، پروتستان، آیین کاتولیک روم، هندوئیسم، بودیسم و کنفسیوس. اندونزی اگرچه دولتی اسلامی نیست؛ با این حال کشوری است با بیشترین جمعیت مسلمان. بیش از ۸۶/۱ درصد از کل جمعیت اندونزی مسلمان، ۸/۷ درصد مسیحی، ۳ درصد هندو و ۱/۸ درصد نیز به بوداییان و پیروان ادیان دیگر اختصاص دارد. بیشتر بودایی‌ها در اندونزی معاصر چینیان بومی‌اند. اگرچه اکنون آیین هندو و بودا در اقلیت هستند، با اینحال تأثیرات قابل توجهی بر فرهنگ اندونزیایی گذاشته‌اند. در قرن سیزده اولین دین پذیرفته شده از سوی اندونزیایی‌ها تحت تأثیر تاجران شمال سوماترا اسلام بوده که در قرن ۱۶ دین مسلط در اندونزی گردید.[۱۳]

بر اساس گزارش‌های رسمی، تعداد شیعیان در کشور اندونزی به چند میلیون نفر میرسد. بسیاری از شیعیان برای حفظ امنیت و سلامتی خانواده هایشان، مذهب خود را پنهان نگه می‌دارند. متأسفانه در دهه‌های گذشته، شیعیان در اندونزی با تبعیض‌های شدیدی از جانب دولت این کشور رو‌به‌رو شده‌اند. آمارهای غیر رسمی، هم حاکی از آن است که جمعیت شیعه در اندونزی، در حال حاضر بیش از ده میلیون نفر است که نیمی از آن‌ها را شیعیان کاملاً اعتقادی تشکیل میدهند؛ یعنی از نظر اعتقادی مانند یک شیعه ایرانی هستند. به‌علاوه، گرایش به شیعه در اندونزی، روز به روز در حال افزایش است؛ تا جایی که نفوذ شیعه در بخش‌های اقتصادی و سیاسی این کشور، کاملاً محسوس است.[۱۴]

با وجود اینکه از شمار شیعیان این کشور اطلاع دقیقی در دست نیست، اما با توجه به برخی شواهد قابل اطمینان تاریخی و قرائن زیادی که در جامعه کنونی مسلمانان اندونزی وجود دارد، می‌توان پذیرفت که امروز در تمام جزایر مسکونی اندونزی تعداد زیادی شیعه وجود دارد.
در این زمینه سه آمار وجود دارد:[۱۵]

پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، عالمان شیعی علناً مذهب تشیع را در میان مردم مطرح كردند و در حال حاضر كشور اندونزی شاهد حركت بزرگ مذهب تشیع است، به‌نحوی كه جمعیت شیعیان امروز به چند میلیون نفر می‌رسد. شیعیان اندونزی مناطقی را برای زندگی کردن انتخاب كرده‌اند که برخی از آن‌ها عبارتند از جاكارتا (پایتخت)، باندونگ، باغیلی، سورابایا، مالانخ، سوماترا، سولاوسی، سامرانخ، كالیمنتن، جمرو بانداوا. در همان شهرها مراكز مهمّ تشیع وجود دارد و شیعیان فعالیت‌های مذهبی، برنامه‌های آیینی و تبلیغی خود را در آن‌ها اجرا می‌كنند.[۱۶]

این مرکز توسط یک روحانی ایرانی به نام حکیم الهی در سال ۲۰۰۰ پایه‌گذاری شده است. این مرکز یکی از مراكز شیعی در اندونزی می‌باشد که جزء نهاد‌های دینی غیر دولتی بوده و توسط شیعیان اداره می‌گردد.

ترجمه کتاب‌های آموزشی، کتاب‌فروشی، برقراری کتابخانه، برگزاری جلسات دعای کمیل، عزاداری و کمک به مبلغان و طلاب بومی از فعالیت‌های این مرکز است. فعالیت‌های این مرکز با حمایت دفترِ رهبر جمهوری اسلامی ایران آیت الله خامنه‌ای و مجمع جهانی اهل بیت(ع) صورت می‌پذیرد.[۱۷]

سازمان اهل بیت اندونزی یا شورای جامعه اهل بیت(ع) با نام اختصاری ایجابی، در جولای سال ۲۰۰۰ میلادی توسط پروفسور جلال‌الدین رحمت و هواداران وی در شهر باندونگ تأسیس شد و تاکنون نزدیک به سی شعبه در سراسر اندونزی دایر نموده. این سازمان از انسجام قوی‌ای برخوردار است و تقریبا تنها تشکلی است که به‌صورت سازمان یافته و قانونی به فعالیت‌های مذهبی می‌پردازد.

از جمله اهداف این سازمان براساس اساسنامه مدون آن، عبارت است از:

غیر از مؤسساتی که ذکر شد، مؤسسات فراوان دیگری نیز در اندونزی مشغول به فعالیت هستند که بزرگ‌ترین و فعال‌ترین این مؤسساتی که می‌توان از آن نام برد، عبارتند از:

این مؤسسات که ذکر شد خیلی فعال هستند.

درباره مراکز شیعی باید گفت که شیعیان معمولا در هر شهری که ساکن هستند، برای خودشان مرکزی تأسیس می‌کنند و این مراکز دارای مؤسسات آموزشی، خدماتی، فرهنگی و حتی بعضا ورزشی نیز می‌باشد؛ بنابراین در همه شهرهای کشور اندونزی، مؤسسات مذهبی شیعی با اسامی و نام‌های گوناگون وجود داشته و فعالیت می‌نمایند.

آزادی عقیده و مذهب در قوانین داخلی اندونزی در مواد زیر منعکس شده است:

در اندونزی، چند جریان به درجات مختلف تأثیرگذار است: یکی اینکه مردم اندونزی در حدود چند قرن زیر سلطه حاکمیت استعمار هلندی‌ها بودند و این دوره طولانی استعمار غربی‌ها در آنجا، تأثیرات خود را گذاشته؛ بدین معنا كه آن‌ها تاریخ خودشان را تقریباً از دست داده‌اند. به‌عبارتی سال و ماه میلادی دارند، خطشان هم لاتین است، ولی خوشبختانه زبانشان را حفظ کرده‌اند. در عمق فرهنگ آن‌ها تأثیرات حاکمیت استعمار هلند به چشم می‌خورد. بعد از هلند نیز حاکمیت پنجاه ساله انگلیس در فرهنگ و دانشگاه آن‌ها تأثیرات خود را به جای گذاشته است. مسیحیت موجود تا حد زیادی ارمغان این دوره از حاکمیت غرب است. مسیحیان همیشه مورد حمایت غرب بودند؛ به نحوی كه از نظر اجتماعی جزء طبقه برتر جامعه بوده و از نظر رفاه و امکانات در وضعیت خوبی به سر می‌بردند. این در گذشته بوده است.
در حال حاضر هم فرهنگ غربی به شدت تأثیر خود را در كشور اندونزی گذاشته و در حال تغییر فرهنگ جامعه است. در این میان، نکته‌ای که در اینجا جالب توجه است، گرایش نخبگان در اندونزی به تشیع است. تعدادی از اساتید دانشگاه و حتی سیاست‌مداران یا فرزندان آنان در شمار این افراد هستند، اما در مقابل، وهابی‌ها برای جلوگیری از رشد تشیع، تلاش زیادی دارند. حدود دو دهه پیش، آنان از دولت خواستند تشیع را مانند کشور مالزی، مذهبی ممنوع اعلام کند، اما عبدالرحمان وحید، این برخورد را مخالف با آزادی دانست. آنان کتابی با نام «چرا شیعه را نفی می‌کنیم» در این باره نوشتند.[۱۹]

روابط جمهوری اسلامی با اندونزی در سال‌های پس از انقلاب اسلامی ایران، از روند متعادل و روبه رشدی در تمام دوره‌ها برخوردار بوده و در سال‌های اخیر، گسترش چشمگیری داشته است. تشابه و نزدیکی مواضع دو کشور در قبال مسائل مختلف بین‌المللی مانند حقوق بشر، استعمارزدایی، نژادپرستی، فلسطین، محیط زیست و… زمینه‌ساز همکاری‌های متقابل میان هیئت‌های دوطرف در مجامع بین‌المللی، مانند سازمان ملل متحد، جنبش عدم تعهد، سازمان کنفرانس اسلامی، کمیسیون حقوق بشر، و اوپک بوده است. این همکاری‌ها آثار مثبتی در روابط سیاسی دوجانبه میان ایران و اندونزی بر جای نهاده است. نگاه مشترک دو کشور به خلع سلاح، و عدم اشاعه و فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای، بستری مناسب برای پیگیری ایده‌های مشترک در کنفرانس بازنگری NPT است.[۲۰]

انجمن دوستی ایران و اندونزی یک مؤسسه غیردولتی، غیرسیاسی، غیرانتفاعی و عام‌المنفعه و متکی بر مشارکت اعضا می‌باشد که اهداف اصلی آن تحکیم و گسترش روابط دوستانه و برادری بین مردم جمهوری اسلامی ایران و اندونزی و پیشبرد اهداف مشترک دو کشور در زمینه‌های فرهنگی، ادبی، هنری، علمی، فنی، اقتصادی، بازرگانی، اجتماعی و ارتباطات است. در راستای گسترش مناسبت‌ها و تبادل‌های فرهنگی دو کشور، نخستین دوره آموزش زبان فارسی در ساختمان تحصیلات تکمیلی و مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه ملی اندونزی در سال جاری افتتاح شد.[۲۱]

همچنین می‌توان به فعالیت‌های فرهنگی ایران در اندونزی به شرح ذیل اشاره کرد:




Hasil Sensus PendudukDownloads-icon

شماره تماس ده خط ویژه

موسسه حقوقی سفیران سروش سعادت

اندونزی یکی از کشورهای مسلمان در قاره آسیاست که در جنوب شرقی این قاره و در میان اقیانوس های آرام و هند قرار دارد. جمعیت اندونزی یکی از ویژگی های قابل توجه این کشور است چرا که این کشور چهارمین کشور پر جمعیت جهان پس از چین، هند و ایالات متحده آمریکاست. اندونزی که به کشور جزیره ها معروف است بیش از 17000 جزیره دارد و یکی از پرجمعیت ترین جزیره نشین های جهان محسوب می شود. این کشور یکی از بزرگترین کشورهای جهان است و حدود 1.9 میلیون مایل متر مربع مساحت دارد. جمعیت اندونزی تا سال 2022 حدود 272856067 اعلام شده است. همچنین حدود 56.7% از جمعیت این کشور در جزیره جاوا، پرجمعیت ترین جزیره جهان زندگی می کنند. در ادامه این مقاله همکاران ما در موسسه حقوقی سفیران سروش سعادت جمعیت این کشور را با ارائه جداول و نمودارها به دقت مورد مطالعه قرار داده اند.

کشور پرجمعیت و پهناور اندونزی با کشورهای مالزی، تیمور، گینه نو، فیلیپین، ویتنام، سنگاپور، استرالیا و تایلند همسایه است و علاوه بر جزایر متعدد دارای زبان های بسیاری در حدود 700 زبان می باشد. زبان مالایی، زبان رسمی این کشور است و بیشتر در آموزش، رسانه ها، تجارت و مدیریت استفاده می شود. با این حال، بیشتر مردم تمایل دارند که به زبان اصلی و بومی خود و زبان های دیگر صحبت کنند. میانگین سنی جمعیت تقریبا 30.2 سال سن است و تقریبا 42.4% از جمعیت آنان را افراد بین 25 تا 54 سال تشکیل می دهد. گروه سنی زیر 14 سال در اندونزی در حال حاضر بیش از 25% است و تعداد جوانانی را که در آینده به سن کار می روند را تقویت می کند. این کشور دارای منابع فراوان و عظیمی است و حدود 50% از راه کشاورزی زندگی خود را تامین می کنند.

جمعیت اندونزی

تاریخچه جمعیت رشد قابل توجهی را نسبت به امروز نشان می دهد به طوری که این کشور در سال 1950 فقط 70 میلیون جمعیت داشت و اکنون در طول 70 سال جمعیت این کشور به بیش از 270 میلیون نفر است. یکی دیگر از آمارهای جالب شامل سنین است. اگرچه این ارقام مربوط به سرشماری ملی قبلی در سال 2000 است اما هنوز هم یک داستان جالب را بیان می کنند. از کل جمعیت این کشور در 20 سال پیش، 27.3% در سنین زیر 14 سال و 66.5% را بین سنین 15 تا 64 سال تشکیل می داده است در حالی که فقط 6.1% از جمعیت بالای 65 سال سن داشتند. این آمارها نشان می دهد که در کل اندونزی جمعیت جوانی دارد. میزان تولد در مقایسه با میزان مرگ در طول تاریخ اندونزی بیشتر بوده است. در نمودار زیر تاریخچه جمعیت این کشور به خوبی نمایان است.

رشد جمعیت در اندونزی در حال حاضر بیش از 1% در هر سال می باشد و این در مقایسه با جمعیت این کشور رشد قابل توجهی است. همانطور که رشد جمعیت اندونزی در سال های گذشته بیش از 2% بوده است هر سال رشد جمعیت در اندونزی را شاهد بوده ایم و انتظار می رود با این رشد اندونزی به جمعیت آمریکا برسد. در سال های اخیر رشد جمعیت در اندونزی هر سال کمی رو به کاهش بوده اما همچنان بیش از 1% است. افزایش زاد و ولد و مهاجرت به اندونزی و همچنین کاهش مرگ و میر از عوامل اصلی رشد جمعیت در اندونزی است. در جدول زیر رشد جمعیت این کشور در 10 سال اخیر را مشاهده می کنید.

براساس داده های رسمی، اندونزی دارای 11 شهر با جمعیت بالای 1 میلیون نفر است، هرچند تخمین ها از سال 2014 نشان می دهد که اکنون 14 شهر وجود دارد که جمعیت آنها بالای یک میلیون نفر می باشد. بزرگترین و پرجمعیت ترین شهر، پایتخت این کشور یعنی جاکارتا (Jakarta) می باشد. جمعیت این شهر حدود 8.5 میلیون نفر می باشد. جاکارتا فقط پرجمعیت ترین شهر اندونزی نیست بلکه پرجمعیت ترین در جنوب شرقی آسیا و چهاردهمین شهر پرجمعیت روی زمین است. این شهر همچنین یکی از سریعترین رشد جمعیت در شهرها را دارد و سریعتر از پکن (Beijing) و بانکوک (Bangkok) رشد می کند و تراکم جمعیت در این شهر 15342 نفر در هر کیلومتر مربع است. در جدول زیر جمعیت شهرها را مشاهده می کنید.

اندونزی بیش از 300 گروه قومی و زبانی متمایز دارد، اگرچه بزرگترین و غالب ترین از نظر سیاست، جاوایی ها با بیش از %40 از جمعیت هستند. بیشتر اندونزیایی ها از مردم استرالیا هستند. یکی دیگر از گروه های قومی عمده، ملانیا است که در قسمت شرقی کشور اندونزی زندگی می کنند. سایر اقوام مهم دیگر شامل سوندی 15.5% ، مالایی 2.27%، مادورس 3.03%، باتک 3.58%، مینانکائو 2.73%، بتاوی 2.88%، بانانتزی 1.97%، بنجارس 1.74%، بالینی 1.67% و ماکاسرسه 1.13% می باشد. علاوه بر این جمعیت متنوع، اندونزی نیز پرجمعیت ترین کشور جهان با اکثریت مسلمان است، به طوری که تقریباً 87% از اندونزیایی ها در سر شماری اخیر مسلمان اعلام شدند. همچنین حدود 9.87% مسیحی، 1.69% هندو، 0.72% بودایی و 0.56% سایر مذاهب را دنبال می کنند. قانون اساسی اندونزی آزادی مذهبی را تایید می کند اگرچه دولت فقط اسلام، مسیحیت، بودیسم، هندوئیسم و کنفوسیانیسم را به رسمیت می شناسد.

طبق آمارها و بیانات مقامات اندونزی جمعیت مسلمانان در اندونزی به زاد و ولد بسیار بالایی منجر می شود که این امر بیش از حد است و جاکارتا، بزرگترین شهر اندونزی، در منطقه ای مستعد سیل قرار دارد و با افزایش تراکم جمعیت، عمق و وسعت سیلاب ها افزایش می یابد. متأسفانه، تلاش های این کشور برای آموزش برنامه ریزی خانواده و کنترل جمعیت بسیار موفقیت آمیز نبوده است و به سختی می توان گفت که رشد این کشور تا چه اندازه پایدار خواهد بود. طبق پیش بینی های صورت گرفته جمعیت تا سال 2035 به بیش از 309 میلیون نفر خواهد رسید و پس از سال 2070 رشد جمعیت در این کشور منفی خواهد شد.

ویژگی های خاص جمعیت این کشور عبارتند از:

همانطور که مشاهده کردید اندونزی یکی از کشورهای پرجمعیت جهان است و این کشور نقش پر رنگی در جمعیت 7 میلیاردی کره زمین دارد. چنانچه علاقه مند به مهاجرت به این کشور هستید می توانید مقالات اخذ اقامت و تابعیت اندونزی و شرایط ویزای همراه اندونزی را نیز مطالعه کنید. همچنین جهت بررسی شرایط خود برای مهاجرت به کشورهای مختلف جهان می توانید موارد خود را با مشاورین زبده و با تجربه موسسه حقوقی سفیران سروش سعادت در میان بگذارید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاه

نام *

ایمیل *

وب‌ سایت

ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی می‌نویسم.

موسسه حقوقی سفیران سروش سعادت

آدرس: تهران، خیابان ميرداماد، ميدان مادر، خیابان سنجابی، پلاک 20، طبقه 3، واحد 9

تلفن: 91003232-021 ده خط ویژه

safiran.soroush.saadat@gmail.com

اندونزی کشوری هزار جزیره است و جمعیت اندونزی جزو کشورهای پر جمعیت در جهان محسوب می شود. این کشور اکثر دارای مردم مسلمان است. این کشور در بین دو اقیانوس آرام و اقیانوس هند قرار گرفته است. اندونزی علاوه بر جمعیت زیاد همچنین دارای مساحت بزرگی است و تعداد بسیاری جزیره دارد که اصطلاحا به آن هزار جزیره می گویند. در واقع این کشور دارای بیشتر از 17000 جزیره است. نکته قابل توجه درباره جمعیت این کشور، زندگی کردن بیش از 50% مردم اندونزی در جزیره جاوا، پرجمعیت ترین جزیره جهان است. در ادامه این نگارش همراه با ما در موسسه حقوقی سفیران سروش سعادت باشید تا بررسی بیشتری درباره جمعیت اندونزی در گذشته، حال و آینده داشته باشید.

اندونزی یک کشور مجمع الجزایر عظیمی است که از شرق به غرب 5120 کیلومتر و از شمال به جنوب 1760 کیلومتر امتداد دارد. این جزیره 13،667 جزیره را در بر می گیرد (برخی منابع می گویند 18000 جزیره)، که فقط 6000 جزیره آن مسکونی هستند. پنج جزیره اصلی آن شامل:

دو مجمع الجزایر بزرگ (نوسا تنگگارا و جزایر مالوکو) و شصت مجمع الجزایر کوچکتر وجود دارد. دو جزیره با سایر کشورها مشترک است. کالیمانتان (در دوره استعمار به Borneo، سومین جزیره بزرگ جهان معروف است) با مالزی و برونئی مشترک است و ایرین جایا جزیره گینه نو را با پاپوآ گینه نو مشترک است. مساحت کل اندونزی 1.919.317 کیلومتر مربع است. در کل قلمرو اندونزی 93000 کیلومتر مربع دیگر شامل دریاهای داخلی (تنگه ها، خلیج ها و دیگر آبها) است. نواحی دریایی اطراف آن، قلمرو شناخته شده اندونزی (زمین و دریا) را به حدود 5 میلیون کیلومتر مربع می رساند. با این حال، دولت همچنین ادعا می کند که یک منطقه انحصاری اقتصادی دارد که مجموع آن را به حدود 7.9 میلیون کیلومتر مربع می رساند.

در پایان قرن 20ام جمعیت اندونزی طبق سرشماری حدود 203 میلیون نفر بوده است. در حالی که با رشد قابل توجه این جمعیت اکنون به بیش از 275 میلیون نفر رسیده است و اندونزی را به چهارمین کشور پر جمعیت جهان تبدیل کرده است. این در حالی است که جمعیت کشور اندونزی در سال 1950 میلادی فقط 70 میلیون نفر بوده است. در حال حاضر اندونزی دارای جمعیت جوانی است و انتظار می رود جمعیت این کشور همانند گذشته در صدر 10 کشور پرجمعیت جهان قرار داشته باشد. این کشور به دلیل مساحت قابل توجه از نظر تراکم جمعیتی در رده 81 جهان ایستاده است.

در نمودار زیر می توانید به خوبی رشد جمعیت اندونزی در طی سال های 1950 تا سال 2021 را مشاهده کنید:

جمعیت اندونزی

رشد جمعیت اندونزی در بین سال های 1950 تا 1990 بیش از 2% سالانه بوده است و از سال 1990 تاکنون این رشد سالیانه بیش از 1% بوده است. نکته جالب اینجاست که نرخ مهاجرت به اندونزی منفی است و روز بیش از 280 نفر از این کشور مهاجرت می کنند. اما در عوض نرخ تولد و ازدواج در اندونزی بسیار بالا است و این باعث افزایش جمعیت اندونزی و حفظ نرخ رشد جمعیت در این کشور است. نرخ تولد در اندونزی بیش از 3 برابر نرخ مرگ در این کشور است و این موضوع نشان دهنده جوان بودن جمعیت این کشور دارد.

در جدول زیر می توانید نرخ رشد جمعیت کشور اندونزی در 10 سال اخیر را مشاهده کنید:

جاکارتا پایتخت اندونزی است و پر جمعیت ترین شهر این کشور با جمعیت بیش از 10 میلیون نفر است. این کشور همچنین دارای چندین شهر با جمعیت بیش از 2 میلیون نفر است و بیش از 11 شهر با جمعیت بیش از 1 میلیون نفر دارد. جاکارتای پایتخت همچنین پرجمعیت ترین شهر در جنوب شرقی آسیا و چهاردهمین شهر پرجمعیت روی زمین است. کلانشهرهای رسمی، معروف به جابوداتابک، سومین منطقه بزرگ جهان است و حومه کلان شهرها حتی بیشتر گسترش می یابند. کل منطقه بیش از 30 میلیون نفر جمعیت دارد و همین امر آن را به یکی از پرجمعیت ترین مناطق زمینی تبدیل کرده است. در حال حاضر نرخ رشد جمعیت در این شهر بیش تر از نرخ رشد جمعیت چین در پکن و بانکوک است.

در جدول زیر 10 شهر پر جمعیت اندونزی معرفی شده اند:

کشور اندونزی پس از چین، هند و ایالات متحده چهارمین کشور پرجمعیت جهان است. نیروی کار (15-64 سال سن) حدود 70% از کل جمعیت است. اجرای یک برنامه جامع تنظیم خانواده طی سه دهه گذشته منجر به رشد کنترل شده جمعیت شده است. نرخ رشد از بیش از %1.5 در سال 2003 به %1.1 در سال 2021 کاهش یافته است. اندونزی در گروه های قومی، زبان، فرهنگ و دین خود کشوری بسیار متنوع است. این تنوع زیاد در شعار ملی کشور Bhinneka Tunggal Ika که به معنای “وحدت در تنوع” است منعکس شده است. حدود 300 گروه قومی اندونزی را خانه خود می نامند، اما بیشتر (%45) اندونزیایی ها جاوه ای هستند. علاوه بر این، %14 سوندانی، %7.5 مادورسی، %7.5 مالزیایی و %26 دیگر اقوام هستند.

شش دین جهانی به طور رسمی در اندونزی به رسمیت شناخته می شوند:

با این وجود به ویژه در جوامع منزوی، می توان آیین های دیگری را یافت. این آیین ها که ایمان های سنتی نامیده می شوند نیز مورد قبول است. بر اساس شمارش های اخیر، تقریباً 85% مردم مسلمان، %11 مسیحی (پروتستان و کاتولیک) و %4 هندو، بودایی، کنفوسیوس یا سنتی هستند.

با توجه به اهداف دولت این کشور برای کنترل رشد جمعیت و کاهش رشد زیاد جمعیت در این کشور میزان نرخ رشد جمعیت اندونزی در سال های آینده با شیبی ملایم کم تر خواهد شد اما کماکان این رشد مثبت خواهد بود. طبق پیش بینی های صورت گرفته جمعیت اندونزی به بیشترین حد خود در حدود 335 میلیون نفر خواهد رسید و پس از سال 2070 میزان نرخ رشد منفی خواهد شد و جمعیت این کشور با شیبی ملایم کم خواهد شد. اما در بازه کوتاه مدت فعلا نرخ رشد جمعیت اندونزی افزایشی است.

در جدول زیر می توانید این پیش بینی را دقیق تر ببینید:

تاریخ فعال اندونزی رشد بسیاری از فرهنگ های منحصر به فرد را ترغیب کرده است. در جاوا، جاوه مرکزی و شرقی به داشتن چندین لایه رسمی در زبان خود معروف هستند. در جاوه ای، صحبت با بزرگتر و سپس با کودک مانند صحبت کردن به دو زبان مختلف است. توراجای سولاوسی به دلیل تشریفات مراسم تشییع جنازه معروف هستند. این مراسم که اغلب چندین روز طول می کشد، کل روستا را در یک ضیافت، بدرقه و دفن در دامنه کوه گرد هم می آورد. و مینانگ کابائو سوماترا هنوز یک جامعه مادرسالاری را حفظ می کند. همه چیز از خانه ها تا حیوانات از مادر به دختر به ارث می رسد.

امروز کشور حتی با گسترش در مناطق جدید، این غنای فرهنگی را حفظ می کند. موسیقی سنتی گیملان و آنگکلونگ با دانگدوت و راک اند رول جدید همزیستی دارند. هنر باستانی wayang kulit یا عروسک گردانی سایه، مکمل صنعت مدرن فیلم اندونزی است. و در حالی که مضامین و داستان های حماسه های تاریخی مانند رامایانا همچنان پابرجا هستند، ادبیات جدیدتری مانند نویسنده پراموئدیا آنانتا توئر به بخشی غیرقابل بازگشت فرهنگ اندونزی تبدیل شده است.

در لیست زیر اطلاعات و آماری از جمعیت کشور اندونزی آورده شده است.

چنانچه علاقه مند به مهاجرت و سفر به کشورهای آسیایی مانند مهاجرت به ژاپن هستید می توانید مجمعه اطلاعات کاملی را در وب سایت موسسه حقوقی سفیران سروش سعادت بیابید. همچنین می توانید برای کسب مشاوره و راهنمایی از سوی وکلای این مجموعه برای مهاجرت با ما از راه های ارتباطی مختلف تعیین شده اقدام کنید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاه

نام *

ایمیل *

وب‌ سایت

ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی می‌نویسم.



اندونزی با در اختیار داشتن بیش از 13 هزار جزیره ، برای هر سلیقه‌ای جاذبه‌ای برای ارائه کردن دارد ، در هر گوشه‌ از این سرزمین شگفت ‌آور می ‌توانید تجربه‌ جدیدی کسب کنید از سواحل شنی سفید و آتش ‌فشان ‌های بالی گرفته تا جاکارتا پایتخت پرجنب ‌و‌جوش و سرزمین‌های بکر سوماترا؛ اندونزی میزبان گونه ‌های متنوع و گسترده‌ای از حیوانات بومی است و یکی از شگفت ‌انگیزترین‌ گونه‌ های آن، اژدهای کومودو است؛ اندونِزی یا بطور رسمی جمهوری اندونزی کشوری است که در آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه قرار دارد.

 

آژانس معراج گشت مجری تور بالی با بهترین قیمت و بهترین خدمات در خدمت شما عزیزان 

جمعیت اندونزی

 

 

اندونزی یک مجمع ‌الجزایر متشکل از ۱۷٬۵۰۸ جزیره و 33 استان است؛ اندونزی با جمعیت بیش از 260 میلیون نفر، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا است ، نظام سیاسی این کشور جمهوری با انتخابات مجلس و ریاست جمهوری می‌ باشد. پایتخت اندونزی جاکارتا است ، با وجود جمعیت زیاد و مناطق پرتراکم ، اندونزی جنگل‌های کم‌ جمعیت بسیار گسترده ‌ای نیز دارد که دومین سطح از تنوع زیستی را در جهان در خود جای داده‌ اند.

 

این کشور از نظر منابع طبیعی غنی است اما با این وجود بخش بزرگی از مردم هنوز در فقر به‌سر می‌برند؛ اندونزی کشوری است که به شکل یک قوس در طول خط استوا کشیده شده‌است ، مجمع‌ الجزایر اندونزی دیرزمانی از مناطق مهم بازرگانی دریایی جهان به‌شمار می ‌آمد.

 

 

 

 

اندونزی با در اختیار داشتن بیش از 13 هزار جزیره ، برای هر سلیقه‌ای جاذبه‌ای برای ارائه کردن دارد ، در هر گوشه‌ از این سرزمین شگفت ‌آور می ‌توانید تجربه‌ جدیدی کسب کنید از سواحل شنی سفید و آتش ‌فشان ‌های بالی گرفته تا جاکارتا پایتخت پرجنب ‌و‌جوش و سرزمین‌های بکر سوماترا ، اندونزی میزبان گونه ‌های متنوع و گسترده‌ای از حیوانات بومی است و یکی از شگفت ‌انگیزترین‌ گونه‌ های آن، اژدهای کومودو است؛ اَندونِزی یا بطور رسمی جمهوری اندونزی کشوری است که در آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه قرار دارد. اندونزی یک مجمع ‌الجزایر متشکل از ۱۷٬۵۰۸ جزیره و 33 استان است؛ اندونزی با جمعیت بیش از 260 میلیون نفر، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا است ، نظام سیاسی این کشور جمهوری با انتخابات مجلس و ریاست جمهوری می‌ باشد. پایتخت اندونزی جاکارتا است ، با وجود جمعیت زیاد و مناطق پرتراکم ، اندونزی جنگل‌های کم‌ جمعیت بسیار گسترده ‌ای نیز دارد که دومین سطح از تنوع زیستی را در جهان در خود جای داده‌ اند. این کشور از نظر منابع طبیعی غنی است اما با این وجود بخش بزرگی از مردم هنوز در فقر به‌سر می‌برند؛ اندونزی کشوری است که به شکل یک قوس در طول خط استوا کشیده شده‌است ، مجمع‌ الجزایر اندونزی دیرزمانی از مناطق مهم بازرگانی دریایی جهان به‌شمار می ‌آمد؛ نام اندونزی از واژه لاتین ایندوس و یونانی نسوس به معنی جزیره آمده ‌است نام امروزی آن به قرن ۱۸ میلادی، زمانی که اندونزی در حال تشکیل یک کشور مستقل بود بازمی‌ گردد.

مسیرهای بازرگانی از قرن هفتم میلادی میان پادشاهی سریواجیا و چین تشکیل شده ‌بود. تاریخ اندونزی بسیار از نفوذ قدرت‌های خارجی که به خاطر منابع طبیعی این کشور جذب آن می‌ شدند تأثیر پذیرفته ‌است. بازرگانان مسلمان دین اسلام را با خود به این منطقه آوردند و قدرت‌های اروپایی برای به‌ دست گرفتن حق انحصاری تجارت ادویه از اندونزی، در این منطقه با یک‌ دیگر رقابت و جدال داشتند. اندونزی سرانجام به مدت سه قرن و نیم تبدیل به مستعمره هلند شد، و بعدا پس از پایان جنگ جهانی دوم اعلام استقلال کرد؛ یافت شدن بازمانده‌ های سنگواره ‌ای انسان راست ‌قامت که به نام انسان جاوه نیز شناخته می ‌شود نشان می ‌دهد که مجمع ‌الجزایر اندونزی از دو میلیون تا 600 هزار سال پیش مسکونی شده‌ بود؛ اکثریت جمعیت امروزی اندونزی از نژاد آسترونزی هستند که از تایوان به سوی جنوب شرق مهاجرت کرده‌ بودند ، آنها در حدود 2000 سال پیش از میلاد به اندونزی رسیدند و جمعیت بومی ملانزی را به سوی شرق راندند . شرایط بسیار خوب برای کشاورزی و توسعه کشت آبی برنج در حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد باعث شد تا شهرها، شهرستان ‌ها و پادشاهی ‌های کوچک بتوانند در سراسر قرن نخست پیش از میلاد شکوفا شوند.

 

آژانس معراج گشت مجری تور بالی با بهترین قیمت و بهترین خدمات در خدمت شما عزیزان 

 

 

حالت قرارگیری تنگه‌ های میان جزایر در اندونزی به‌گونه ‌ای است که هم تجارت بین جزایر و هم بازرگانی برون‌ مرزی را شکوفا می‌ کند ، به عنوان مثال  مسیرهای تجاری میان پادشاهی ‌های اندونزی و چین از چند سده پیش از میلاد مسیح شکل گرفته بودند. این تجارت‌ ها بر تاریخ اندونزی تأثیر بسیاری داشته‌ است؛ در متون خاورمیانه از مناطقی از اندونزی امروزی به عنوان «جابه» و «زابج» یاد شده ‌است. این دو نام بیش از آنکه به‌ زعم برخی پژوهندگان محدود به دو جزیرهٔ جاوه و سوماترا باشد، یک عنوان کلی برای قلمرو پادشاهی سری‌ ویجایا و ماجاپاهیت ، شامل تعداد زیادی از جزایر هند بوده‌ است. مسلمانان تمام این جزایر را تحت نام کلی جاوه می ‌شناختند و کلمهٔ زابج یا جابه نیز در متون کهن اسلامی به همین معنا به کار رفته‌ است. تلقی مارکوپولو از جاوهٔ بزرگ و جاوهٔ کوچک نیز احتمالاً به اعتبار همین نام کلی می ‌باشد.

 

زبان رسمی این کشور زبان اندونزیایی و واحد پول آن روپیه است. مردم این کشور از اقوام گوناگونی می‌ باشند که جاوه‌ای‌ها با حدود 40  درصد بزرگ‌ ترین قوم هستند و پس از آن‌ها سوندانی‌  ها با 15 درصد قرار دارند. جاوه‌ای‌ها بر امور سیاسی اندونزی چیرگی دارند؛ 86.1 درصد از مردم اندونزی مسلمان هستند و اسلام توسط بازرگانان دریانورد مسلمان به این منطقه رسید. اندونزی در 17 اوت 1945 از هلند استقلال یافت و استقلال آن در 27 دسامبر 1949 به رسمیت شناخته شد. 

در برخی از مناطق اندونزی لمس کردن سر بی احترامی تلقی می شود. برای قدردانی همیشه تشکر کنید. تشکر به اندونزیایی تریما کاسی است. عکس گرفتن از افراد در برخی از مناطق اندونزی کار خوبی نیست البته بیشتر، هندوها از جزایر بالی، مسلمانان نیستند؛
اگر قصد عکس گرفتن دارید حتما اجازه بگیرید. برخی از مردم اندونزی معتقدند اگر از کسی عکس بگیرید، روح آن ها را با خود همراه کرده اید. اندونزیایی ها ممکن است از سن یا وضعیت تأهل شما سؤال کنند و این برای آن ها خیلی عادی است. اگر دوست ندارید به سؤالات آنها پاسخ دهید، یک جواب دو پهلو و یا یک شوخی می تواند مؤثر واقع شود. صدای بلند یا پرخاشگرانه، تحقیرآمیز تلقی می شود. ادب و احترام کلید حل مشکل است. حتی اگر تصور می کنید حق دارید در بحث، منفجر شوید، خود را کنترل کنید و ادب و احترام را از دست ندهید. اندونزیایی ها حدود 300 واژه فارسی در زبان خود استفاده می کنند.

آژانس معراج گشت مجری تور بالی با بهترین قیمت و بهترین خدمات در خدمت شما عزیزان 

 

مردم اندونزی خیلی خوشحال می شوند که شما بتوانید بعضی از جملات را به زبان خودشان بگویید. اندونزیایی ها افرادی غیرتی هستند. زنانشان معمولا تنها از خانه بیرون نمی روند. اگر زنی را تنها ببینند احتمالا درباره ی شوهر او سؤال خواهند کرد که کجاست. در خود اندونزی، یک زن تنها، ممکن است مورد متلک جوانان قرار گیرد؛ اما در آنجا پوشش اسلامی بسیار در دفع متلک دیگران مؤثر است. بیشتر اندونزیایی ها عصبانیت خود را اظهار نمی کنند و هنگام عصبانیت در چهره فرد مقابل خیره می شوند و لبخند می زنند. اما مواظب باشید که خیره شدن شما در چشم آنها طولانی نشود. چون نشانه ستیزه جویی است؛ همچنین در حالتی که دستتان را به پشتتان گرفته اید نایستید، چون این هم نشانه عصبانیت و خشونت است. قرار دادن انگشت شصت بین سبابه و انگشت وسط، و اشاره آن به سمت یک فرد، نشانه تهدید او است.

 

عامل اصلی که موجب تغییر آب ‌و‌هوا در اندونزی می ‌شود نه فشار هوا و نه دمای هوا است بلکه بارندگی تغییرات عمده‌ی آب ‌و‌هوایی در اندونزی را ایجاد می ‌کند. اندونزی که با خط استوا به دو قسمت تقسیم می‌ شود، در مجموع آب ‌و‌هوای گرم و استوایی دارد. میانگین دما در مناطق ساحلی، 28 درجه و در نواحی کوهستانی، 26 درجه است. در مناطق مرتفع ‌تر و کوهستان ‌های بلندتر میانگین دمای هوا، 23 درجه است. میزان طوبت منطقه بسیار بالا و بین 70 تا 90 درصد است؛ اگر زمان سفر شما انعطاف ‌پذیر است، از دسامبر تا فوریه به اندونزی غیر از بالی و کالیمانتان سفر نکنید. در این دوره، بارندگی ممکن است شرایط را برای سفرتان سخت ‌تر کند حتی در برخی از مناطق، سفر امکان ‌پذیر نیست. برخی از مناطق مثل نوسا تنگارا ، فلورس ، پاپوآ و سوماترا به دلیل تعطیل بودن فرابرها و مسدود شدن جاده‌ها، غیرقابل دسترس هستند یا سفر به آنها ممنوع می ‌شود. پارک ملی کوه رینجانی ، که یک کوه آتش‌فشانی است و در جزیره‌ی لومبوک قرار دارد، از ژانویه تا مارس بسته است؛ تغییرات عمده در بارندگی بر اثر بادهای موسمی ایجاد می ‌شود. به طور کلی یک فصل خشک از ژوئن تا سپتامبر و فصل بارانی از دسامبر تا مارس در اندونزی جریان دارد. بخش‌های شمالی و غربی اندونزی، بیشترین میزان بارندگی را دریافت می ‌کنند.

 

واحد پول اندونزی روپیه می ‌باشد که با کد ایزوی IDR و نماد Rp  شناخته می‌ شود، مسئولیت کنترل این واحد پولی برعهدهٔ بانک اندونزی قرار دارد ، روپیه اندونزی در رده واحد های پولی کم ارزش جهان قرار دارد؛ بحران اقتصادی آسیای شرقی در سال 1997 باعث سقوط 80 درصدی روپیه اندونزی و رشد تورم در این کشور شد. همچنین انقلاب گل سرخ و برچیده شدن دولت در چند سال اخیر در سقوط ارزش واحد پولی این کشور بی تاثیر نبوده و باعث شده این کشور از لحاظ ارزش پولی رده سوم کم‌ارزش‌ترین واحد پولی را داشته باشد. بزرگ‌ترین اسکناس این کشور برابر با 100 هزار روپیه اندونزی است.

 

آژانس معراج گشت مجری تور بالی با بهترین قیمت و بهترین خدمات در خدمت شما عزیزان 

آژانس معراج گشت مجری تور بالی با بهترین قیمت و بهترین خدمات در خدمت شما عزیزان 

خیر معمولا از طریق کشور مالزی یا پرواز های قطر انجام میشود

قیمت آن را ۵۰ دلار آمریکا 

به احتما زیاد در پاییز ۹۹ 

در سایت آژانس معراج گشت آسمان 

شرکت خدمات مسافرت هوایی و جهانگردی معراج گشت  به پشتوانه ۱ دهه تجربه مدیران و فعالیت خود در حوزه خدمات گردشگری با در اختیار داشتن کاملترین بانک اطلاعاتی توریسم و اکوتوریسم و تجهیزات مربوط به خدمات توریستی در سال ۱۳۹۰ با هدف راه اندازی اولین دپارتمان تخصصی خدمات گردشگری، فعالیت خود را آغاز نمود.

جمعیت اندونزی

 

این شرکت در راستای جلب رضایت مسافران، مشتری مداری را سرلوحه خدمات خویش قرار داده است.

 

شرکت معراج گشت با بکارگیری نیروهای کارآزموده و متخصص آماده پاسخگوئی و مشاوره سفر به متقاضیان محترم و همچنین با فراهم آوردن فضایی آرام و دلنشین آماده پذیرایی از مسافران عزیز می‌باشد.

© طراحی سایت و سئو توسط وبنا



اندونزی (Indonesia) بزرگ‌ترین کشور جزیره‌ای است که بخش اعظم آن در قاره آسیا و بخشی دیگر در قاره‌ اقیانوسیه قرار دارد. با مساحتی معادل ۱ میلیون و ۹۰۴ هزار و ۵۶۹ کیلومتر مربع، اندونزی چهاردهمین کشور بزرگ جهان و با جمعیتی حدود ۲۶۱ میلیون و ۱۱۵ هزار نفر، بیست و یکمین کشور پر جمعیت شمرده می‌شود. اندونزی با کشورهای مالزی، پاپوآ گینه نو و تیمور شرقی مرز زمینی مشترک دارد و در همسایگی با سنگاپور، ویتنام، استرالیا، فیلیپین، پالائو و جزایر آندامان و نیکوبار از هند قرار گرفته است. پایتخت کشور، جاکارتا نام دارد و از شهرهای مهم آن می‌توان به سورابایا، مدان، باندونگ، دپوک، سمارانگ، بکاسی، پالم‌بانگ و تانگرنگ اشاره کرد.

زبان رسمی مردم، اندونزیایی است و بیش از ۷۰۰ زبان و گویش مختلف در جای جای کشور مورد استفاده قرار می‌گیرد. دین اکثر ساکنان را با ۸۷٪، اسلام تشکیل می‌دهد و بعد از آن مسیحیت، هندویسم و بودیسم، در اقلیت به شمار می‌روند. نوع حکومت اندونزی، جمهوری است و دولت شامل قواهایی مجزا از هم می‌شود. واحد رسمی پول نیز روپیه اندونزی (Rp) نام دارد. 

اندونزی با آب و هوایی بارانی، دارای بیش از ۱۳ هزار جزیره است. با تعداد زیادی از جاذبه‌های توریستی و دینی و همچنین با وجود رستوران‌های متنوع و ارزان و غذاهای خوشمزه و حلال، این کشور یکی از مقاصد گردشگری محبوب مسلمانان محسوب می‌شود. 

جاکارتا به عنوان پایتخت کشور و پرجمعیت‌ترین منطقه شهری در جهان، مملو از دیدنی‌ها است. مسجد استقلال جاکارتا بزرگترین مسجد در جنوب شرقی آسیا و بزرگترین مسجد سنی از نظر ظرفیت شمرده می‌شود. این مسجد ملی، برای گرامیداشت استقلال اندونزی ساخته شده است. بنای یادبود ملی نیز با ارتفاعی معادل ۱۳۲ متر از دیدنی‌های مهم جاکارتا محسوب می‌شود. یکی از جالب‌ترین جاذبه‌های اندونزی، شهر مینیاتوری تامان نام دارد. با ۱۰۰ هکتار وسعت، پارک تامان در جارکارتا محل نمایش خانه‌های سنتی، پوشش‌های بومی، صنایع دستی و در یک کلام فرهنگ‌های متنوع مناطق مختلف کشور است. از دیگر دیدنی‌های جاکارتا می‌توان به باغ وحش راگونان و محله چینی‌های جاکارتا اشاره کرد. 

جمعیت اندونزی

بالی در اندونزی یکی از مشهورترین مقاصد گردشگری در دنیا است. با ۱۱ هکتار وسعت، جنگل میمون‌های اندونزی محل رویش گونه‌های متنوعی از انواع درخت و سکونتگاه میمون‌هایی است که تماشای آنها برای هر بازدیدکننده‌ای نشاط‌آور است. معبد پورا تامان ساراسواتی، پشت برکه‌ای مملو از شکوفه‌های نیلوفر آبی قرار دارد که گردشگران عاشق عکاسی در حوالی آن هستند. ساحل سیندهو، معبد تاناه‌ لوت، کاخ کلانگ کونگ و کلیسای قلب مقدس مسیح تعدادی دیگر از دیدنی‌های بالی به شمار می‌رود. در سفر به بالی، سر زدن به سمینیاک را فراموش نکنید. تعداد زیاد فروشگاه‌های لباس و مراکز اسپا، به سمینیاک عنوان پایتخت بوتیک لباس و اسپای بالی را داده است. مرکز خرید سمینیاک ویلج و میدان سمینیاک برای دوستداران خرید مکان‌هایی مناسب محسوب می‌شوند. دیدنی‌های اندونزی به همین‌جا ختم نمی‌شود و از بی‌شمار جاذبه‌های کشور می‌توان از دنیای وارونه بالی، معبد پرامبانان، جزیره ملوک، معبد بوروبودور، روستای فرهنگی کرتالنگو و پارک ملی کومودو یاد کرد.

ساعت محلی اندونزی در نیمه اول سال ۲.۵ و در نیمه دوم ۳.۵ ساعت از ساعت ایران جلوتر است و هموطنان عزیز برای سفر به این کشور توریستی، به ویزا نیاز دارند.

var head=document.getElementsByTagName(“head”)[0];var script=document.createElement(“script”);script.type=”text/javascript”;script.async=1;script.src=”https://s1.mediaad.org/serve/kojaro.com/loader.js”;head.appendChild(script);

var suggestJsonList={“title”:”مقاصد پیشنهادی”,”suggest”:[{title:”تهران، ایران”,slug:”/dir/تهران-118-ci/”},{title:”مشهد، ایران”,slug:”/dir/mashhad-28516-ci/”},{title:”کیش، ایران”,slug:”/dir/kish-435-ci/”},{title:”شیراز، ایران”,slug:”/dir/shiraz-262-ci/”},]};

var attractionDefault=[{“id”:435,”title”:”کیش”,”slug”:”Kish”,”provinceSlug”:”Hormozgan”,”countrySlug”:”iran”,”countryTitle”:”ایران”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان هرمزگان”,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:3},{“id”:57,”title”:”اصفهان”,”slug”:”Isfahan”,”provinceSlug”:”esfahan”,”countrySlug”:”iran”,”countryTitle”:”ایران”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان اصفهان”,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:3},{“id”:262,”title”:”شیراز”,”slug”:”Shiraz”,”provinceSlug”:”Fars”,”countrySlug”:”iran”,”countryTitle”:”ایران”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان فارس”,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:3},{“id”:28355,”title”:”قشم”,”slug”:”Qeshm”,”provinceSlug”:”Hormozgan”,”countrySlug”:”iran”,”countryTitle”:”ایران”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان هرمزگان”,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:3},{“id”:44,”title”:”اردبیل”,”slug”:”ardabil”,”provinceSlug”:”Ardabil”,”countrySlug”:”iran”,”countryTitle”:”ایران”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان اردبیل”,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:3},{“id”:20015,”title”:”سرعین”,”slug”:”Sarein”,”provinceSlug”:”Ardabil”,”countrySlug”:”iran”,”countryTitle”:”ایران”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان اردبیل”,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:3},{“id”:361,”title”:”آستارا”,”slug”:”astara”,”provinceSlug”:”Gilan”,”countrySlug”:”iran”,”countryTitle”:”ایران”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان گیلان”,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:3},{“id”:25463,”title”:”آنتالیا”,”slug”:”antalya”,”provinceSlug”:”Antalya”,”countrySlug”:”turkey”,”countryTitle”:”ترکیه”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان آنتالیا”,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:3},{“id”:113256,”title”:”گرجستان”,”slug”:”georgia”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”countryTitle”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:1},{“id”:113350,”title”:”ارمنستان”,”slug”:”armenia”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”countryTitle”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:1},{“id”:27047,”title”:”باکو”,”slug”:”Baku”,”provinceSlug”:”baku”,”countrySlug”:”azerbaijan-republic”,”countryTitle”:”جمهوری آذربایجان”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”بخش باکو”,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:3},{“id”:113230,”title”:”بلغارستان”,”slug”:”bulgaria”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”countryTitle”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”isRecentlySearch”:false,”attractionInfoType”:1}];

var tourDefault=[{“id”:344,”title”:”تور استانبول”,”slug”:”استانبول”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:3,”tagCount”:7,”tourInfoType”:5},{“id”:586,”title”:”تور کیش”,”slug”:”کیش”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:547,”title”:”تور مشهد”,”slug”:”مشهد”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:345,”title”:”تور آنتالیا”,”slug”:”انتالیا”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:324,”title”:”تور دبی”,”slug”:”دبی”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:319,”title”:”تور ارمنستان”,”slug”:”ارمنستان”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:584,”title”:”تور قشم”,”slug”:”قشم”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:3,”tagCount”:7,”tourInfoType”:5},{“id”:554,”title”:”تور چابهار”,”slug”:”چابهار”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:398,”title”:”تور گرجستان”,”slug”:”گرجستان”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:6,”title”:”تور کویر گردی”,”slug”:”کویرگردی”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:1,”tourInfoType”:6},{“id”:522,”title”:”تور اروپا”,”slug”:”اروپا”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:445,”title”:”تور آفریقا”,”slug”:”افریقا”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:338,”title”:”تور تایلند”,”slug”:”تایلند”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:0,”tourInfoType”:5},{“id”:5,”title”:”تور طبیعت‌گردی”,”slug”:”طبیعت-گردی”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:1,”tourInfoType”:6},{“id”:9,”title”:”تور کریسمس ۲۰۲۲”,”slug”:”تور-کریسمس”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:null,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:null,”tourCount”:0,”categoryCount”:0,”tagCount”:1,”tourInfoType”:6}];

var hotelDefault=[{“id”:118,”title”:”تهران”,”slug”:”تهران”,”provinceSlug”:”Tehran”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان تهران”,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:3},{“id”:28516,”title”:”مشهد”,”slug”:”Mashhad”,”provinceSlug”:”Razavi-Khorasan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان خراسان رضوی”,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:3},{“id”:57,”title”:”اصفهان”,”slug”:”Isfahan”,”provinceSlug”:”esfahan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان اصفهان”,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:3},{“id”:262,”title”:”شیراز”,”slug”:”Shiraz”,”provinceSlug”:”Fars”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان فارس”,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:3},{“id”:30425,”title”:”تبریز”,”slug”:”Tabriz”,”provinceSlug”:”East-Azerbaijan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان آذربایجان شرقی”,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:3},{“id”:435,”title”:”کیش”,”slug”:”Kish”,”provinceSlug”:”Hormozgan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان هرمزگان”,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:3},{“id”:28355,”title”:”قشم”,”slug”:”Qeshm”,”provinceSlug”:”Hormozgan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان هرمزگان”,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:3},{“id”:453,”title”:”یزد”,”slug”:”Yazd”,”provinceSlug”:”Yazd”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان یزد”,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:3},{“id”:3,”title”:”استان اردبیل”,”slug”:”Ardabil”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:2},{“id”:27,”title”:”استان مازندران”,”slug”:”Mazandaran”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:2},{“id”:25,”title”:”استان گیلان”,”slug”:”Gilan”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:”ایران”,”hotelInfoType”:2}];

var internalCityList={isRtl:true,results:[{label:”تهران (Thr)”,code:”thr”,cityTitle:”تهران”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”اصفهان (Ifn)”,code:”ifn”,cityTitle:”اصفهان”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”مشهد (Mhd)”,code:”mhd”,cityTitle:”مشهد”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”کیش (Kih)”,code:”kih”,cityTitle:”کیش”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”اهواز (Awz)”,code:”awz”,cityTitle:”اهواز”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”شیراز (Syz)”,code:”syz”,cityTitle:”شیراز”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”تبریز (Tbz)”,code:”tbz”,cityTitle:”تبریز”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”بندر عباس (Bnd)”,code:”bnd”,cityTitle:”بندر عباس”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”قشم (Gsm)”,code:”gsm”,cityTitle:”قشم”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”رشت (Ras)”,code:”ras”,cityTitle:”رشت”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”مراغه (Acp)”,code:”acp”,cityTitle:”مراغه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”خوی (Khy)”,code:”khy”,cityTitle:”خوی”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ماکو (Imq)”,code:”imq”,cityTitle:”ماکو”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ارومیه (Omh)”,code:”omh”,cityTitle:”ارومیه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”اردبیل (Adu)”,code:”adu”,cityTitle:”اردبیل”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”پارس آباد (Pfq)”,code:”pfq”,cityTitle:”پارس آباد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کاشان (Kks)”,code:”kks”,cityTitle:”کاشان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کرج (Pyk)”,code:”pyk”,cityTitle:”کرج”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ایلام (Iil)”,code:”iil”,cityTitle:”ایلام”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بوشهر (Buz)”,code:”buz”,cityTitle:”بوشهر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”خارک (Khk)”,code:”khk”,cityTitle:”خارک”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”عسلویه (Pgu)”,code:”pgu”,cityTitle:”عسلویه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”شهرکرد (Cqd)”,code:”cqd”,cityTitle:”شهرکرد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”طبس (Tcx)”,code:”tcx”,cityTitle:”طبس”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بیرجند (Xbj)”,code:”xbj”,cityTitle:”بیرجند”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”سبزوار (Afz)”,code:”afz”,cityTitle:”سبزوار”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بجنورد (Bjb)”,code:”bjb”,cityTitle:”بجنورد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”آبادان (Abd)”,code:”abd”,cityTitle:”آبادان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”دزفول (Def)”,code:”def”,cityTitle:”دزفول”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”مسجد سلیمان (Qmj)”,code:”qmj”,cityTitle:”مسجد سلیمان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بندر ماهشهر (Mrx)”,code:”mrx”,cityTitle:”بندر ماهشهر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”امیدیه (Akw)”,code:”akw”,cityTitle:”امیدیه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”زنجان (Jwn)”,code:”jwn”,cityTitle:”زنجان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”سمنان (Snx)”,code:”snx”,cityTitle:”سمنان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”شاهرود (Rud)”,code:”rud”,cityTitle:”شاهرود”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ایرانشهر (Ihr)”,code:”ihr”,cityTitle:”ایرانشهر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”چابهار (Zbr)”,code:”zbr”,cityTitle:”چابهار”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”زابل (Acz)”,code:”acz”,cityTitle:”زابل”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”زاهدان (Zah)”,code:”zah”,cityTitle:”زاهدان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”جهرم (Jar)”,code:”jar”,cityTitle:”جهرم”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”فسا (Faz)”,code:”faz”,cityTitle:”فسا”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”لار (Lrr)”,code:”lrr”,cityTitle:”لار”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”لامرد (Lfm)”,code:”lfm”,cityTitle:”لامرد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”سنندج (Sdg)”,code:”sdg”,cityTitle:”سنندج”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بم (Bxr)”,code:”bxr”,cityTitle:”بم”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”جیرفت (Jyr)”,code:”jyr”,cityTitle:”جیرفت”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”رفسنجان (Rjn)”,code:”rjn”,cityTitle:”رفسنجان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”سیرجان (Syj)”,code:”syj”,cityTitle:”سیرجان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کرمان (Ker)”,code:”ker”,cityTitle:”کرمان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کرمانشاه (Ksh)”,code:”ksh”,cityTitle:”کرمانشاه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”گرگان (Gbt)”,code:”gbt”,cityTitle:”گرگان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کلاله (Klm)”,code:”klm”,cityTitle:”کلاله”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ساری (Sry)”,code:”sry”,cityTitle:”ساری”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”نوشهر (Nsh)”,code:”nsh”,cityTitle:”نوشهر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”رامسر (Rzr)”,code:”rzr”,cityTitle:”رامسر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”اراک (Ajk)”,code:”ajk”,cityTitle:”اراک”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بندرلنگه (Bdh)”,code:”bdh”,cityTitle:”بندرلنگه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”جزیره لاوان (Lvp)”,code:”lvp”,cityTitle:”جزیره لاوان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”همدان (Hdm)”,code:”hdm”,cityTitle:”همدان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”یزد (Azd)”,code:”azd”,cityTitle:”یزد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”خرم آباد (Khd)”,code:”khd”,cityTitle:”خرم آباد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”یاسوج (Yes)”,code:”yes”,cityTitle:”یاسوج”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”گچساران (Gch)”,code:”gch”,cityTitle:”گچساران”,isFeatured:false,airports:null,},],};var destinationInternalCityList={isRtl:true,results:[{label:”مشهد (Mhd)”,code:”mhd”,cityTitle:”مشهد”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”تبریز (Tbz)”,code:”tbz”,cityTitle:”تبریز”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”تهران (Thr)”,code:”thr”,cityTitle:”تهران”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”جزیره کیش (Kih)”,code:”kih”,cityTitle:”جزیره کیش”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”شیراز (Syz)”,code:”syz”,cityTitle:”شیراز”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”اهواز (Awz)”,code:”awz”,cityTitle:”اهواز”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”قشم (Gsm)”,code:”gsm”,cityTitle:”قشم”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”اصفهان (Ifn)”,code:”ifn”,cityTitle:”اصفهان”,isFeatured:true,airports:null,},{label:”چابهار (Zbr)”,code:”zbr”,cityTitle:”چابهار”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”زنجان (Jwn)”,code:”jwn”,cityTitle:”زنجان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”زابل (Acz)”,code:”acz”,cityTitle:”زابل”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”گچساران (Gch)”,code:”gch”,cityTitle:”گچساران”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”اراک (Ajk)”,code:”ajk”,cityTitle:”اراک”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کرمانشاه (Ksh)”,code:”ksh”,cityTitle:”کرمانشاه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کاشان (Kks)”,code:”kks”,cityTitle:”کاشان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”سیرجان (Syj)”,code:”syj”,cityTitle:”سیرجان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ارومیه (Omh)”,code:”omh”,cityTitle:”ارومیه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”دزفول (Def)”,code:”def”,cityTitle:”دزفول”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”عسلویه (Pgu)”,code:”pgu”,cityTitle:”عسلویه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”طبس (Tcx)”,code:”tcx”,cityTitle:”طبس”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ماکو (Mku)”,code:”mku”,cityTitle:”ماکو”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ایرانشهر (Ihr)”,code:”ihr”,cityTitle:”ایرانشهر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”جهرم (Jar)”,code:”jar”,cityTitle:”جهرم”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”خارک (Khk)”,code:”khk”,cityTitle:”خارک”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”خوی (Khy)”,code:”khy”,cityTitle:”خوی”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”شاهرود (Rud)”,code:”rud”,cityTitle:”شاهرود”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کرج (Pyk)”,code:”pyk”,cityTitle:”کرج”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کلاله (Klm)”,code:”klm”,cityTitle:”کلاله”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”لامرد (Lfm)”,code:”lfm”,cityTitle:”لامرد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ابوموسی (Aeu)”,code:”aeu”,cityTitle:”ابوموسی”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”آغاجاری (Akw)”,code:”akw”,cityTitle:”آغاجاری”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”فسا (Faz)”,code:”faz”,cityTitle:”فسا”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”آبادان (Abd)”,code:”abd”,cityTitle:”آبادان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”اردبیل (Adu)”,code:”adu”,cityTitle:”اردبیل”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ایلام (Iil)”,code:”iil”,cityTitle:”ایلام”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بجنورد (Bjb)”,code:”bjb”,cityTitle:”بجنورد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بم (Bxr)”,code:”bxr”,cityTitle:”بم”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بندر عباس (Bnd)”,code:”bnd”,cityTitle:”بندر عباس”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بندر لنگه (Bdh)”,code:”bdh”,cityTitle:”بندر لنگه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بندر ماهشهر (Mrx)”,code:”mrx”,cityTitle:”بندر ماهشهر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بوشهر (Buz)”,code:”buz”,cityTitle:”بوشهر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”بیرجند (Xbj)”,code:”xbj”,cityTitle:”بیرجند”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”پارس آباد (Pfq)”,code:”pfq”,cityTitle:”پارس آباد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”خرم آباد (Khd)”,code:”khd”,cityTitle:”خرم آباد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”رامسر (Rzr)”,code:”rzr”,cityTitle:”رامسر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”رشت (Ras)”,code:”ras”,cityTitle:”رشت”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”رفسنجان (Rjn)”,code:”rjn”,cityTitle:”رفسنجان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”زاهدان (Zah)”,code:”zah”,cityTitle:”زاهدان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”سبزوار (Afz)”,code:”afz”,cityTitle:”سبزوار”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”سنندج (Sdg)”,code:”sdg”,cityTitle:”سنندج”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”شهرکرد (Cqd)”,code:”cqd”,cityTitle:”شهرکرد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”گرگان (Gbt)”,code:”gbt”,cityTitle:”گرگان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”لار (Lrr)”,code:”lrr”,cityTitle:”لار”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”مراغه (Acp)”,code:”acp”,cityTitle:”مراغه”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”نوشهر (Nsh)”,code:”nsh”,cityTitle:”نوشهر”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”همدان (Hdm)”,code:”hdm”,cityTitle:”همدان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”کرمان (Ker)”,code:”ker”,cityTitle:”کرمان”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”یزد (Azd)”,code:”azd”,cityTitle:”یزد”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”ساری (Sry)”,code:”sry”,cityTitle:”ساری”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”یاسوج (Yes)”,code:”yes”,cityTitle:”یاسوج”,isFeatured:false,airports:null,},{label:”جیرفت (Jyr)”,code:”jyr”,cityTitle:”جیرفت”,isFeatured:false,airports:null,},],};var externalCityList={isRtl:true,results:[{label:”بانکوک,تایلند”,code:”BKKALL”,cityTitle:”بانکوک”,isFeatured:true,airports:[{label:”بین‌المللی دن موئنگ(dmk)”,code:”DMK”,cityTitle:”بانکوک”},{label:”سووارنابومی(bkk)”,code:”BKK”,cityTitle:”بانکوک”},],},{label:”بارسلونا,اسپانیا”,code:”BCNALL”,cityTitle:”بارسلونا”,isFeatured:true,airports:[{label:”بارسلونا(bcn)”,code:”BCN”,cityTitle:”بارسلونا”},],},{label:”استانبول,ترکیه”,code:”ISTALL”,cityTitle:”استانبول”,isFeatured:true,airports:[{label:”فرودگاه جدید استانبول(ist)”,code:”IST”,cityTitle:”استانبول”,},{label:”فرودگاه صبیحه گوکچن استانبول(saw)”,code:”SAW”,cityTitle:”استانبول”,},],},{label:”پاریس,فرانسه”,code:”PARALL”,cityTitle:”پاریس”,isFeatured:true,airports:[{label:”تیلی(bva)”,code:”BVA”,cityTitle:”پاریس”},{label:”شارل دو گول(cdg)”,code:”CDG”,cityTitle:”پاریس”},{label:”اورلی(ory)”,code:”ORY”,cityTitle:”پاریس”},],},{label:”پوکت,تایلند”,code:”HKTALL”,cityTitle:”پوکت”,isFeatured:true,airports:[{label:”بین‌المللی پوکت(hkt)”,code:”HKT”,cityTitle:”پوکت”},],},{label:”تفلیس,گرجستان”,code:”TBSALL”,cityTitle:”تفلیس”,isFeatured:true,airports:[{label:”فرودگاه بین‌المللی تفلیس(tbs)”,code:”TBS”,cityTitle:”تفلیس”,},],},{label:”تهران,ایران”,code:”THRALL”,cityTitle:”تهران”,isFeatured:true,airports:[{label:”فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ika)”,code:”IKA”,cityTitle:”تهران”,},],},{label:”ونکوور,کانادا”,code:”YVRALL”,cityTitle:”ونکوور”,isFeatured:true,airports:[{label:”کول هاربور سیپلین بیس(cxh)”,code:”CXH”,cityTitle:”ونکوور”,},{label:”ابتسفرد(yxx)”,code:”YXX”,cityTitle:”ونکوور”},{label:”بین‌المللی ونکوور(yvr)”,code:”YVR”,cityTitle:”ونکوور”},],},],};var destinationExternalCityList={isRtl:true,results:[{label:”بانکوک,تایلند”,code:”BKKALL”,cityTitle:”بانکوک”,isFeatured:true,airports:[{label:”بین‌المللی دن موئنگ(dmk)”,code:”DMK”,cityTitle:”بانکوک”},{label:”سووارنابومی(bkk)”,code:”BKK”,cityTitle:”بانکوک”},],},{label:”بارسلونا,اسپانیا”,code:”BCNALL”,cityTitle:”بارسلونا”,isFeatured:true,airports:[{label:”بارسلونا(bcn)”,code:”BCN”,cityTitle:”بارسلونا”},],},{label:”استانبول,ترکیه”,code:”ISTALL”,cityTitle:”استانبول”,isFeatured:true,airports:[{label:”فرودگاه جدید استانبول(ist)”,code:”IST”,cityTitle:”استانبول”,},{label:”فرودگاه صبیحه گوکچن استانبول(saw)”,code:”SAW”,cityTitle:”استانبول”,},],},{label:”پاریس,فرانسه”,code:”PARALL”,cityTitle:”پاریس”,isFeatured:true,airports:[{label:”تیلی(bva)”,code:”BVA”,cityTitle:”پاریس”},{label:”شارل دو گول(cdg)”,code:”CDG”,cityTitle:”پاریس”},{label:”اورلی(ory)”,code:”ORY”,cityTitle:”پاریس”},],},{label:”پوکت,تایلند”,code:”HKTALL”,cityTitle:”پوکت”,isFeatured:true,airports:[{label:”بین‌المللی پوکت(hkt)”,code:”HKT”,cityTitle:”پوکت”},],},{label:”تفلیس,گرجستان”,code:”TBSALL”,cityTitle:”تفلیس”,isFeatured:true,airports:[{label:”فرودگاه بین‌المللی تفلیس(tbs)”,code:”TBS”,cityTitle:”تفلیس”,},],},{label:”تهران,ایران”,code:”THRALL”,cityTitle:”تهران”,isFeatured:true,airports:[{label:”فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ika)”,code:”IKA”,cityTitle:”تهران”,},],},{label:”ونکوور,کانادا”,code:”YVRALL”,cityTitle:”ونکوور”,isFeatured:true,airports:[{label:”کول هاربور سیپلین بیس(cxh)”,code:”CXH”,cityTitle:”ونکوور”,},{label:”ابتسفرد(yxx)”,code:”YXX”,cityTitle:”ونکوور”},{label:”بین‌المللی ونکوور(yvr)”,code:”YVR”,cityTitle:”ونکوور”},],},],};

var restaurantDefault=[{“id”:118,”title”:”تهران”,”slug”:”تهران”,”provinceSlug”:”Tehran”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان تهران”,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:3},{“id”:28516,”title”:”مشهد”,”slug”:”Mashhad”,”provinceSlug”:”Razavi-Khorasan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان خراسان رضوی”,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:3},{“id”:57,”title”:”اصفهان”,”slug”:”Isfahan”,”provinceSlug”:”esfahan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان اصفهان”,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:3},{“id”:262,”title”:”شیراز”,”slug”:”Shiraz”,”provinceSlug”:”Fars”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان فارس”,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:3},{“id”:30425,”title”:”تبریز”,”slug”:”Tabriz”,”provinceSlug”:”East-Azerbaijan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان آذربایجان شرقی”,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:3},{“id”:435,”title”:”کیش”,”slug”:”Kish”,”provinceSlug”:”Hormozgan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان هرمزگان”,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:3},{“id”:28355,”title”:”قشم”,”slug”:”Qeshm”,”provinceSlug”:”Hormozgan”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان هرمزگان”,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:3},{“id”:453,”title”:”یزد”,”slug”:”Yazd”,”provinceSlug”:”Yazd”,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:”استان یزد”,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:3},{“id”:3,”title”:”استان اردبیل”,”slug”:”Ardabil”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:2},{“id”:27,”title”:”استان مازندران”,”slug”:”Mazandaran”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:2},{“id”:25,”title”:”استان گیلان”,”slug”:”Gilan”,”provinceSlug”:null,”countrySlug”:”iran”,”cityTitle”:null,”provinceTitle”:null,”countryTitle”:”ایران”,”restaurantInfoType”:2}];

کپی بخش یا کل هر کدام از مطالب کجارو تنها با کسب مجوز مکتوب امکان پذیر است.



شاید برایتان جالب باشد بدانید که کشور اندونزی یا مجمع الجزایر با در اختیار داشتن بیش از 13 هزار جزیره ، برای هر سلیقه ای جاذبه ای برای ارائه کردن دارد ، در هر گوشه از این سرزمین شگفت آور می توانید تجربه جدیدی کسب کنید از سواحل شنی سفید و آتش فشان های بالی گرفته تا جاکارتا پایتخت پرجنب و جوش و سرزمین های بکر سوماترا؛ اندونزی میزبان گونه های متنوع و گسترده ای از حیوانات بومی است و یکی از شگفت انگیزترین گونه های آن، اژدهای کومودو است؛ اندونِزی یا بطور رسمی جمهوری اندونزی کشوری است که در آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه قرار دارد.

اندونزی یک مجمع الجزایر متشکل از ۱۷٬۵۰۸ جزیره و 33 استان است؛ اندونزی با جمعیت بیش از 260 میلیون نفر، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا است ، نظام سیاسی این کشور جمهوری با انتخابات مجلس و ریاست جمهوری می باشد. پایتخت اندونزی جاکارتا است ، با وجود جمعیت زیاد و مناطق پرتراکم ، اندونزی جنگل های کم جمعیت بسیار گسترده ای نیز دارد که دومین سطح از تنوع زیستی را در جهان در خود جای داده اند.

این کشور از نظر منابع طبیعی غنی است اما با این وجود بخش بزرگی از مردم هنوز در فقر به سر می برند؛ اندونزی کشوری است که به شکل یک قوس در طول خط استوا کشیده شده است ، مجمع الجزایر اندونزی دیرزمانی از مناطق مهم بازرگانی دریایی جهان به شمار می آمد.

 

 

جمعیت اندونزی

 

 

مجمع الجزایر اندونزی یا کشور اندونزی دارای بیش از 13 هزار جزیره میباشد و بهمین دلیل هم برای هر سلیقه ای جاذبه ای برای ارائه کردن دارد ، در هر گوشه از این سرزمین شگفت آور می توانید تجربه جدیدی کسب کنید از سواحل شنی سفید و آتش فشان های بالی گرفته تا جاکارتا پایتخت پرجنب و جوش و سرزمین های بکر سوماترا ، اندونزی میزبان گونه های متنوع و گسترده ای از حیوانات بومی است و یکی از شگفت انگیزترین گونه های آن، اژدهای کومودو است؛ اَندونِزی یا بطور رسمی جمهوری اندونزی کشوری است که در آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه قرار دارد. اندونزی با جمعیت بیش از 260 میلیون نفر، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا است ، نظام سیاسی این کشور جمهوری با انتخابات مجلس و ریاست جمهوری می باشد. پایتخت اندونزی جاکارتا است ، با وجود جمعیت زیاد و مناطق پرتراکم ، اندونزی جنگل های کم جمعیت بسیار گسترده ای نیز دارد که دومین سطح از تنوع زیستی را در جهان در خود جای داده اند. این کشور از نظر منابع طبیعی غنی است اما با این وجود بخش بزرگی از مردم هنوز در فقر به سر می برند؛ اندونزی کشوری است که به شکل یک قوس در طول خط استوا کشیده شده است ، مجمع الجزایر اندونزی دیرزمانی از مناطق مهم بازرگانی دریایی جهان به شمار می آمد؛ نام اندونزی از واژه لاتین ایندوس و یونانی نسوس به معنی جزیره آمده است نام امروزی آن به قرن ۱۸ میلادی، زمانی که اندونزی در حال تشکیل یک کشور مستقل بود بازمی گردد.

مسیرهای بازرگانی از قرن هفتم میلادی میان پادشاهی سریواجیا و چین تشکیل شده بود. تاریخ اندونزی بسیار از نفوذ قدرت های خارجی که به خاطر منابع طبیعی این کشور جذب آن می شدند تأثیر پذیرفته است. بازرگانان مسلمان دین اسلام را با خود به این منطقه آوردند و قدرت های اروپایی برای به دست گرفتن حق انحصاری تجارت ادویه از اندونزی، در این منطقه با یک دیگر رقابت و جدال داشتند. اندونزی سرانجام به مدت سه قرن و نیم تبدیل به مستعمره هلند شد، و بعدا پس از پایان جنگ جهانی دوم اعلام استقلال کرد؛ یافت شدن بازمانده های سنگواره ای انسان راست قامت که به نام انسان جاوه نیز شناخته می شود نشان می دهد که مجمع الجزایر اندونزی از دو میلیون تا 600 هزار سال پیش مسکونی شده بود؛ اکثریت جمعیت امروزی اندونزی از نژاد آسترونزی هستند که از تایوان به سوی جنوب شرق مهاجرت کرده بودند ، آنها در حدود 2000 سال پیش از میلاد به اندونزی رسیدند و جمعیت بومی ملانزی را به سوی شرق راندند . شرایط بسیار خوب برای کشاورزی و توسعه کشت آبی برنج در حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد باعث شد تا شهرها، شهرستان ها و پادشاهی های کوچک بتوانند در سراسر قرن نخست پیش از میلاد شکوفا شوند.

حالت قرارگیری تنگه های میان جزایر در اندونزی به گونه ای است که هم تجارت بین جزایر و هم بازرگانی برون مرزی را شکوفا می کند ، به عنوان مثال مسیرهای تجاری میان پادشاهی های اندونزی و چین از چند سده پیش از میلاد مسیح شکل گرفته بودند. این تجارت ها بر تاریخ اندونزی تأثیر بسیاری داشته است؛ در متون خاورمیانه از مناطقی از اندونزی امروزی به عنوان «جابه» و «زابج» یاد شده است. این دو نام بیش از آنکه به زعم برخی پژوهشگران محدود به دو جزیرهٔ جاوه و سوماترا باشد، یک عنوان کلی برای قلمرو پادشاهی سری ویجایا و ماجاپاهیت ، شامل تعداد زیادی از جزایر هند بوده است. مسلمانان تمام این جزایر را تحت نام کلی جاوه می شناختند و کلمهٔ زابج یا جابه نیز در متون کهن اسلامی به همین معنا به کار رفته است. تلقی مارکوپولو از جاوهٔ بزرگ و جاوهٔ کوچک نیز احتمالاً به اعتبار همین نام کلی می باشد.

 

 

 

 

گفتنی است که زبان رسمی این کشور زبان اندونزیایی و واحد پول آن روپیه است و مردم این کشور از اقوام گوناگونی می باشند که جاوه ای ها با حدود 40 درصد بزرگ ترین قوم هستند و پس از آن ها سوندانی ها با 15 درصد قرار دارند. جاوه ای ها بر امور سیاسی اندونزی چیرگی دارند؛ 86.1 درصد از مردم اندونزی مسلمان هستند و اسلام توسط بازرگانان دریانورد مسلمان به این منطقه رسید. اندونزی در 17 اوت 1945 از هلند استقلال یافت و استقلال آن در 27 دسامبر 1949 به رسمیت شناخته شد.

 

 

 

 

 

 

در برخی از مناطق اندونزی لمس کردن سر بی احترامی تلقی می شود. برای قدردانی همیشه تشکر کنید. تشکر به اندونزیایی تریما کاسی است. عکس گرفتن از افراد در برخی از مناطق اندونزی کار خوبی نیست البته بیشتر، هندوها از جزایر بالی، مسلمانان نیستند؛ اگر قصد عکس گرفتن دارید حتما اجازه بگیرید. برخی از مردم اندونزی معتقدند اگر از کسی عکس بگیرید، روح آن ها را با خود همراه کرده اید. اندونزیایی ها ممکن است از سن یا وضعیت تأهل شما سؤال کنند و این برای آن ها خیلی عادی است. اگر دوست ندارید به سؤالات آنها پاسخ دهید، یک جواب دو پهلو و یا یک شوخی می تواند مؤثر واقع شود. صدای بلند یا پرخاشگرانه، تحقیرآمیز تلقی می شود. ادب و احترام کلید حل مشکل است. حتی اگر تصور می کنید حق دارید در بحث منفجر شوید، خود را کنترل کنید و ادب و احترام را از دست ندهید. اندونزیایی ها از حدود 300 واژه فارسی در زبان خود استفاده می کنند.

همچنین مردم اندونزی خیلی خوشحال می شوند که شما بتوانید بعضی از جملات را به زبان خودشان بگویید. اندونزیایی ها افرادی غیرتی هستند. زنانشان معمولا تنها از خانه بیرون نمی روند. اگر زنی را تنها ببینند احتمالا درباره ی شوهر او سؤال خواهند کرد که کجاست. در خود اندونزی، یک زن تنها، ممکن است مورد متلک جوانان قرار گیرد؛ اما در آنجا پوشش اسلامی بسیار در دفع متلک دیگران مؤثر است. بیشتر اندونزیایی ها عصبانیت خود را اظهار نمی کنند و هنگام عصبانیت در چهره فرد مقابل خیره می شوند و لبخند می زنند. اما مواظب باشید که خیره شدن شما در چشم آنها طولانی نشود. چون نشانه ستیزه جویی است؛ همچنین در حالتی که دستتان را به پشتتان گرفته اید نایستید، چون این هم نشانه عصبانیت و خشونت است. قرار دادن انگشت شصت بین سبابه و انگشت وسط، و اشاره آن به سمت یک فرد، نشانه تهدید او است.

 

 

 

 

یکی از مواردی که باید درباره آن پیش از سفر با تور اندونزی بخوبی بدانید ، آب و هوای کشور اندونزی است . عامل اصلی که موجب تغییر آب و هوا در اندونزی می شود نه فشار هوا و نه دمای هوا است بلکه بارندگی تغییرات عمده ی آب و هوایی در اندونزی را ایجاد می کند. اندونزی که با خط استوا به دو قسمت تقسیم می شود، در مجموع آب و هوای گرم و استوایی دارد. میانگین دما در مناطق ساحلی، 28 درجه و در نواحی کوهستانی، 26 درجه است. در مناطق مرتفع تر و کوهستان های بلندتر میانگین دمای هوا، 23 درجه است. میزان طوبت منطقه بسیار بالا و بین 70 تا 90 درصد است؛ اگر زمان سفر شما انعطاف پذیر است، از دسامبر تا فوریه به اندونزی غیر از بالی و کالیمانتان سفر نکنید. در این دوره، بارندگی ممکن است شرایط را برای سفرتان سخت تر کند حتی در برخی از مناطق، سفر امکان پذیر نیست. برخی از مناطق مثل نوسا تنگارا ، فلورس ، پاپوآ و سوماترا به دلیل تعطیل بودن فرابرها و مسدود شدن جاده ها، غیرقابل دسترس هستند یا سفر به آنها ممنوع می شود. پارک ملی کوه رینجانی ، که یک کوه آتش فشانی است و در جزیره ی لومبوک قرار دارد، از ژانویه تا مارس بسته است؛ تغییرات عمده در بارندگی بر اثر بادهای موسمی ایجاد می شود. به طور کلی یک فصل خشک از ژوئن تا سپتامبر و فصل بارانی از دسامبر تا مارس در اندونزی جریان دارد. بخش های شمالی و غربی اندونزی، بیشترین میزان بارندگی را دریافت می کنند.

 

 

 

 

 

 

یادتان باشد که حتما کمی از دلار خود را به روپیه اندونزی تبدیل کنید تا در زمان اقامتتان به مشکلی نخورید ، واحد پول اندونزی روپیه می باشد که با کد ایزوی IDR و نماد Rp شناخته می شود، مسئولیت کنترل این واحد پولی برعهدهٔ بانک اندونزی قرار دارد ، روپیه اندونزی در رده واحد های پولی کم ارزش جهان قرار دارد؛ بحران اقتصادی آسیای شرقی در سال 1997 باعث سقوط 80 درصدی روپیه اندونزی و رشد تورم در این کشور شد. همچنین انقلاب گل سرخ و برچیده شدن دولت در چند سال اخیر در سقوط ارزش واحد پولی این کشور بی تاثیر نبوده و باعث شده این کشور از لحاظ ارزش پولی رده سوم کم ارزش ترین واحد پولی را داشته باشد. بزرگ ترین اسکناس این کشور برابر با 100 هزار روپیه اندونزی است.

 

 

 

 

در این قسمت برایتان 30 تا از جالبترین حقایقی را که پیش از سفر با تور اندونزی باید بدانید آماده کرده ایم ؛

1 – اسم اندونزی از کلمه لاتین Indus به معنی هندی و کلمه یونانی nesos به معنی جزیره تشکیل شده است. اندونزی در اصل در گذشته به نام مجمع الجزایر هند شناخته می شده است.
2 – اندونزی بزرگترین کشور جهان بوده که تنها از جزایر تشکیل شده است. این کشور شامل ۱۷۵۰۸ جزیره بوده که در حدود ۶ هزار عدد از آن ها دارای جمعیت ساکن هستند.
3 – اندونزی ۲۳۸ میلیون نفر جمعیت داشته که پس از چین، هند و ایالات متحده، چهارمین کشور پرجمعیت جهان می باشد. جزیره جاوا با بیش از ۱۴۰ میلیون نفر، پرجمعیت ترین جزیره در جهان است.
4 – در ۸ سپتامبر ۱۶۶۴ یک هلندی به نام پیتر استویوسانت (Pieter Stuyvesant) یکی از عجیب ترین معاملات املاک را انجام داد. او حقوق جزیره نیوآمستردام را که امروزه به نام جزیره منهتن شناخته می شود برای اندونزی که تحت کنترل بریتانیا بود راه اندازی کرد. این معامله همچنین نقطه عطف مهمی در تاریخ آمریکا بود.
5 – مارکوپولو اولین اروپایی بود که در سال ۱۲۹۲ به اندونزی سفر کرد.
6 – مجمع الجزایر اندونزی در حلقه آتش اقیانوس آرام واقع شده است. این کشور دارای بیش از ۴۰۰ آتشفشان فعال بوده و حداقل ۳ زمین لرزه در روز در آن اتفاق می افتد.
7 – باهاسا (Bahasa) اندونزی زبان رسمی این کشور بوده اما بیش از ۷۰۰ زبان دیگر نیز در آن به رسمیت شناخته می شود.
8 – جاوا پس از رشد دانه های قهوه در این شهر به یک اصطلاح عامیانه تبدیل شده است. بوته قهوه و عادت به نوشیدن آن توسط شرکت هلندی در سال ۱۶۹۶ از شرق هند به اندونزی معرفی شده است.
9 – در طول جنگ جهانی دوم، در بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ ژاپن به تهاجم و تسخیر اندونزی اقدام کرد.
10 – اندونزی سومین تولیدکننده گازهای گلخانه در جهان می باشد.
11 – اندونزی دارای تنوع بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری می باشد. این کشور پس از برزیل بیشترین میزان تنوع زیستی را داشته و رتبه دوم را در جهان دارد.
12 – از ۱۰ جزیره بزرگ جهان، سه مورد از آن ها در اندونزی واقع شده است که شامل بورنئو، پاپوا گینه نو و سوماترا می باشد.
13 – با وجود اینکه اندونزی یکی از اعضای گروه G20 و اقتصاد پیشرو در جهان می باشد اما در حدود نیمی از جمعیت این کشور روزانه کمتر از ۲ دلار آمریکا درامد دارند.
14 – کلمه کچاپ در زبان انگلیسی از kecap اندونزیایی آمده که یک سس سویا شیرین می باشد.
15 – جاکارتا در اندونزی، بزرگترین مرکز جمعیتی جهان بوده که سیستم قطار شهری ندارد. این موضوع باعث ایجاد برخی از بدترین ترافیک ها در جهان می شود.
16 – اورانگوتان نر بالغ تنها در جزایر بورنئو و سوماترا اندونزی پیدا شده و هشت برابر قوی تر از یک انسان می باشد.
17 – فلفل سیاه از جنوب هند در سال ۶۰۰ پیش از میلاد به سوماترا و جاوا اندونزی آورده شده است. این نوع از فلفل در نتیجه جمع آوری میوه های نابالغ و خشک کردن آن ها در نور خورشید به دست می آید. فلفل سفید از میوه های بزرگتر مانند انگور بدست می آید.
18 – مسلمانان ۸۷.۲ درصد از جمعیت اندونزی را تشکیل داده و این امر باعث شده تا بزرگترین کشور با اکثریت مسلمان باشند.
19 – کرگدن جاوان یک گونه نادر است که تنها در اندونزی یافت می شود. در سال ۲۰۱۱ فدراسیون بین المللی کرگدن ها اعلام کرد که این گونه منقرض شده است. تنها ۵۰ مورد از این حیوانات در شبه جزیره یونگ کولون زندگی می کنند که تنها نمونه های باقی مانده در حیات وحش هستند.
20 – جاکارتا که در زبان هلندی به باتاویا (Batavia) شناخته می شود پایتخت اندونزی بوده و سیزدهمین شهر بزرگ در جهان می باشد.
21 – جزیره سوماترا در اصل به نام اسوارنادویپا (Swarnadwipa) به معنی جزیره طلا بوده است. مارکوپولو در طول سفر خود به مجمع الجزایر اندونزی در سال ۱۲۹۲ با نامگذاری سوماترا بر روی این جزیره نام اصلی آن را خراب کرد.
22 – اندونزی تنها کشوری است که اژدهای کومودو، بزرگترین مارمولک جهان در حیات وحش آن زندگی می کند. اولین گزارشی که از این موجود منتشر شد در سال ۱۹۱۰ و پس از سفر یک هلندی به جزیره کومودو بود. او دو اژدها را به ضرب گلوله کشته و پوست آن ها را به جاوا منتقل کرد. یکی از نظریه ها این است که اژدهای چینی براساس اژدهای کومودو ساخته شده است.
23 – اندونزی تنها کشور جنوب شرق آسیا می باشد که عضو اوپک بوده است. اگرچه که این کشور در سال ۲۰۰۸ به دلیل کاهش قیمت نفت در جهان این کارتل را ترک کرد.
24 – اندونزی محل زندگی رافلزیا آرنولدی (Rafflesia arnoldii) بزرگترین و شاید بدبوترین گل جهان می باشد. از طرف دیگر آمورفوفالوس تیتانیوم (Amorphophallus titanium) به عنوان بلندترین گل دنیا نیز در این کشور قرار گرفته است.
25 – اندونزی بزرگترین تولید کننده روغن نخل در جهان می باشد که تقریبا در نیمی از کالاهای تولید شده در هر سوپرمارکت یا فروشگاه دارویی خواهد بود. همه چیز از کره بادام زمینی تا لوازم آرایشی حاوی روغن نخل می باشد.
26 – اندونزی دارای بزرگترین دریاچه آتشفشانی در جهان می باشد که در سوماترا قرار گرفته است. این دریاچه محل فوران عظیم آتشفشانی بوده که تصور می شود در حدود ۶۹ تا ۷۷ هزار سال پیش روی داده است. این بزرگترین انفجار شناخته شده در تاریخ زمین در طول ۲۵ میلیون سال گذشته می باشد.
27 – اندونزی صادرکننده اصلی قورباغه در جهان می باشد. در طول دهه گذشته اروپا به تنهایی ۴۶۰۰ تن در سال واردات قورباغه داشته است. از جمله واردکنندگان اصلی فرانسه، بلژیک و هلند می باشند.
28 – تقریبا تمام افرادی که در بالی اندونزی زندگی می کنند دندان های خود را پر کرده اند. این اعتقاد وجود دارد که شش نکته خشم، سردرگمی، حسادت، مستی، تمایل و حرص از طریق پر کردن شش دندان بالا وارد بدن می شوند. با پر کردن آن ها راه ورود فساد بسته می شود.
29 – فسیل معروف مرد جاوا که Homo erectus نامیده می شود توسط یک پزشک به نام یوگن دوبویس (Eugene Dubois) در سال ۱۸۸۹ در اندونزی کشف گردید. پس از آن استخوان های بزرگتری نیز در جاوا پیدا شدند. باستان شناسان قدیمی ترین نمونه های انسانی ماقبل تاریخ مربوط به ۱.۷ میلیون سال پیش را در اینجا پیدا کردند.
30 – پس از انفجار آتشفشان اندونزیایی به نام کاراکوتا (Krakatoa) ثبت شده که خاکستر بسیاری آسمان را فراگرفته است و آسمان برای روزها تاریک شده است. این موضوع باعث شده تا درجه حرارت جهانی به میزان ۱۲ درجه سانتی گراد کاهش یابد.

 

جمعیت اندونزی

 

 

 

© طراحی سایت و سئو توسط وبنا

بانک اطلاعات مدیریت شهری کشور اندونزی

  

  

جمعیت اندونزی

                    

  

                    

  

          

    

بخش اول- مشخصات آماری

اَندونِزی یا بطور رسمی جمهوری اندونزی کشوری است که در آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه قرار دارد. اندونزی یک مجمع‌الجزایر متشکل از ۱۷/۵۰۸ جزیره و ۳۳ استان است. اندونزی با جمعیت ۲۳۸ میلیون نفر، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا است. نظام سیاسی این کشور جمهوری با انتخابات مجلس و ریاست جمهوری می‌باشد. پایتخت اندونزی جاکارتا است. زبان رسمی این کشور زبان اندونزیایی و واحد پول آن روپیه است. 

مردم این کشور از اقوام گوناگونی می‌باشند که جاوه‌ای‌ها با حدود ۴۰ درصد بزرگ‌ترین قوم هستند و پس از آن‌ها سوندانی‌ها با ۱۵ درصد قرار دارند. جاوه‌ای‌ها بر امور سیاسی اندونزی چیرگی دارند. با وجود جمعیت زیاد و مناطق پرتراکم، اندونزی جنگل‌های کم‌جمعیت بسیار گسترده‌ای نیز دارد که دومین سطح از تنوع زیستی را در جهان در خود جای داده‌اند. این کشور از نظر منابع طبیعی غنی است اما با این وجود بخش بزرگی از مردم هنوز در فقر به‌سر می‌برند.۸۶/۱ درصد از مردم اندونزی مسلمان هستند و اسلام توسط بازرگانان دریانورد مسلمان به این منطقه رسید. اندونزی در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ از هلند استقلال یافت و استقلال آن در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ به‌رسمیت شناخته شد.

  

اندونزی در یک نگاه

حکومت : جمهوری
مساحت:۱/۹۱۹/۴۴۰ کیلومترمربع ( ۱.۸۲۶.۴۴۰ کیلومتر مربع خشکی و ۹۳.۰۰۰ کیلومتر مربع دریا )
خطوط ساحلی: ۵۴۷۱۶ کیلومتر 
جمعیت: حدود ۲۴۵,۰۰۰,۰۰۰ 
رشدسالانه جمعیت: ۱/۴ درصد
پایتخت: جاکارتا
زبان: باهاسا – اندونزیایی
دین: اسلام – مسیحی
واحد پول: روپیا
گروه های قومی: جاوه ای ۴۵% ، ساندانیز ۱۴% ، مادوریز ۷.۵% ، مله ساحلی ۷.۵% ، سایر گروه ها ۲۶%
نرخ سواد: ۸۷/۹ درصد   
تقسیمات کشوری: ۳۰ ایالت 
واحد پول: روبیا 

  

بخش دوم- مناطق شهری

فهرست شهرهای کشور اندونزی

رتبه

Agglomeration

جمعیت

رتبه

Agglomeration

جمعیت

۱

جاکارتا

۱۸٫۲۶۷٫۱۵۶

۶

ماکاسار

۱٫۷۱۹٫۸۸۵

۲

باندونگ

۵٫۹۸۰٫۰۱۲

جمعیت اندونزی

۷

سیریبون

۱٫۶۵۰٫۰۴۰

۳

مدان

۴٫۰۵۴٫۴۶۷

۸

یوگیاکارتا

۱٫۵۶۶٫۳۶۶

۴

سورابایا

۴٫۰۰۰٫۹۲۰

۹

سمارانگ

۱٫۵۲۵٫۶۴۹

۵

پالم‌بانگ

۲٫۰۶۱٫۱۹۴

۱۰

بندر لامپونگ

۱٫۴۲۱٫۲۱۴

  

بخش سوم- منابع اقتصادی

اندونزی بزرگترین قدرت اقتصادی جنوب شرقی آسیا است. بنابر آمار سال ۲۰۱۴ تولید ناخالص داخلی اندونزی ۲۸۷ میلیارد دلار بوده‌است که سهم سرانه هر فرد ۴۴۵۸ دلار است. سهم صنعت ۷/۴۰٪ که بیشتر به فرآوری محصولات کشاورزی و معدنی مشغول است و سهم بخش کشاورزی ۱۴٪ می‌باشد و محصول اصلی اش برنج است. با این حال بیشترین شاغلان در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. ۴۱ میلیون و هشتصد هزار نفر از نیروی کار در بخش کشاورزی شاغلند؛ که کشاورزانی هستند که حرفه‌ای نیستند و در سطح کلان تولید نمی‌کنند. اما هم کشاورزان بزرگ و هم روستاییان مقدار زیادی لاستیک، چای، قهوه، تنباکو و ادویه تولید و صادر می‌کنند. از دوران استعمار هلند زیرساخت مناسب آبیاری در کشاورزی برای اندونزی به جا مانده است. بیشترین صادرات اندونزی به کشورهای آمریکا و ژاپن و چین و سنگاپور می‌باشد. اندونزی از لحاظ معدنی کشوری غنی می‌باشد و معادن نفت، گاز طبیعی، قلع، نیکل، زغال سنگ، بوکسیت و مس در این کشور موجود است اما به علت نسبت بیشتر جمعیت به ثروت جمعیت مردم فقیر زیاد است.

صنعت معدن کاری سهمی ۱۲ درصدی در تولید ناخالص داخلی اندونزی دارد. یکی دیگر از منابع کسب درآمد برای اندونزی صنعت گردشگری است.

در اواخر دهه ۹۰ میلادی که بازارهای اقتصادی در آسیا دچار مشکلات شدید شد، ارزش پول اندونزی نیز بشدت سقوط کرد و سوهارتو ناچار شد تا اصلاحات اقتصادی شدیدی را انجام دهد و در همین رابطه با صندوق بین‌المللی پول برای کمکی به ارزش بیش از ۴۰ میلیارد دلار به توافق رسید. نارضایتی‌های سیاسی و در خواست استعفای سوهارتو، از پیامدهای این مشکلات اقتصادی بود. در مارس سال ۱۹۹۸ سوهارتو برای چندمین بار به قدرت رسید. اما مشکلات برای دولت همچنان ادامه داشت. در میان سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ شمار میلیونرها در اندونزی رشد فزاینده‌ای داشته‌است اما هنوز نیمی از مردم با درآمد روزی کمتر از دو دلار زندگی می‌کنند. تنها ۱۰ درصد کسانی که کار می‌کنند مالیات می‌پردازند و دولت برای تأمین آموزش رایگان و بهداشت مشکل دارد. تولید نفت در اندونزی بسیار کم است و این میزان تنها برای تأمین نیازهای داخلی این کشور صرف می‌شود ولی با این حال اندونزی بزرگترین تولیدکننده نفت در کشورهای جنوب شرقی آسیا به‌شمار می‌آید. اندونزی به دلیل فرسودگی چاه‌های نفت وکمبود تولید نفت در این کشوردر ماه مه ۲۰۰۸ از سازمان اوپک خارج شد. اندونزی پرجمعیت‌ترین کشور اسلامی است. این کشور نفت‌خیز تنها عضو OPEC می‌باشد که در سالهای اخیر به دلیل کاهش تولید نفت خام و افزایش مصرف داخلی آن به واردکننده نفت خام تبدیل شده است. در گذشته مهمترین منبع درآمدی دولت اندونزی درآمد نفت و گاز و کمکهای خارجی بوده است اما امروزه دولت این کشور با اجرای برنامه‌ها و اصلاحات اقتصادی در راستای کاهش اتکاء به درآمد نفت، اقتصاد کشور را به سمت درآمدهای مالیاتی سوق داده است. به‌طوری که در پی انجام اصلاحات اخیر قانون مالیات‌ها و نظام اجرایی مالیاتی، درآمدهای مالیاتی این کشور، به ویژه از سال ۲۰۰۳ به بعد، افزایش قابل ملاحظه‌ای یافته و بیش از ۷۰ درصد از درآمد دولت از این محل تأمین شده است. همچنین دولت اندونزی به منظور کاهش کسری بودجه در چند مرحله اقدام به کاهش یارانه سوخت نموده و همراه با اجرای این سیاست طبقات کم‌درآمد جامعه را به‌طور مستقیم جبران مالی نموده است.

طبق تحقیقی که از سوی مؤسسه مکنزی صورت گرفته، تولید ناخالص داخلی اندونزی با رشد سالانۀ ۷ درصدی از آلمان و انگلستان پیشی گرفته و تا سال ۲۰۳۰ به اقتصاد ششم جهان تبدیل می شود. آنگلا مرکل صدراعظم آلمان، در اولین سفر خود در ماه ژوئیه به اندونزی اعلام کرده بود که این کشور می تواند مدلی برای اروپا باشد. مرکل برای اظهارات خود نمونه های از موفقیت های اندونزی را مثال آورده بود. وی گفت: اندونزی توانست بدهی خود از ۸۲% تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۰۲ به ۲۴% در سال ۲۰۱۲ برساند و کسری بودجۀ این کشور در حال حاضر پایین تر از ۲% قرار دارد، در حالیکه این رقم برای کشورهای اروپایی ۳% است. 

مؤسسه “مکنزی اندکمپانی”(McKinsey & Company) در یکی از تحقیقات خود اعلام کرد، اندونزی؛ کشوری با ۲۵۰ میلیون نفر جمعیت که نیمی از آنان را جوانان را زیر ۲۹ سال تشکیل می دهد، هر ساله رشد اقتصادی بالای ۶% دارد و تا سال ۲۰۳۰ می تواند از آلمان و بریتانیا نیز جلو بزند. تولید ناخالص داخلی این کشور سال گذشته ۸۴۶ میلیارد دلار اعلام شد و برای سال ۲۰۱۷ نیز از مرز ۱۸۰۰ میلیارد دلار عبور خواهد کرد، سالی که در آن تولید ناخالص داخلی آلمان و انگلستان به ترتیب ۳۹۰۰ و ۳۲۰۰ میلیارد دلار پیش بینی شده است. اگر این روند ادامه داشته باشد، مجمع الجزایر اندونزی تا ۱۸ سال دیگر بعد از چین، ایالات متحدۀ آمریکا، ژاپن، برزیل و روسیه در مقام ششم اقتصادهای برتر جهان قرار خواهد گرفت. در اکتبر ۲۰۱۱ نیز موسسه استاندارد چارترد نیز پیش بینی کرده بود که تا سال ۲۰۳۰ اندونزی در میان ۶ اقتصاد برتر جهان قرار خواهد داشت. اندونزی با مساحتی معادل ۲ میلیون کیلومتر مربع و ۱۷.۵۰۰ جزیره دارای منابع عظیم طبیعی اعم از نفت، گاز، روغن نخل و کائوچو است که بخش قابل توجهی از صادرات این کشور را تشکیل می دهد.  دولت که درصدد است رشد اقتصادی را از ۷% به ۷.۷% برساند بر روی سرمایه گذاری و مصرف تأکید دارد. از همین رو هزینه های زیرساخت که ۳.۵% تولید ناخالص داخلی را تشکیل می دهد، افزایش یافته و تا ۲ سال آینده به ۵% افزایش خواهد یافت.  طبق اعلام موسسه مکنزی، تعداد اندونزیایی هایی که درآمدشان به بیش از ۳۶۰۰ دلار (سالیانه) می رسد (تخمین سال ۲۰۰۵) در سال ۲۰۱۰ به ۴۵ میلیون نفر رسیده و پیش بینی می شود در سال ۲۰۳۰ به ۱۷۰ میلیون نفر برسد. فرصتی که متعاقب افزایش بالای سرمایه گذاری های خارجی بعد از بحران اقتصادی سال ۱۹۹۷-۱۹۹۸ به وجود آمده است.

در سال ۲۰۱۰ حجم سرمایه گذاریهای خارجی مستقیم در این کشور از ۱۶۳% در مقایسه با سال گذشته فراتر رفته و به ۱۲.۸ میلیارد دلار رسید و این روند همچنان ادامه دارد. آلمان قصد دارد تبادلات اقتصادی خود را از هم اکنون تا سال ۲۰۱۵ با اندونزی افزایش دهد و فرانسه نیز از ماه دسامبر پروژه‌ای اقتصادی با این کشور را آغاز کرده است.  دلیل این رشد اقتصادی چیست؟ سوسیلو بامبانگ یودونو که در سال ۲۰۰۴ به ریاست جمهوری برگزیده و در سال ۲۰۰۹ مجدداً انتخاب شد، توانسته وضعیت داخلی کشور را به ثبات برساند. به رغم مشکلات و حوادث مکرری که این کشور به خود دیده، دولت توانست مبارزۀ جدی را علیه تروریسم صورت دهد. ۹۰% جمعیت اندونزی را مسلمانان تشکیل می دهند. اندونزی یکی از اعضای گروه آسه آن(گروه کشورهای آسیای جنوب شرقی) است. جاکارتا خود را به چین و استرالیا نزدیک کرده و توانسته قدرت منطقه ای خود را در اوایل سال ۲۰۰۰ از دست داده بود، دوباره بازیابد.

  

بخش چهارم- برنامه ریزی شهری

اخیراً در کشورهای توسعه یافته بر تاثیرات توسعه شهری بر محیط زیست تأکید فراوانی شده است. با وجود اینکه مشکلات شهری به طور کلی شناخته شده اما هنوز پیچیدگی‌ها و تفاوت‌هایی از تجربه‌ی هر شهر در مورد موضوعات زیست محیطی وجود دارد. بسیاری از محققان بر این باورند که یک فرم شهری پایدار کلیدی برای دستیابی به توسعه¬ پایدار شهری می‌باشد. به نظر می‌رسد شهرها مکان‌های مهمی برای وضع اقداماتی در جهت دستیابی به توسعه پایدار، باشند. کشورهای توسعه یافته سیاست‌های تجدید حیات شهری را به منظور مقابله با زوال عرصه‌های مرکزی شهرها، به تفصیل شرح داده‌اند. این سیاست‌ها ممکن است شامل مالیات و مشوق‌های مالی، وام، کمک هزینه و قوانین مربوط به کاربری زمین به منظور بهبود توسعه‌ها و جذب فعالیت‌های اقتصادی جدید و یا تقویت فعالیت‌های موجود، طرح‌های جدید مسکن و توان‌بخشی مسکن موجود، بهبود وضعیت زیست‌محیطی و نیز سیاست‌هایی برای ترویج حفاظت از بناهای تاریخی، باشد. بطور کلی تجدید حیات شهری در عرصه‌های مرکزی شهر که فعالیت‌های اقتصادی تمرکز دارند، صورت می‌گیرد. مطالعه در زمینه تجدید حیات مرکز شهرها در اروپا از اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰ آغاز گردید و به تدریج شهرهای اروپای غربی از مقابله با مسئله مساکن متروکه از طریق تخریب یکپارچه و توسعه مجدد به برنامه‌های دقیق‌تر نوگردانی مسکن و بهبود محیط روی آوردند . جنکز و همکاران (۱۹۹۶) به این مهم اشاره دارند که تلاش¬های کشورهای توسعه یافته برای یافتن راهکارها باید در کشورهای در حال توسعه که چنین مشکلات گسترده‌ای دارند نیز مورد توجه قرار گیرد. شهرهای بزرگ کشور اندونزی به عنوان یکی از پرجمعیت‌ترین و جدیدترین کشورهای صنعتی در حال توسعه در آسیا، با مشکلات شهری متعددی از قبیل گسترش سریع شهر رو به رو هستند. از عواقب این مسئله این است که دولت‌های محلی اندونزی باید در پی حل مسائل شهری از قبیل افزایش تقاضای عرصه‌های شهری برای تسهیلات مسکن به عنوان نیازهای اساسی بشر و هم¬چنین عرصه‌های باز، باشند. با توجه به تمام این مسائل، هنوز ظرفیت دولت‌های محلی برای مدیریت مسائل شهری محدود می‌باشد. یکی از مشکلات و چالش¬های ناشی از گسترش سریع شهرنشینی، مسائل اجتماعی در مراکز شهری است در حالیکه محرومیت‌های اجتماعی در مورد تسهیلات مسکن برای قشر متوسط و کم درآمد جامعه در مراکز شهری رخ می¬دهد. باندانگ به عنوان یکی از شهرهای اصلی و بزرگ اندونزی تحت تأثیر مسائلی است که پیش¬تر به آن‌ها اشاره گردید. نمونه باندانگ و مسائل شهری آن شرایطی را به تصویر می¬کشد که در آن اختصاص یکسان عرصه¬های مرکز شهر به ادارات و توسعه‌های تجاری، موجب افزایش ارزش زمین و تجدید حیات این قسمت از شهر گردیده است. چنین وضعیتی به چالشی برای برنامه‌ریزی و طراحی شهری به عنوان ابزارهای توسعه تبدیل گشته است.

  

بخش پنجم- رشد و توسعه شهری

راهبرد توسعه شهر را می توان چنین تعریف نمود: فرایند آماده سازی تحقق چشم انداز بلند مدت شهر از طریق تهیه برنامه های عملی کوتاه و میان مدت برای توسعه پایدار شهر که بر مشارکت فراگیر شهروندان، رشد عادلانه، تعادل زیست محیطی و تقویت رقابت اقتصادی شهر تاکید دارد.. ارتقاء مدیریت شهری، اصلاحات نهادی و مشارکتی نمودن اداره امور به عنوان تنها راه حل نیل به وضعیت مناسب اقتصادی و اجتماعی کلیه شهروندان، از جمله اهدافی است که در قالب راهبرد توسعه شهر قابل پیگیری می باشد تاکنون در بیش از ۴۰ کشور دنیا طرح های استراتژی توسعه شهری مطالعه و اجرا شده است.

تاکنون در بیش از ۴۰ کشور دنیا طرح‌های استراتژی توسعه شهری مطالعه و اجرا شده است. بانک جهانی در شهرهای اندونزی این طرح‌ها را اجرا کرده و  در طول چندین سال گذشته که استفاده از استراتژی توسعه شهری در شهرها رایج شده، و بررسی‌ها مطالعات گوناگونی درباره فرایند استراتژی توسعه شهری انجام شده شناخت خوبی از این فرایند فراهم کرده و اکنون اتفاق نظر درباره روش شناسی درست استراتژی توسعه شهری در این کشور وجود دارد. هزینه و زمان تهیه سند استراتژی توسعه شهری بر حسب دامنه و گستردگی و شرایط شهر و هر کشور متفات خواهد بود با این وجود اگر پروژه تحت نظارت سازمان ایتلاف باشد بخش عمده ای از هزینه ها وتا مبلغ ۲۵۰/۰۰۰ دلار توسط نهاد مزبور تأمین خواهد شد و پس از تایید طرح برای اجرای آن تا ۵۰ میلیون دلار وام از طرف سازمان ملل متحد پرداخت خواهد شد.

  

بخش ششم- مدیریت شهری

در اوایل دهه هشتاد میلادی در زمان کودتای نظامی در اندونزی تحت حکومت دیکتاتوری سوهارتو، به ضرورت سطح حکومت محلّی – حداقل در کلان‌شهرها- پی‌برده شد و این سطح حکومت در کشور از آن پس ایجاد شده و سهم عمده مسایل مربوط به مدیریت شهرهای اندونزی به مقامات محلی و شهرداری ها و شوراهای محلی سپرده شد.

  

بخش هفتم- نظام مالی مدیریت شهری

در اندونزی که در زمره کشورهای درحال توسعه است درآمدهای شهرداری ها به چند دسته تقسیم می شود:

•         درآمدهای جاری (تمامی درآمد به جز وام) که اصولا جهت به کار انداختن و نگهداری اختصاص داده می شود.

•         درآمد‌های توسعه که شامل بقیه درآمدهای جاری و وام ها می شود. بنا بر مقیاس منابع درآمدی به چند گروه عمده تقسیم می شوند:

الف) کمک‌های بلاعوض (Grant) دولت مرکزی (بزرگ ترین رقم در تامین مالی توسعه منطقه‌ای) که شامل:

•         کمک‌های بلاعوض پرداختی شامل یارانه برای خودکفایی

•         کمک‌های بلاعوض که به پروژهای توسعه اختصاص داده می شوند.

•         کمک‌های بلاعوض که از بودجه وزارتخانه مرکزی اختصاص می‌یابد و از سوی سازمان‌های فنی حکومت‌های منطقه‌ای به عنوان هزینه‌های بخشی مورد استفاده قرار می گیرد.

ب) درآمدهای محلی:

•         مالیات‌ها  Local Incomes 

•         هزینه‌های خدماتی

•         سودهای ناشی از شرکت‌های عمومی محلی

•         درآمدهای دپارتمانی

•         منابع مختلط

درآمد محلی منبع درآمدی است که از سوی حکومت منطقه‌ای جمع‌آوری و شامل چند زیر گروه است:

– منابع درآمدی مقرر شده شراکتی: این منبع شامل مالیات، حق الامتیاز و دیگر درآمدهایی است که از سوی حکومت مرکزی وضع شده اما بعضا یا به طور کامل به حکومت محلی واگذار می شود. مهم‌ترین این اقلام مالیات بر اراضی و املاک می باشد. تقریبا درحدود ۶۵درصد این مالیات‌های جمع‌آوری شده به حکومت های محلی جمع‌آورکننده برگردانده می شود زیرا ارتباطی میان وضعیت مالی و توسعه اراضی محلی و نیاز به وضع مالیات محلی در رابطه با توسعه وجود دارد.

–          دیگر منابع درآمدی غیرمالیاتی: این منابع شامل وام برای پروژه‌های مختلف می باشد.

  

بخش هشتم- نوآوری های شهری

با توجه به افزایش چشمگیر جمعیت شهری در اندونزی، عمده ترین نوآوری‌های شهری که دولت جاکارتا و شهرداری های این کشور بر آن تاکید داشته‌اند، بر حوزه حمل و نقل شهری متمرکز بوده و به دنبال نیل به سه هدف کلیدی است که در چشم انداز حمل و نقل شهری بر آن تأکید شده است. این سه هدف عبارتند از:

•         تشویق کاربری‌های مختلط و فرم شهری فشرده تر به منظور کاهش تقاضای سفر و بهبود گزینه‌های سفر

•         وابستگی کمتر به خودروهای تک سرنشین از طریق تنوع بخشی به وسایل سفر شهری مانند پیادهَ‌روی، دوچرخه سواری و حمل ونقل عمومی.

•         اتخاذ روش‌های تأمین اعتبار جدید بر مبنای اخذ هزینه از استفاده کننده و تخصیص عوائد حاصل از آن به بهبود نظام حمل و نقل.

  

بخش نهم- کیفیت زندگی شهری

شماری از اقتصاددانان “واحد اطلاعات اقتصادی”(EIU) براساس سطح درآمد سرانه و هزینه‌های سبد خانوار، سطح دسترسی به کالاها و خدمات مناسب و با کیفیت و خدمات بهداشت و درمان ۱۱۰ کشور جهان را رتبه‌بندی کرده‌اند.

به گزارش سرویس بین‌الملل باشگاه خبرنگاران به نقل از پایگاه خبری اینترنشنال بیزنس تایمز، در این جدول شاخص ایده آل را در عدد ۱۰ را در نظر گرفته و به طور نمونه با توجه به درآمد و شاخص ارزان بودن کالاها و خدمات و دسترسی آسان ۱۱۰ کشور جهان را رتبه‌بندی کرده‌اند که اندونزی در این میان رتبه و جایگاه ۷۰ با شاخص ۵/۸۱۴ را به خود اختصاص داده است.

از منظر دیگر شاید بتوان گفت معتبرترین شاخص خوشبختی (رفاه) “مردم” کشورهای جهان یا به عبارتی بهترین ملاک برای سنجیدن “ملت‌ها” با یکدیگر شاخص کیفیت زندگی (Quality of Lifeیا به اختصار QLI) نام دارد، این شاخص ترکیبی است برای سنجیدن موفقیت و سعادت جسمی و روحی “شهروندان” در کشورهای جهان.

این شاخص همچنین معیاری عالی برای انتخاب کشوری جدید برای تحصیل و مهاجرت می‌باشد. عوامل ۹ گانه کیفیت زندگی و شاخص‌های به‌کار گرفته شده در نمایش چنین عواملی عبارتند از:

بخش دهم- سیاستهای کارآفرینی

اهم تجربیات عملی دولت اندونزی در توسعه و ترویج کارآفرینی بشرح زیر می‌باشند:

    همکاری تولیدی ـ صنعتی مشترک: از سال ۱۹۹۳ این مدل معرفی و گسترش یافته است. طبق این مدل کارخانه بزرگ به همراه تعداد مشخصی از واحدهای صنعتی کوچک یا شرکت مستقل تولیدی تاسیس خواهند کرد که با استفاده از امکانات فنی ـ فنّاورانه، نیروی انسانی و نوآوری‌های صنعتی هر دو طرف نسبت به تولید یک کالا یا محصول خاصی تحت یک نام جدید اقدام خواهند کرد. سرمایه‌گذاری در شرکت جدید به صورت۴۰ درصد از طرف صنایع کوچک و۶۰ درصد از طرف کارخانه بزرگ تامین را دریافت می‌نمایند. دولت اندونزی تخفیف‌های ویژه مالیاتی، آموزش نیروی انسانی،‌ حمایت از بازاریابی،…. را به عنوان مشوق‌های لازم در این زمینه انجام می‌دهد. تا به حال ۲۴ شرکت صنعتی مشترک تأسیس شده است.

عمده برنامه‌ حمایتی دولتی از این بخش عبارتند از:

برنامه «توسعه خود اشتغالی و کارآفرینی (SEED) در دانشگاه Merdeka Malang اندونزی.

فعالیت‌های اجباری درون رشته‌ای (کارآموزی اجباری) در تمام رشته‌های دانشگاه برنامه‌ آموزشی فوق برنامه برای آماده‌سازی دانش‌آموختگان دانشگاهی برای تأسیس کسب و کارهای خود و تبدیل آنها به افراد کارآفرین که شامل سه مرحله زیر می‌باشد اجرا می‌گردد:

الف) پیش آموزش: (به کار آموزان اطلاع داده می‌شود و از میان داوطلبان آنهایی که بیشترین انگیزه را داشته‌اند و نمره خوبی کسب کرده‌اند. انتخاب می‌شوند).

ب) آموزش (به ۱۴۴ ساعت وقت نیاز دارد. تمام وقت ۱۲ روز طول می‌کشد و نیمه وقت حدود یک ماه).

ج) بعد از آموزش (مشکلات عمومی که در حین اجرای طرح‌ها بروز می‌کنند مانند مجوز، گواهی‌نامه، تأمین مالی، بازاریابی و… مشاوره داده می‌شود).

نتیجه برنامه: ۴۰ درصد از شرکت‌کنندگان در برنامه آموزشی SEED در شروع کسب و کار موفق بوده‌اند و هر کارآفرین ۵۰ نفر را استخدام کرده است. چاپ کتاب «توسعه کردشگری و کارآفرینان کوچک، سیاست ملی و فرهنگ کارآفرینی در مورد اندونزی» در سال ۱۹۹۹.

    

بخش یازدهم- حمل و نقل شهری

توسعه اقتصادی در اندونزی مستلزم گسترش بخش حمل و نقل و ارتباطات، برای تبادل مسافر، کالا، خدمات و اطلاعات در بخش‌های مختلف کشور بوده است. گسترش شبکه راه‌های زمینی در جزایر مختلف و نیز برقراری خطوط دریائی و هوائی بین این جزایر در کنار توسعه شبکه مخابراتی کشور، از جمله اهداف مهم دولت اندونزی است. برای مثال در بودجه سال ۲۰۱۵-۲۰۱۴ حدود ۴/۲ میلیارد دلار (معادل ۱/۶۹ درصد کل هزینه‌های توسعه) برای گسترش بخش حمل و نقل به ویژه در سطح شهری در نظر گرفته شده است. در شهرهای کوچک اندونزی جابجایی مسافران با استفاده از وسایل نقلیه ساده، مثل سه‌چرخه حمل مسافر، موتور سه‌چرخ و نیز مینی‌بوس و اتوبوس‌های شهری انجام می‌پذیرد. در شهرهائی مثل جاکارتا (با ۱۰ میلیون نفر جمعیت) به‌دلیل وسعت زیاد شهر و مناطق حومه آن، جابجائی مسافران بیشتر از طریق اتوبوس و مینی‌بوس و علاوه بر آن تاکسی و موتور سه‌چرخ (معروف به باجاجBAJAJ) انجام می‌پذیرد. با توجه به رشد روزافزون مسافرت‌های شهری، شبکه اتوبوس‌رانی جاکارتا نیازمند توسعه بیشتری می‌باشد تا از میزان در انتظار ماندن مسافران و تراکم مسافر در وسایل نقلیه عمومی کاسته گردد. مقررات خاص ترافیک در منطقه مرکزی جاکارتا اعمال می‌گردد. بدین ترتیب که در ساعات پرتراکم صبح (۶/۳۰ تا ۱۰) اتومبیل‌های شخصی مجاز به ورود به این محدوده نیستند مگر دست‌کم دارای ۳ سرنشین باشند. اخیراً دولت طرح ساخت مترو در جاکارتا را آغاز نموده و قرار است در مرحله اول آن، یک تونل ۱۰/۳ کیلومتری شمال جاکارتا را به مرکز این شهر وصل کند. این طرح حدود ۱/۳ میلیارد دلار هزینه در بر داشته و کنسرسیومی مرکب از شرکت‌های اندونزیائی، ژاپنی و اروپائی اجراء آن را بر عهده دارند. قرار است عملیات ساخت آن از سال ۱۹۹۷ شروع شود، و در صورت موفقیت‌آمیز بودن، توسعه آن در جاکارتا و نیز اجراء طرح‌های مشابه در دیگر شهرهای پرجمعیت مدّنظر قرار گیرد.

  

بخش دوازدهم- توریسم شهری

در کشورهای در حال توسعه، فقدان شدیدی از تحقیق در مورد برنامه ریزی گردشگری مناطق شهری وجود دارد. علاوه بر این، برنامه‌ریزی و محیط‌های سیاسی که این چنین برنامه‌هایی در آن انجام می‌گیرند، بسیار متفاوت از جوامع غربی است. مدل مشارکتی نوعی نگرش کل نگر به توسعه گردشگری شهری و منطقه‌ای است که تلاش دارد تا اقدامات مشارکتی را تا حد امکان میان مقامات مسؤل توسعه، به حداکثر برساند. اهداف برنامه‌ریزی گردشگری مشارکتی در مناطق شهری، افزایش کارآیی، همگونی و برابری  در توسعه گردشگری شهری و منطقه‌ای است. هدف این برنامه‌ریزی، اجرای اصولی است که موجب ایجاد پایداری در مناطق شهری اندونزی شده که در صورت رعایت شدن، می‌توانند به توسعه صنعت گردشگری در مناطق شهری و پایداری آن در این کشور کمک کنند.

  

بخش سیزدهم- مدیریت پسماند شهری

بحران زباله و ضایعات در اندونزی با سایر کشورهای آسیایی کمی متفاوت است چرا که حاشیه نشینان شهرهای بزرگ در این کشور- به خصوص کودکان- نوع جدید از فرهنگ زباله گردی را پدید آورده اند که کم کم به بحران عمیقی در جامعه اندونزی تبدیل شده است. علاوه بر این بحران انسانی، کوه های زباله در کلان شهرهایی چون جاکارتا زندگی مردم و محیط زیست بکر این کشور را نیز به شدت تهدید می کند.   در راستای مقابله با چنین تهدیدی، طی سال های اخیر، یک برنامه بیمه سلامت در مقابل جمع‌آوری زباله برای افراد کم درآمد، راه‌اندازی شده است.  به گزارش یورو نیوز، پرسنل این بیمه سلامت که در استان جاوای اندونزی و برخی دیگر از شهرهای اندونزی راه‌اندازی شده ، برای توضیح چگونگی عملکرد این بیمه، به درب خانه‌های مردم می روند و از آن‌ها می‌خواهند که در این برنامه ثبت نام کنند.  دکتر جمال البن سعید، در توضیح این برنامه می‌گوید: “ما در واقع در حال ایجاد یک شرکت تجاری با اهداف اجتماعی هستیم. ما به دنبال سودیم اما نه سود شخصی. سود حاصل از این برنامه برای تداوم بخشیدن به آن هزینه خواهد شد.” 

زباله‌هایی که این افراد جمع‌آوری می کنند می بایست غیر ارگانیک و قابل باز یافت باشد. مطابق این برنامه، درآمد حاصل از بازیابی این زباله‌ها به صندوق این بیمه واریز می شود.

  

منابع:

– سعیدی مهرآباد، محمد (۱۳۸۹)، مدیریت شهری و تأمین منابع مالی، دانشگاه علم و صنعت ایران. تهران.

– احمدی شاپورآبادی، محمد‌علی (۱۳۹۲)، برنامه‌ریزی گردشگری مشارکتی در یک مقصد در حال توسعه (تجربه اندونزی،)، دانشگاه صنعتی اصفهان.

– صرافی، مظفر (۱۳۸۸)، مدیریت یکپارچه شهری در خدمت توسعه اجتماعات محلی، مجله علمی- ترویجی منظر.

– تهرانی، ایمان، (۱۳۸۹)  سیر تحول برنامه‌ریزی در جهان، مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی. 

  

– http://www.ensani.ir/storage/Files/۲۰۱۲۰۳۲۹۱۳۰۳۰۵-۲۱۶۴-۵.pdf

– https://www.fa.wikipedia.org/wiki

– http://www.kishtpc.com/global_indonesia_persian.htm

– http://www.ejip.ir/

– http://www.khabaronline.ir/detail/۲۴۴۶۰۷/Economy/world-economy

– http://www.aftabir.com/articles/view/social/urban/c۴c۱۲۸۴۸۰۸۸۷۵_city_p۱.php

– http://www.manzar-sj.com/article_۲۵۷_۲۴.html

– http://www.alef.ir/vdcfm۰dyxw۶dtea.igiw.html?۱۵۲۷۳۰

– http://www.bultannews.com/fa/news/۱۶۹۷۵۱

– http://www.karvakarafarini.blogfa.com/post-۲۰.aspx

– http://www.khaama.com/persian/archives/۲۹۱۷۷

– http://www.ensani.ir/storage/Files/۲۰۱۰۱۱۱۰۱۵۳۸۵۷-۵.pdf

– http://www.nosazionline.ir/?p=۵۰۷۴

– http://www.fa.shafaqna.com/news/۷۷۲۲۹

– http://www.euronews.com/۲۰۱۴/۱۲/۲۷/indonesia-recycling-for-free-healthcare


فروردین ۹۹Downloads-icon


اردیبهشت ۹۹Downloads-icon


خرداد ۹۹Downloads-icon


تیر ۹۹Downloads-icon


مرداد ۹۹Downloads-icon


شهریور ۹۹Downloads-icon


مهر ۹۹Downloads-icon


آبان ۹۹Downloads-icon


آذر ۹۹Downloads-icon


دی ۹۹Downloads-icon


بهمن ۹۹Downloads-icon


اسفند ۹۹Downloads-icon
نی نی سایت

جمعیت اندونزی
جمعیت اندونزی


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

با تبلیغات در سایت ما و اینترنت بیشتر دیده شوید.